Bırakta ağlayayım bu gece. Belki başını yasladığın omzumun sıcaklığını yitirmesindendir. Kirpiklerimin gereksiz tuzlanmasındandır belki de içimdeki bu sıkıntı… Ama bırakta ağlayayım. Sadece ağlamak istediğimden olsun bu sefer… Kendime ve kaderime isyanımdan… Sen anlama nedenimi ama ben yine de ağlayayım…

Her aşk kanatır… Öyle ya da böyle…






Kalem arkası: Sevdim; tarlada, 50derecede güneşin alnında çalışırken, alnımdan akan ter gibi helal şekilde,hak ederek sevdim. Bir kez olsun sevdim diye de pişman olmadım. Hakkını vererek sevdim,biraz delice,çokca saf… Hakkını vererek sevdim,hak ederek sevdim… Ama… Ama sevilmedim… Ama ne çok istemiştim biliyor musun…

Tek nefeste çekti sigarasının son kalan kısmını. Ciğerlerine dolan dumanı boğdu yüreğindeki hüzne. Duman daha bir kara çıktı dudaklarının arasından. Gözleri çoktan dalıp gitmişti uzaklara. Şehir daha bir karanlıktı. Uzakta parlıyordu araçların ışıkları. Yıldızlardan da parlaklar diye geçirdi içinden. Biten sigarasını attı uçurumun kenarından. İzliyordu Ankaranın o soğuk sokaklarını. Buz tutmuş şelalelerini, hafif karlı çatıların kiremitlerini. Kafasını kaldırıyordu belki bir yıldız görebilirim umuduyla ama nafile. Yıldızlar çoktan küsmüşlerdi bu şehre. Bir an olsun hatırladı sahil kıyısında uzanıp yıldızları seyrettiğini. Ne güzel ışık saçıyorlardı. Güneş gibi değildiler ama güneşten daha özeldiler onun için. Bir de ayağına değen dalgalar vardı ki, bu keyfi hiçbir yerde bulamıyordu. Özledi. Hem de çok özledi

Özlemi neye ya da kimeydi. En ufak bir fikri yoktu. Beyninde dolaşan binlerce düşünce vardı ama hiç birisi net değildi. Buraya da bu yüzden gelmişti. Belki bir şeyler netleşir diye. Dört duvar arasında, duvarlar gelirken üstüne düşüncelerinde boğuluyordu. Nefes alamıyordu. Bir şey boğazına düğümleniyordu. Açık hava işe yarar diye çıkmıştı zaten evden. Yaradı ama yüreğini halen o el sıkıyordu. Kalbi çaresizce atmak istiyordu doludizgin ama atamıyordu. Bir şeyler kısıtlıyordu onu. Bir sigara daha yaktı. Gözleri dalgındı yine. Dumana boğacaktı bu şehri karar vermişti bir kere

Neye ya da kime göre iyi olmak? Kimseye göreydi aslında ve herkese göreydi. Nasıl hatırlıyorsan öyleyimdir diyordu artık telefondaki sese. Ama iyi ama kötü… Ben senin hatırladığın gibiyim diyordu. Yıllarca didinse de bir kez olsun bir lafı dosdoğru söylemeyi becerememişti, laf ebeliği onun huyu olmuştu. Aslında amacı laf ebeliği değildi ama anlaşılmaktı tek derdi ve bu yüzden lafları dolandırıyor açıklanmamış bir şey bırakmıyordu. Amacı buydu ama kimse anlamıyordu. Belki basit bir şekilde anlatsa anlaşılırdı ama nedenleri açıklamadan sonuçlar kimin umurunda diyordu kendince. Hal böyle olunca genellikle anlaşılamayan bir insan oluyordu. Ya da bıktırıcı bir insan Kimisi ise bu huyuna ayılıp bayılıyordu. Bir türlü anlam veremiyordu. Telefondaki ses sustuktan sonra bunu düşündü. İyi olmak, dürüst olmak, hayat denen olguya ters bir durumdu galiba. Çünkü hayat denen olgu, adil olamayacak kadar yalandı zaten özünde. Ama insan istiyordu bir kez olsun mutlu olabilmek. Yalanda olsa bu hayat mutlu olabilmek

Sigarasının sonuna geldi tüm düşünceleri beyninde dönüyordu. Acaba sonu ne olacak diye soruyordu. Sonunu görebilecek miyim gibi aptalca bir soru sorarken kendini boşlukta hissetti. Yüzünü okşuyordu lisede gördüğü kütlenin limit hıza ulaşması kavramından yola çıkan rüzgâr. Ve sessizce yere çarptığında eylemsizlik kavramının anlamını anladı…

Bir zamanlar bende aşık olmuştum. Birine. Her gün onun mesajınla uyanmak hoşuma gidiyordu. Ve her gece en son ondan mesajlaşmak. Zira başkası mesaj atsa bile yanıt vermezdim çünkü onun mesajından sonra telefonumu kapatmış sayardım. Ve gözümü açtığımda şimdiki gibi elimin ilk uzandığı şey sigara paketim değil,telefonum olurdu. O zamanlar da hep düşünürdüm aşk böyle bir şey mi? İnsan yaşarken anlayamıyor. Ya da gerçekten acısını çekmeden. Böyle bir şeymiş sanırım aşk.

