Nightologist.Net © Since 2006

Bir kere bulaşmış karanlık gecelerim aydınlık sabahlarıma. Bir kere dokunmuş yüreğimdeki çocuğa kirli eller. O kadar çok alışmışım ki karanlığa aydınlık sabahlara inanmaz olmuşum. Ama hep inanmışım emeksiz ekmek olmaz demişim. Terime ter katmışım. Çabalamış,uğraşmışım. Ama olmamış. Eskiden hiç tanımadığım ama şimdilerde beraber yürüdüğüm;her sabaha beraber bir şarkı tutturduğum yalnızlığımla yalnızlığımı yenmeye çabalamışım. Ama hep yanılmışım. Yanılıp yalnız kalmışım. Ama dönüp baktığımda keşke dememişim. Yapmadım dememişim.
Emeksiz oksijen bile alınmayacağının farkında olanlara armağanımdır…