Vakti geldiyse bu zamandan,Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan… Dedi usta şair. Ve gitmenin sırası geldi meçhulün bilinmezliğine…

Yürümeye devam etmelisin hayatın boyunca. Hiç yılmadan,yorulmadan. Sürekli ve sürekli. Evet adaletsiz bir sistem bu hayat. Ama bu senin hayatta kalma koşulun. Düşsende,yılsanda hatta düşürülsende,yıldırılsan da… Yeri gelir en kıymet verdiğin insan ya da insanlardan kazık yersin,tekme yersin. Yapayalnız kalırsın. Hatta o kadar yalnız kalırsın ki kendi sesin bile sana çok gelmeye başlar. Ama yılmamalısın asla. Düşmene inat,düşürülmene inat,kazıklara inat yeniden yürümelisin. Durmadan. Hayatında alacağın son nefese kadar.

Ama işta insansın sonuçta. Aklının oyunları ise senin işte en büyük düşmanın. Eskiler,maziler,anılar… İnsanı en çok yoranlar… Aklına gelince hüzünlenirsin. İçinde bir yerler yanar. Tüter,kavrulur. Zaman dersin. Ama o zaman herşeyi güzelleştirmez. Bir yer mutlaka bir zaman kanar… Ama yine de yılmamak zorundasındır. Ne dedik,Keep Walking… Yürümeye devam…






Kalem arkası: Yoruldum… Fotoğraf Barış Kemal Kirik’tendir…

Bırakta ağlayayım bu gece. Belki başını yasladığın omzumun sıcaklığını yitirmesindendir. Kirpiklerimin gereksiz tuzlanmasındandır belki de içimdeki bu sıkıntı… Ama bırakta ağlayayım. Sadece ağlamak istediğimden olsun bu sefer… Kendime ve kaderime isyanımdan… Sen anlama nedenimi ama ben yine de ağlayayım…

Siyasete girmek istemedikçe haberleri okudukça giresim geliyor. Evet; artık başımız sağolsun. 18. Türk Devletimiz olan Laik Türkiye Cumhuriyet’inin son nefesini verişine tanıklık ediyoruz… Acaba?

Acaba diyorum çünkü bir çok kişi halen Aşk-î Memnu’da kalmış durumda. Behlül’ün Bihter’le sevişmesinin derdine düşmüş durumda. Yani elinden gelse o takımın gidip kendileri seviştirecekler. Bir takım sabahleyin yayınlanan o bol kültürel içerikli evlendirme programlarının himayesinde yaşamaktalar. Gençler desen onlar ayrı bir dünya zaten. Bir kısmı dizilerde bir kısmı emosal aktivitelerde. Ya banane yaaaa ben keyfime bakıyom demekteler. Ama öte tarafta birileri durmuyorlar. Birileri kalkıyorlar özerklikten bahsediyorlar ve olmayan kürdistan’dan yayın yaptıklarını söylüyorlar. Bir diğerleri kalkıyorlar Laik rejime karşı çıkan Şeyh Sait’i anıyorlar. Fazla değil bundan 5sene öncesinde bu iki lafı da ağzına alamazlardı…

Buradan suçluyorum. Özellikle medyayı. Hepsini değil ama büyük çoğunluğunu. Manşetlere taşıdılar,hatta utanmadan sürmanşetlere taşıdılar Bihter ile Behlül’ü… Ya da sürmanşete yakışmayan gereksiz haberleri. Sürmanşet önemli konuların yeriydi ama utanmadan reyting için,satmak için gazetesini önemsizleri önemli gibi gösterdiler. Anahaberlerden bahsetmiyorum bile. Açın izleyin. Ne kadar gereksiz haber olduğunu göreceksiniz. Ve yine suçluyorum aynı medyayı. Yeri geldi götü sıkışınca göt yaladığı için.

Buradan yine suçluyorum. Bizi koruması gerekenlerin geleceği görememelerinden dolayı. Bu Türkiye Cumhuriyet’inin baş muhafızlarını suçluyorum. İleri görüşlü olamadıkları için. Hükümetle şiir gibi oldukları için. Ve bunca olaya rağmen halen ses çıkaramadıkları ve benim gibi bir insanın güvenini kırdıkları için. Şimdi sorarım size ben nasıl diyeyim bunlara canım feda. İçim acıyor. Mustafa Kemal Atatürk’ün bıraktığı miraslarının kötü yönetildiği için…

Ve en son benim milletimi,canımın kurban olduğu milletimi suçluyorum. Sen nasıl kömüre sattın bu ülkeyi? Ataların Sakarya’yı kanlarıyla kırmızıya boyarken sen nasıl elini karaya bulayabildin? Sen %99′u müslüman olan ey halkım. Bu ihaneti nasıl yaptın? Soğan ekmeğe muhtaç olduğun günlerdeki onurunu nasıl bıraktın? Sen nasıl onurunu bir kaç çuval kömüre satabildin…