Aşk dediğin melet hastalıktan başka bir şey değil. Halen bu fikirdeyim. Ama sanırım bu hastalık yaşarken iyi de acısını çekerken pek bir zıkkım gibi. Düşün en son aşık olduğun zamanı. Onu görmek için beklediğin geçmek bilmeyen günleri,haftaları,saatleri. Ondan gelecek bir telefonu beklediğin anları. Ya da mesajına 5dakika geç cevap vermesinin en sıkıntılı anların olduğunu düşündüğün zamanı. Ya da cebinde ciddi ciddi otobüs paran bile yokken birilerinden bir şekilde para ayarlayıp ona hediyeler aldığın,gittiğin sinemanın,kafede yediklerini çektiğin günleri. Bir de kışın ortasında,Ankara’nın ayazında kar üstüne çizdiğin kelebekler… Montsuz üstelik hasta olmadan…

Ama aşkın en güzel yanıdır. Hiç bir karşılık beklemeden,ay dönümü,yıl dönümü,sevgililer günü,yılbaşı,bayram,doğum günü,seyran günü demeden sadece onun gözlerindeki gülüşü görmek için aldığın hediyeler… O yeter ki sana en güzel bakışıyla baksın diye yaptığın tüm emeklerin. Sonunda o bakışı görebilmek. En kavgalı,en küskün hatta ve hatta aşkın bitişinin anlarında bunu yapman. Yeter ki o benle geçirdiği her dakikada mutlu olsun diye çabalaman… Yeri geldiğinde o daha fazla üzülmesin diye atar damarını kesmen… Mecazi ya da gerçek artık siz ne anlarsanız… Ha bir de unutmadan söyleyeyim. Her aşık olanın başına gelendir. Onu düşündüğün anda telefonunun çalması ve arayanın o olması. Kalp kalbe karşıdır sözünü yaşaman…

………

Bir zamanlar bende aşıktım. Birini sevmiştim. Ona her sabah mesaj atmak,ondan her sabah ben uyurken attığı mesajı okumak ve son mesajımın ondan olması ve diğer tipik aşık davranışları sergilemem. Sonra her aşkta olan oldu. Bitti. Bitenin ardı sıra ağladım,terk-i diyar eyledim. Sandım ki kaçış kurtuluştu. Ama değilmiş.

………

Zaman çabuk ilerler bazen yavaşladığını hissetse de. Bugünlerde ne zaman düşünsem telefonum yine çalıyor,yine arayan o oluyor. Bazı şeylere artık inanasım gelmiyor. Ve her sabah elim uzanıyor. Dün gece içinde 3dal bıraktığım paketime bir de Zippo çakmağıma…

………






Kalem arkası:O çakmak bende bir sigara. O hep yakıyor ve ben hep yanıyorum…

Biri bana anlatabilir mi? Biri bir başkasını severken neden birlikte olamaz? Halbuki belki de bu şimdiye kadar ona bu denli kıymet veren olmamıştı o kimse için. Bu bir belki zira kimse kimsenin yüreğini okuyamaz. Ama hangi insan severken,hem de bu platonikçe olurken,bu denli ızdırap çeker.

Ve hangi insan ki görmez bunu? Ucundan kıyısından gördün ya da duydun ya da hissettin. Be hey gönül görmez misin ki olmaz…

Peki neden bu ızdırap? Neden bu acı? Neden bir melhem yoktur ki gönlün acısına sürülecek? Ve nedendir bilgisayarımın reset tuşu gibi bir tuşum yoktur?






Kalem arkası: Durdurun giden zamanı,götüyor her anımı…Görmez misin, dinlemez misin be hey gönül olmayacak duaya amin demek huyunda var senin…

