Nightologist.Net © Since 2006

Ela gözlere doğru yürüdü. Kız ona doğru geldiğini hissetti ve hafifçe oturduğu bakta doğruldu. Tanrım bu ne büyük bir heyecandı. Kızın yerinde doğrulduğunu gördüğü an sanki öldüğünü hissetti. Ve her şey bir anda tersine dönmeye başladı. Kaçmak istedi. Kaçmalıydı. Nereden çıktı bu tanışma fikri dedi. Evet kaçması gerekiyordu, yapamazdı böyle bir şey. Yürümeye de devam ediyordu. O anda kararını verdi hafifçe yönünü değiştirdi,parkın çıkış kapısına yöneldi. Arkasına bile bakamadı. Ve parkı terketti. Kendisine de kızmaya başladı o an. Çok az kalmıştı dedi… Kız ise bir anda şaşırdı. Kendisine geldiğini düşünmüştü. Kendi kendime gelin güvey oldum galiba dedi içinden.

3gün sonra tekrar parka gitti. Bu sefer kendi kendine söz vermişti. Eğer olurda gelirse mutlaka tanışacaktı. Bu sefer erken de gitti parka. Çocukları izlemedi bu sefer. Gözü hep parkın öte yanındaki girişteydi. Bekledi bekledi ve bekledi. Bir an geldiğini sandı. Ama ne gelen vardı ne giden. Ve takip eden bir hafta boyunca… Gelmedi,bekledi ama gelmedi. Her gün başı önünde gidiyordu evine. Artık kimseye selam vermiyordu.

1hafta sonra yine bekledi,ne gelen vardı ne giden. Oturduğu banktan kalktı. Parkın çıkış kapısına yöneldi. Başı önünde yürüyordu. Birden önünde birinin durduğunu farketti. Kafasını ağır ağır kaldırdı. O an göz göze geldi ela gözlü kızla. Bir anda zamanın durduğunu hissetti. İşte o beklediği karşısındaydı. Kaçmak istedi ama artık kaçamazdı. Yakalandı artık. Yutkundu,”sen” dedi…






Kalem arkası: Azıcık daha merak…

2 Responses to “Bazı Bazı-2”