Türk milleti 18devlet kurdu tarih boyunca. 17′sine kilit vurdu. 18. olan Türkiye Cumhuriyet’ine kilit vurması yakındır. Ve bugün yaşadıkların kapısına gerilen zincirin sesinden başka bir şey değildir. Yakındır kilit vurmak. Karamsar mıyım asla değilim. Ama kusura bakmayın buraya kadardır Türkiye Cumhuriyet’inin ömrü. Kömürle,reytingle,şiir gibi olmakla son bulacağı aklımın ucundan geçmezdi…

Ve Atam. Mavi gözlüm,Mustafa Kemal Atatürk’üm… Üzgünüm. Sahip çıkamadım kurduğun bu Cumhuriyet’e. Elimden geldiğince sesimi yükselttim. Ama artık bende sustum. Boşuna uğraşmışsın. Özür dilerim…






Kalem arkası: Canınız mı sıkıldı? O zaman gidip Aşk-î Memnu seyredin iyi gelir. Ne de olsa s*kinizde bile değil…Gidin milletin biribirinin s*kinin telaşını yaşayın. Onları konuşun,onların derdine yetişin. Benimki de hıyar tuz alıp yetişinde iki tokat atayım size…


Dip not: İşte bu yüzden siyasete girmiyorum. Aptallıklara ve ahmaklıklara katlanamıyor ve ağzımı bozuyorum…

Her şeye olduğu gibi sana da geç kaldım hayat. Yakalayamadım seni kaçırdım avuçlarımın arasından hep seni istedim hep senle olmak istedim ama yetmedi sana gücüm hükmedemedim bilemedim senin değerini halbuki o kadar güzeldin ki o kadar yaşamaya değerdin ki her anınla her dakikanla ama ben senin kıymetini bilemedim. Her anımı senle dolu dolu yaşamak varken ben sadece sana hayıflandım sadece arzu ettiklerimi bana vermediğin için sana kızdım. Ama çok büyük bir şeyin farkında değildim ki sen bana istediklerimi veriyordun sadece ben onları görmek istemiyordum hep daha fazlasını istiyordum belki de.
Senle benim aramda hep bir savaş oldu. Soğuk buz gibi bir savaş yeri geldi yendim seni, yeri geldi kendi gözyaşlarımda boğdun beni. Bu bile yaşamaya bir sebepti benim için. Savaşıyordum senle geleceğimle savaşıyordum. Ama sen beni kötü vurdun bu sefer be hayat tam alnımın ortasından tam 12 den vurdun beni. Bilemiyorum kendimi karar veremiyorum ne olucağına ne yapacağıma karar veremiyorum düşünmekten yoruldum artık bir sonraki hamleni seni düşünürken kendimi kaybettim ne olacağımı bilemedim bir türlü bu hayatta ve sen beni çekip vuruyorsun. En masum halimde Ve evet sen kazandın gidiyorum artık hayat bu son oyunumu da kaybedip gidiyorum. Senle savaşmayı bırakıyorum artık. Hep kazanıyor olsam da ben fark etmeden, bu son oyunu sana armağan ediyorum… Sunduğun her fırsat için tattırdığın bütün zevkler için sana sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum ey güzel hayat. İnsanlarla oynamaya devam et yoksa bir amaçları kalmaz ne kadar söylenirlerse söylensinler sen aldırma onlara inadına kazandır onları ama onlar hiçbir zaman farkında olmasınlar…






Kalem arkası: Yazı ve fotoğraf sevgili dostum Barış Kemal Kirik’e yani nam-î diğer Gri Adam’a aittir…

Dostum gitti uzaklara. Gidelim mi derken adam bastı gitti. 3ay yok. Kardeşim dediğim insansa bugün yarın evlenir. Kendi ilişkimse tam anlamıyla çıkmaza girdi. Topluyorum,çarpıyorum,çıkarıyorum,bölüyorum olmuyor. Olmuyor usta. Ne desem olmuyor. Ne yapsam olmuyor. Bir adım ileriye gidemiyorum. Bin adım geriye gidiyorum. Hangisi koyuyor tam olarak bilmiyorum ama üçü birden koyuyor bana. Ne zırh kaldı,ne kalkan. Yuh artık…

O değilde bilerek yaşamak. Gün saymak. İster istemez insan sayıyor. İster istemez insan biliyor sonucunu. Sonucunu bilmek değil gününü biliyor. Hani insan öleceğini bilir yaşar. Bir de hangi gün öleceğini bilerek yaşamak. Kesin tarih vermek. Ne kadar mutlu olabilir,ne kadar hevesli olabilir. Ya da ne kadar istekli olabilir. Olabilir mi? Her uğraşının sonucunun olmadığını bilmek. Sevk kalır mı insanda?