Ertesi gün yeni bir gündü sanki onun için. Ela gözlerin sahibiyle ilk kez buluşacaktı. Ayakları yerden adeta kesilmişti. Uzun süredir sessiz olan yüreği bu sefer evinin duvarlarını yıkıyordu sesiyle. Buluştular bir cafe’de. Saatlerce konuştular,güldüler. Anlattılar birbirlerine bazen herkesin bildiği şeyleri,bazen de kimsenin bilmediği şeyleri. Ve bu günlerce bu şekilde sürdü. Günler haftaları oluşturdu. Haftalar ayları. Aylar da yılları. Artık beraber gidiyorlardı parka. Çocukları izlemeye. 3yıl oldu. İlk tanıştıkları günün üzerinden geçen 3yıl. Yine parkta buluşacaklardı. Erkenden gitti parka,beklemeye başladı. Bekledi,bekledi. Gelmedi. Kız gelmedi. Anlam veremedi. Aradı hemen köşedeki telefon kulübesinden kızın evini. Açan olmadı. Geliyor galiba dedi beklemeye devam etti. Gelmedi kız. Saatlerce beklemesine rağmen. En sonunda gelmeyeceğine karar verdi ve evine gitti. Kızgındı. Gelmemesine çok kızmıştı. Eve girdiğinde telefonun telesekreterinde 1mesaj vardı. Dinleme düğmesine basmasıyla yıkılması bir oldu. Hiç tanımadığı bir ses,hiç beklemediği bir haber veriyordu.

2 gün sonra,öğle namazından sonra defnettiler ela gözlerin sahibi kızı. O da oradaydı. Elinde tuttuğu ufak kutuyu kızın mezarına bıraktı. Kutunun içinde bir yüzük vardı. Yüzüğün arkasında yazıyordu… “Sonsuza kadar…”

3gün sonra tekrar parka gitti. Bu sefer kendi kendine söz vermişti. Eğer olurda gelirse mutlaka tanışacaktı. Bu sefer erken de gitti parka. Çocukları izlemedi bu sefer. Gözü hep parkın öte yanındaki girişteydi. Bekledi bekledi ve bekledi. Bir an geldiğini sandı. Ama ne gelen vardı ne giden. Ve takip eden bir hafta boyunca… Gelmedi,bekledi ama gelmedi. Her gün başı önünde gidiyordu evine. Artık kimseye selam vermiyordu.

1hafta sonra yine bekledi,ne gelen vardı ne giden. Oturduğu banktan kalktı. Parkın çıkış kapısına yöneldi. Başı önünde yürüyordu. Birden önünde birinin durduğunu farketti. Kafasını ağır ağır kaldırdı. O an göz göze geldi ela gözlü kızla. Bir anda zamanın durduğunu hissetti. İşte o beklediği karşısındaydı. Kaçmak istedi ama artık kaçamazdı. Yakalandı artık. Yutkundu,”sen” dedi…






Kalem arkası: Azıcık daha merak…

Ertesi gün parka gitmedi. Belki korktuğundan belki utandığından. 4gün sonra tekrar gitti parka. Tekrar çocukları izlemeye başladı. Ancak aklında o ela gözlerin sahibi vardı. Acaba adı neydi? 4gün boyunca bu soruyu merak etti. Kaderin cilvesi mi yoksa başka bir şey mi bilinmez o ela gözlerin sahibi tekrar parka,tekrar aynı yerden geldi. Ve tekrar aynı yere oturdu. Tam karşısındaydı işte. Bu sefer utanmıyor,bakıyordu. Yine göz göze geldiler. Yüreğinin kanatlanıp göğsünden çıktığını hissetti. Nabzı deli gibi atıyordu. Tüm düşünceleri kalp atışının sesiyle bastırılmıştı beyninde. Derin bir nefes çekti. Geçmedi. Geçmek bilmedi. Heyecandan gözlerinin önü kararıyordu. Bu olmaz dedi,böyle olmaz dedi. Kızsa kendisine bakıldığını anlamış,biraz da utanarak o da ona bakıyordu. O ela gözleriyle. Onunda yüreğinde bir kıpırtı vardı…

Kalp atışlarının gürültüsünde bir karar verdi. Gidip soracaktı. Evet evet,ismini soracaktı. Yerinden kalktı. O ela gözlere doğru yürüdü….






Kalem arkası: Azıcık merak iyidir.

