Vakti geldiyse bu zamandan,Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan… Dedi usta şair. Ve gitmenin sırası geldi meçhulün bilinmezliğine…

Yürümeye devam etmelisin hayatın boyunca. Hiç yılmadan,yorulmadan. Sürekli ve sürekli. Evet adaletsiz bir sistem bu hayat. Ama bu senin hayatta kalma koşulun. Düşsende,yılsanda hatta düşürülsende,yıldırılsan da… Yeri gelir en kıymet verdiğin insan ya da insanlardan kazık yersin,tekme yersin. Yapayalnız kalırsın. Hatta o kadar yalnız kalırsın ki kendi sesin bile sana çok gelmeye başlar. Ama yılmamalısın asla. Düşmene inat,düşürülmene inat,kazıklara inat yeniden yürümelisin. Durmadan. Hayatında alacağın son nefese kadar.

Ama işta insansın sonuçta. Aklının oyunları ise senin işte en büyük düşmanın. Eskiler,maziler,anılar… İnsanı en çok yoranlar… Aklına gelince hüzünlenirsin. İçinde bir yerler yanar. Tüter,kavrulur. Zaman dersin. Ama o zaman herşeyi güzelleştirmez. Bir yer mutlaka bir zaman kanar… Ama yine de yılmamak zorundasındır. Ne dedik,Keep Walking… Yürümeye devam…






Kalem arkası: Yoruldum… Fotoğraf Barış Kemal Kirik’tendir…

Bırakta ağlayayım bu gece. Belki başını yasladığın omzumun sıcaklığını yitirmesindendir. Kirpiklerimin gereksiz tuzlanmasındandır belki de içimdeki bu sıkıntı… Ama bırakta ağlayayım. Sadece ağlamak istediğimden olsun bu sefer… Kendime ve kaderime isyanımdan… Sen anlama nedenimi ama ben yine de ağlayayım…

Her şeye olduğu gibi sana da geç kaldım hayat. Yakalayamadım seni kaçırdım avuçlarımın arasından hep seni istedim hep senle olmak istedim ama yetmedi sana gücüm hükmedemedim bilemedim senin değerini halbuki o kadar güzeldin ki o kadar yaşamaya değerdin ki her anınla her dakikanla ama ben senin kıymetini bilemedim. Her anımı senle dolu dolu yaşamak varken ben sadece sana hayıflandım sadece arzu ettiklerimi bana vermediğin için sana kızdım. Ama çok büyük bir şeyin farkında değildim ki sen bana istediklerimi veriyordun sadece ben onları görmek istemiyordum hep daha fazlasını istiyordum belki de.
Senle benim aramda hep bir savaş oldu. Soğuk buz gibi bir savaş yeri geldi yendim seni, yeri geldi kendi gözyaşlarımda boğdun beni. Bu bile yaşamaya bir sebepti benim için. Savaşıyordum senle geleceğimle savaşıyordum. Ama sen beni kötü vurdun bu sefer be hayat tam alnımın ortasından tam 12 den vurdun beni. Bilemiyorum kendimi karar veremiyorum ne olucağına ne yapacağıma karar veremiyorum düşünmekten yoruldum artık bir sonraki hamleni seni düşünürken kendimi kaybettim ne olacağımı bilemedim bir türlü bu hayatta ve sen beni çekip vuruyorsun. En masum halimde Ve evet sen kazandın gidiyorum artık hayat bu son oyunumu da kaybedip gidiyorum. Senle savaşmayı bırakıyorum artık. Hep kazanıyor olsam da ben fark etmeden, bu son oyunu sana armağan ediyorum… Sunduğun her fırsat için tattırdığın bütün zevkler için sana sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum ey güzel hayat. İnsanlarla oynamaya devam et yoksa bir amaçları kalmaz ne kadar söylenirlerse söylensinler sen aldırma onlara inadına kazandır onları ama onlar hiçbir zaman farkında olmasınlar…






Kalem arkası: Yazı ve fotoğraf sevgili dostum Barış Kemal Kirik’e yani nam-î diğer Gri Adam’a aittir…

Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Uzun süredir dilimizde dostum gitmek. Uzun süredir aklımızda arkamızda iz bırakmadan kaybolmak. Gidelim mi artık dostum? Vakit henüz gelmedi mi dostum? Vakit geldiyse artık kaldıralım bu kara limandan bir gemi. Bir sen bir ben. Yelkenimizi doldursun ilkbaharda esen ılık bir rüzgar. Ufukları göze alalım. O hani var ya her denize bakışımızda gözlerimizin kitlendiği o ufka yelkenimizi açalım. Ama bir daha dönmeyelim bu kara limana ve bu kara limanın sahibi bu kara şehre.

Yüzümüzde gülümsememiz olsun. Yüreğimizde arkamızda bıraktıklarımızın ince bir sızısı. Ama yine de gidelim artık bu limandan. Çünkü artık ufuklar bizi çağırıyor. Ve aynı yüreklerimiz dolsun umutlarla…

Hatıralarımızı bırakalım ardımızda. Bizi biz edenlere,bizi bizden çıkaranlara hediyemiz olsun. Haksızlıklarımıza bir kalem çekelim. Hesabımızı bırakalım mahşere ve gidelim. Gidelim ve yeni bir biz yapalım bizden. Ama gitmeden önce öldürelim yüreklerimizi. Aksın tüm kederi,hüznü,sevdası,mutlukları denize. Basalım hançeri canımız acıdıkça bir fazla basalım. Ve ardından gemiye ilk adımımızla yeniden canlandıralım yüreklerimizi. İçine alabildiği kadar umudu alsın. Yepyeni mutluluklarla dolsun. Ama bu sefer sahip çıkalım kendimize. Sahip çıkalım yüreğimize. Ne bir karamsarlık ne bir hüzün dokunsun ona. Ve hiç bir kötü el dokunmasın ona…






Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photoname: !

