Nightologist.Net © Since 2006

Author Archive

Yıllar önce bir kız tanıdım. O kadar güzeldi ki size anlatamam. Allah’ın (c.c) özene bezene yarattığı, Allah’ın (c.c) varlığına inancımı tazeleyecek kadar güzel bir insan tanıdım. Çünkü böyle bir güzellik insan eliyle yaratılamazdı. Yıllar önce. Kiloluydu azıcık. Hani balık etini biraz geçerdi kendisi. Ama yine de güzeldi. Güzeldi çünkü yüzünde iki göz vardı. Meraklı gözlerle seyrederdi dünyayı. Merak ettiği, öğrenmek istediği herşeye o güzel gözlerini açarak bakardı. Pür dikkat kesilirdi. Yıllar geçti, inanır mısınız halen öyle. Merak ettiği, öğrenmek istediği şeye o güzel gözleriyle,benim onu ilk tanıdığım fakat onun beni tanımadığı zamanlardaki gibi pür dikkat bakmakta…

Değişik birisiydi. O gözlerde herşeyi gördüm. Mutluluğunu, hüznünü, yalanını, doğrusunu. Ama inanın bana bu gözlere bakmak ve bu gözlerdeki duyguları okumak kadar güzel bir şey yoktu şu hayat denen dayatma olguda. Çapkınlığını gördüm o gözlerde. İnceden süzülürken bakışları yüreklere sapladığı oktu… Hüznünü gördüm, boşluğa bakarken kafasında binbir türlü soruyla… Yalanını gördüm, kaçırdığı gözleriyle, hani bir ümittir doğru yaptığını ararcasına.. Doğruluğunu gördüm, adamın ciğerini sökercesine gözlerini diktiğinde karşısındakine… Mutluluğunu gördüm. Ki gördüğüm en güzel duygusuydu. Işıl ışıl yanardı gözleri. İçindeki göz bebekleri bebeksi masumiyetiyle sevinirdi. Huzurlu ve mutlu. Söylesinize kaçınızın hayatında bu güzelliği görebilecek birisi var? Söylesenize kaçınızın hayatında mutluluğu gözlerinden okuyabildiğiniz, huzuru hissedebildiğiniz birisi var?

Yıllar önce ben böyle birisini tanıdım. Teni bebek kokusunda,gözlerinde hayatımı gördüğüm…  İyi ki tanıdım…