Bundan 30yıl evvel bir genç kız ve bir genç oğlan tanışmışlar. Kızın yaşı 20li yaşlarda,oğlan ise bir kaç yaş büyük kızdan. Aşk ile başlamış her sevda hikayesi gibi. Uzunca bir süre birlikte olmuşlar. Derler ya aşkın ömrü 3 ile 6aydır diye. Aşk ömrünü tamamlamış,yerine daha kalıcı olan sevgiyi bırakmış. Yani bilindik aşk hikayesi. Ama tabi her genç gibi onlarda bilememişler aşk bitti sevgi bitti sanmışlar. Ama bir türlü ayrılmaya karar verememişler. Oğlan başka kızlarla birlikte olmuş, kız ise yakalamış oğlanı. İşte son nokta o zaman konmuş. Ya da en azından onlar öyle sanmış. Bilmedikleri şey ise sevginin gücü karşısında ne zamanın ne de nefretin duramayacağıymış. Yıllarca konuşmamışlar. Görüşmemişler. Dünyanın kızı da erkeği de bitmez diyerek kendi yollarına düşmüşler. Ancak sevgi kaderle ortaklık yapar her zaman. Kader yollarını kesiştirmeye başlamış. O zamandan bu zamana kadarda kader sürekli yollarını kesiştirmiş. Oğlan trafik kazası geçirmiş,yanına ilk varan yıllarca konuşmadığı kız olmuş. Hikaye kaldığı yerden devam etmemiş. Sapa yola sapmış. Çevrelerindekiler de bu durumu görmüşler. Aslında çevrelerindekiler ikisinin durumunu onlardan daha iyi biliyorlarmış. Ne kadar söyleselerde inandıramamışlar. Aşkın bittiği yerde sevgi başlar denmiş,inanmamışlar. Ben ondan nefret ediyorum,beni aldattı demiş kız. Oğlansa o da beni aldattı demiş. Doğrudur aslında aldatmışlar birbirlerini. Ama gönül ferman dinlemez, sevgi ise nefreti zamanla yıkar. Geriye daima sevgi kalır. Ama henüz farketmemişler bunu.

Aşkın ömrü 3 ile 6aydır. Geriye bıraktığı aşktan daha kuvvetli olan sevgidir. Sevmek,bir insanı sevmek. İnsan gibi sevebilmek. Hiç bir şeyin yıkamayacağı bir güçtür. Zayıf görünür. Sanki nefretle ezildiği sanılır ama o sakin bir nehir gibi daima akar. Aktıkça yatağını derinleştirir. Ve nefreti aşk doğurur. Ama sevgi bir kere ortaya çıktığında negatifi yoktur. O daima sevgi olarak kalır. Şimdi bu iki eski sevgili,bugünlerde görüşüyorlar. Yüzyüze geldiklerinde ise; kız evet onu umursuyorum ama sevmiyorum diyor. Oğlan ise değer veriyorum ama bir daha asla diyor. Ama ayrı kaldıklarında ikiside inkar edemiyorlar birbirlerini sevdiklerini. Hatta aynı masada oturanlar bakışlarından anlıyorlar birbirlerini ne kadar sevdiklerini. Gözlerinin içleri gülüyor,gözlerini gözlerinden alamıyorlar. Kaçamak bakışlar,utangaç bakışlar. Ve sevdalı bakışlar…

Kader sevgi ile ortaklığını çok zaman önce kurdu. Ve kader sürekli yollarını kesiştiriyor. Ama henüz birleştirmedi yollarını. Bende merakla bekliyorum bu hikayede kaderin yolları birleştireceği günü. Aşk görevini bitirdi yerini sevgiye bıraktı. Sevgi bir kere akmaya başladı. Sakin ve sessizce. O her engeli mutlaka aşar. Ve kader ise o nehir kıyısına varacak yolu zamanı geldiğinde birleştirir.

Aşk mı sevgi mi diye soran olur bu yazıyı okurken. Aşk biter mi diyen de olur. Biter. Çünkü aşk bir yanardağın püskürmesidir. O lavlar, o hengame, o küller, o ateş. Püskürme bittikten sonra geride bıraktığı izdir sevgi. Donmuş lav akıntılarıdır sevgi. İzi bir kere bırakmıştır. Sonsuza kadar…






Kalem arkası: Az biraz zaman gerekir sevginin kendini göstermesi için. Az biraz zaman gerekir kaderin yolları kesiştirmesi için. Tüm bu olaylar başladığında ise hiç bir şey engel olamaz. Ne sevgiye, ne de kadere… Sen bu hayatta sadece oyuncusun…

Düşlerimde bırakıyorum seni,
Ve tüm kavuşma hayallerimi,
Bir gül misali kururken umutlarım,
Arkamda bırakıyorum Ankara denen o şehri…

Elimde kalan tek umudum,
Olurda bir gün belki dönmektir,
Dönüpte sana kavuşabilmektir,
Ankara’da bahar mevsimi yaşanırken…

Vazgeçmeyi çok istedim,
Vazgeçtikçe vazgeçemedim,
Karşına çıkıp bir kez olsun söyleyemedim,
Uzaklara giden yine ben idim…

Uzaklara düştü yolum,
Gönlümde senin hüznün,
Kavuşamamanın kederi,
Sırtımdaki atılmaz yüküm…

Yolu çizen kader oldu,
Bu sevda içime dert oldu,
Çantam hüzün doldu,
Sevdam gözyaşlarım oldu…

Kalem arkası: Yahu hiç mi yazamaz insan adam gibi bir şiir. Yazamıyorum bir türlü. Çok pis özeniyorum şairlere…Şiir seven dostlarım kusura bakmasınlar. Henüz çok acemiyim…