Nightologist.Net © Since 2006

Bugün o kocaman gözlerinde,gördüm geleceği… Hem senin geleceğini hem kendi yerimi. Çokça üzüldüm. Az biraz sevindim. Çünkü gülen yüzle seni gördüm o gelecekte. Yerimin olmadığı o gelecekte…

Geleceğini gördüm. Anlaşılan gerçekleşmesine kalmış 3-5ay. Yerim ise belli olacak işte 3-5aya kadar. İsyan da etsem,olmamasını da istesem biliyorum ki olacak. Gerçekleşecek olandan kaçılmaz bunu çok önce öğrendim. Ehh gücüm yok ki engelleyeyim. Ya da etkim. Bu kadar neden mi eminim. Şimdiye kadar yanılmadım. Hep yanılmak istedim ama yanılamadım. Ben demiştim demekten bıktım ama bir türlü engelleyemedim bunları. Birisi de çıkıp demedi bana;yanıldın bak öyle olmadı diye. Diyemedi. Lanetlenmiş gibiyim bunlarda. Ha bak sayısalda 6yı tutturamadım. Birde yan yatan iddia kuponlarında… Bak onlarda hep yanıldım.

Garipti bugün. Bugün kederliydi. Çokça kederli. Kocaman gözlerinde gördüm bensiz geleceği. Çok üzüldüm,ses etmedim. Gözlerimden döküldü yaşlar ama tenime değil yüreğime düştüler tek tek. Her düşüşlerinde deprem oldu bende… Yıkıldım. Yıkıntılarımda boğuldum. Sonra baktım ki,iş işten çoktan geçmiş. Üzüldüm,haykırsam Kızılay’ı yerle bir ederdim. İçimden haykırdım… Yüreğim parça parça oldu döküldü…

Sevindim. Dedim ya bugün garipti diye. Sevindim gülüyordun gördüğüm gelecekte… Mutluydun. Evet diyordun memurun sorusuna. O an aklına geliyordu,Night demişti bunları yıllar önce diye. Dediğini hissedeceğim. O zaman yüzümde bir gülümseme,senden kilometrelerce uzakta gün batımına bakıyor olacağım. Ama üzüldüm bugün. Belki ileride güleceğim. Bilemiyorum şimdi. Kafam karışık. Sen mutluydun. Ben sevindim buna. Yerimin olmadığı bir mutluluğa…

Garip bir gündü. Çokça kederli. Biraz sevinçli… Azdan fazlaca huzurlu. En azından artık biliyorum. Bir güneş doğuyor işte,benim gibi yalnız. Ben ise ona yürüyorum karların üstünde. Yine yalnız. Keşke diyorum,yanımda olsaydın bu yolculukta. Sonra bu hayalperestlik beni tüketti tüketeceği kadar diyorum. Çok hayalperestim. En az senin kadar… Şu hayallerinde olamadım bir ona yanıyorum. Bir sigara daha yakıyorum…

Gülümsüyorum şimdi… Çünkü bugün biliyorum ki bu sondu,o kocaman gözlerine ilk defa doyasıya baktım… Bir ömürlük baktım… İlk defa bu kadar güzel olduklarını farkettim. Biliyordum güzel olduklarını ama ilk defa bu kadar güzel geldiler bana. İlk öpüşme gibiydi. Çekingendi. Eşsizdi. Yeri doldurulamayacak şekildeydi. Güzel ve özeldi… Bugün ilk defa bu kadar güzeldi gözlerin. Ve o gözlerdi bana yolumu gösteren,git diyen… Ama yine de çok güzeldiler… Son nefes gibiydiler… Bir daha demek istedim. Sustum…






Special thanks for photo;
Photographer: Haccecan
Photo name: Siyah ve Beyaz

Kalem arkası: Sevgili blog dostum haccecan. Fotoğrafını izinsiz aldım. Kusura bakmadın umarım. Çok güzel bir fotoğraftı. Sende kullanmamışsın yazında. İçim acıdı fotoğrafa. Bu yazıma iliştirdim. İstemezsen kaldırabilirim…

2 Responses to “Bugün…”