Bilmiyorum iyice kitlendim. Söylesem tesiri yok,sussam gönül razı değil. Ama istemiyorum. İkinci yolu istiyorum. Başka bir şey istemiyorum. Bugün son olmasın istemiyorum…

Kısacası korkuyorum. Gittikçe yalnızlaşıyorum…Ve bu beklediğimden hızlı olacak. 19günde olacak şey. 1ayda tamamlanacak bir şey… Böyle mi oluyor yaşlanmak?

Bu siteyi açtığımdan beri kendi kendime söz verdim. Siyasete bulaşmayacağım diye. Daha önce sadece siyasi içerikli bir site açmıştım ancak bu siteyi açtığımda yazılarımı kopyalamadım bile. O denli kararlıydım. Ama bir şeyi tam düşünememişim. Ben Türkiye’de yaşıyorum. Küçük görmek için demiyorum. İnsanı çıldırtabilecek şeyler olunca insanın kalemini kırası geliyor. Yeter artık diye… Bugün çok üzgünüm ve çok sinirliyim…

Evet. Yeter artık! Tek tük terörist olayları duyuyorduk. İtin başını 4 duvar arasına tıktığımızda rahatlamıştık. Ama son bir kaç yıldır birileri düğmeye bastı ve yine azıttı itoğlu piçler… Hele bugün olan çok acıydı. Bugün şu saat itibariyle 11 vatan evladını kaybettik. Allah geride kalanlara sabır versin. Ne denebilir ki başka. O acılı analı babaların ağzından yine aynı cümleleri duyacağız. “Vatan Sağolsun” diyecekler. Bugün ama çok farklı bir şey daha dikkatimi çekti…

Geçenlerde İnsani Yardım Vakfı Gazze’ye yardım götürüyordu. İsrail bastı,bir kaç kişiyi de orada öldürdü. Bizim ileri gelenlerimiz tv’lere çıktılar bu yanlarına kar kalmayacak bilmem ne nidalarıyla estiler gürlediler. Hem de olay oldu sabah tv’nu açtığımda hepsi ekran başındaydı. Bugün öğlen düştü haber haberlere. Ve halen daha tv’nda haber kanallarını izliyorum. Ve o ileri gelenlerden birisi bile yüzünü göstermedi tv’nda. Acaba utandıklarından mı? Hani açılım açılım,analar ağlamasın diye bağırıyorlardı ya. Ondan dolayı mı? Yoksa önemsiz gördüklerinden mi? Takdiri size bırakıyorum. Ama ben sadece şu kadarını söylüyorum. Vatanın bölünmez bütünlüğü için şehit olan askerlerimize gösterilen ilginin inat uğruna Gazze’ye gideceğiz diye İsrail ile karşı karşıya gelip ölen insanlardan daha az olmasını sindiremiyorum. Yazılı açıklamanı al…. koy çantana. Çık ekran karşısına konuş. Daha ağır konuş. Sen konuşmayınca oradan terörist başları uluyorlar. Biz boş testiyi alır doluya vururuz. Dolu olan düşünsün. Sende çık de ki;bizde o testiyi tutan kolu alır koparır vuranın götüne sokarız. Desene… Diyemezsin. Kime hizmet ediyorsun artık anlamıyorum seni. Ama yaptıklarından dolayı seni gözümde vatan haini olarak görmeme ramak kaldı. Şehidine sahip çık. Sen çıkmasanda bu ulus sahip çıkacaktır… Ve kimse kusura bakmasın şehit cenazelerine katılarak yanında olunmaz. İnsana sorarlar kardeşim bunun sebebi ne? Bunlar neye güvenerek böyle dayılanabiliyorlar? Açılımına mı? Tavizlerine mi?

Artık yeter. Türk milleti! Beni okuyan sevgili okuyucularım. Bari siz tarihinizi unutmayın. Bari siz uyanık olun. Kürt-Türk daima kardeştir. Bizim ne açılıma ihtiyacımız var ne de başka bir şeye. Bizim ihtiyacımız o it sürülerini ve onların meclisteki başlarının susturulmasına ihtiyacımız var. Biz Kürt’lerin sesiyiz diyene inanmayın. Onlar buralarda sizin sesiniz değil teröristlerin sesi oluyor. Siz bize biz size muhtacız. Biz Türk milletiyiz. Rum’uyla,Çerkes’iyle,Kürt’üyle,Türk’üyle,Laz’ıyla… Sen olmazsan ben olmazsam bu vatanda olmaz… İnanmayın siyasetçilerinize. Onların hepsi yalancıdır.

Bugün,geçmişte ve (olmasını umsamda durum şimdilik bu şekilde ortada) gelecekteki tüm şehitlerimizin ruhu şad,mekanları cennet olsun…

Kalem arkası: Kalemini kırmak isteyen sevgili yazar dostlarım. İsterseniz bir de bunun için kırın. İster mim deyin,ister destek,isterseniz içimden geldi…

Kısacası dünyanın çivisini çıkarttık insan olarak. Hepimize hayırlı uğurlu olsun. Kyoto’ydu,CO salınımıydı,petrol ürünlerini yakarken,ağaçları ormanları yok ederken sonunda geldiğimiz nokta budur işte. Küresel ısınma falan hikaye diyen biriyle tanıştım. Kardeşim ne küresel ısınması baksana hava ayaz diyordu kendi mantığıyla. Abimiz ısınmayı sıcak-soğuk ilişkisine bağlamış.

İşin en korkunç yanı bu ısınma,yok etme oyununu kendimizden kat ve kat güçlü bir şeyle oynuyor olmamız. Yani dünyanın kendisiyle. Sen zayıf bir varlık olarak dünyaya muhtaç olarak yaşıyorsun,kıymetini bilmiyor ve onu sürekli tüketiyorsun. Suyusunu havasını kaynaklarını derken. Dünya bu bir iki ırgalar baktı takmıyorsun başlar ondan sonra kendi bildiğini okumaya. Deprem,kasırga,fırtına,hiç görülmemiş yağmurlar gibi senin doğa afeti olarak nitelendirdiğin şeylere. Yani kısacası kendi dengesini bulmaya. Merak etmeyin dünya her ne olursa olsun kendi dengesini bulacaktır. Ancak buluncaya kadar üzerinde yaşayan canlılar başta insanlar olmak üzere ne hale gelir orasıda Allah kerim…

Gelelim biz ne yapabiliriz bu durumda. Herkes kendi evinin önünü temizlerde dünya tertemiz olur diye bir laf vardır. Sende kendince dikkat et azıcık. Fotokopiden ders notlarını mı çektiriyorsun. Arkalı önlü çektir hafız. Kimse tatava yapmasın arkasını kullanıyorum diye. Ben onca eleman tanıdım bu lafı eden ama hiç birisinin de arkasını kullandığını görmedim. Her yere arabanla gitme. Az halkın adamı ol. Atla otobüse ya da yürü. Ne bileyim elektrikte tasarruf etmeye gayret et. Yani önce sen kendini düzelt. Çevreni kirletme. Çünkü gün gelecek,dünya bunların hesabını sorarken insanlardan sana insaflı davranabileceğine dair ümidin olsun en azından. Sen ne yaparsan o sana mislini yapacak çünkü…

Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Uzun süredir dilimizde dostum gitmek. Uzun süredir aklımızda arkamızda iz bırakmadan kaybolmak. Gidelim mi artık dostum? Vakit henüz gelmedi mi dostum? Vakit geldiyse artık kaldıralım bu kara limandan bir gemi. Bir sen bir ben. Yelkenimizi doldursun ilkbaharda esen ılık bir rüzgar. Ufukları göze alalım. O hani var ya her denize bakışımızda gözlerimizin kitlendiği o ufka yelkenimizi açalım. Ama bir daha dönmeyelim bu kara limana ve bu kara limanın sahibi bu kara şehre.

Yüzümüzde gülümsememiz olsun. Yüreğimizde arkamızda bıraktıklarımızın ince bir sızısı. Ama yine de gidelim artık bu limandan. Çünkü artık ufuklar bizi çağırıyor. Ve aynı yüreklerimiz dolsun umutlarla…

Hatıralarımızı bırakalım ardımızda. Bizi biz edenlere,bizi bizden çıkaranlara hediyemiz olsun. Haksızlıklarımıza bir kalem çekelim. Hesabımızı bırakalım mahşere ve gidelim. Gidelim ve yeni bir biz yapalım bizden. Ama gitmeden önce öldürelim yüreklerimizi. Aksın tüm kederi,hüznü,sevdası,mutlukları denize. Basalım hançeri canımız acıdıkça bir fazla basalım. Ve ardından gemiye ilk adımımızla yeniden canlandıralım yüreklerimizi. İçine alabildiği kadar umudu alsın. Yepyeni mutluluklarla dolsun. Ama bu sefer sahip çıkalım kendimize. Sahip çıkalım yüreğimize. Ne bir karamsarlık ne bir hüzün dokunsun ona. Ve hiç bir kötü el dokunmasın ona…






Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photoname: !