Dip notlarıma gömün beni. Zira o notlardır açıklamalarım. Hüzünlerden daha ziyade belki mutluluklarımdır. Belki kendimce isyanlarımdır. Ama beni onlara gömün. Beni anlatırlar her bir kelimesinde. Beni tasvir ederler. Duygularımın en saf halleridir…






Kalem arkası: Suskunum ve üzgünüm…

Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photo name: !

Aslında başlığı para konuşur koymak istemiştim. Ama sonradan vazgeçtim. Neden bilmiyorum Napolyon daha cazip geldi başlığı atarken. Paranın garip bir şey olduğunu zamanında Napolyon bu sözlerle söylemiş. Para para para…

Para gariptir. En suskun adamı çalçene eder,en naif adamı en kurnaz eder. Para öyledir ki akrabanı sana düşman,düşmanını sana dost eder. Para dostluk satın alamaz derler ya. Öyle güzel alır ki aklınız durur. Para konuşur. Para söyler. Para emreder. Para para para… Ayhan ne diyor demeyin. Öyle usta. Kimse kusura bakmasın bu zamanda dostluklar bile paradan geçiyor. Hatta akrabalarınla bile iyi olursun paran varsa…Kendimden örnek vereceğim bak şimdi…

Şu an oturduğum ev tapu kağıdında kargir ev olarak geçiyor. Yani ne demek bu. Bu evde kat mülkiyeti yani dairelerin tapuları yok. 3katlı bina olarak geçiyor. Hissedarlar var. Bu hissedarlar arasında annem,ananem,annemin kardeşi,bir de annemin halası. Fakat ilk tapunun çıkışından sonra bir mal bölüşümüyle bir kısmı annemlere bir kısmı annemin halasının annesine düşüyor. Şimdi ortak olan burada nene diyelim bu konumda. Nene ölünce ne olur varislere kalır üstündeki mal. Yani annemin babasına ve halasına. Fakat uyanık geçinen hala malı satış yoluyla üstüne alır. Ondan sonra olayım başlar. Ben bu 6daireli binada bir eve otururum. Hala der ki 4sene sonra çık orası benim. Çıkmam tabi ki de. Salak mıyım ben. Anamın hissesinde oturuyorumdur zira. Dava edilirim falan. İşin en iğrenç kısmı ise burada başlar. Annemin kardeşi bir daire daha kazanabilmek uğruna annesine ve ablasına sırt çevirir.

Ve işler daha da ilginçleşir. 2daireyi açıp birleştirmekten doyamayan annemin kardeşi ve ailesi 3.daire olarak göz diktikleri evimden beni çıkartmak için akıl almaz yollara girişirler. Misal annemin kardeşinin kızı anneme ağza alınmayacak sözler söyler İstanbul’daki ciğeri 5para etmez pompacı sevgilisine. Ben bunu dediğimde iftira atılır üstüme. İftira atılır ama iftira değişmez benim bildiğim. O sonradan 5kere daha değişir. Yıllar değişir olay değişir ama iftira annemin kardeşi tarafından kabul edilir bunca yalana rağmen. İşin garip tarafı annemin kardeşinin karısı ve kızı onca laf söylerler annemin halası için yanyana sigara tüttürürken. Hatta karısı ağlar sızlar. Malı duyunca koynuna girerler ama annemin halasının. Sarılmalar,öpmeler. Kıskançsın diyenlere bir söz. Burada tükürdüğünü yalamaktan bahsediyorum…

İşin özü insan mal uğruna göt yalıyor ya aklım almıyor. Bir kere göt kirli bir uzuvdur. İnsan nasıl yalar? Midenin olmaması gereklidir. Ama işin acı kısmı baktığında akraban saydığın insan mal uğruna mülk uğruna seni satıyor. Düşmanın kesiliyor. Anlamıyorum mal,mülk,para uğruna birilerini satmayı. Ne bileyim iki gün sonra hepimiz öleceğiz. Bu dünyanın malı kime kalmışta sana kalacak ki…

Neyse ben akrabam dediğim kişiler için şu günlerde tek bir şeyi söylüyorum. İlelebet hayatımdan çıktılar. Hani iyi sıçarım buna rağmen götümü de yalasalar yine de geri adım atmam. Hani bu böyle biline…

Fotoğraf konuyla ilintisiz olsa bile,%50indirime dikkat edin. Ne kadar kıymetli olduğunu görün paranın…






Special thanks for photo;
Photographer: Doğu Koç
Photo name: %50 İndirim

Hayat dediğin nedir ki bir fotoğraf karesinden başka? Mutlu bir an için bir kare, acı anlar için bir kare… Çekersin; sürekli pozlarsın yaşadığın hayatı. Elin sürekli deklanşöründedir hayatını kaydettiğin o fotoğraf makinesinin. Arada sırada döner bakarsın o mutlu anlara. Bazen canın sıkılsa da döner yine de bakarsın yüzünde bir tebessüm oluşturacak anlara…

Okulundan mezun olursun. Kepler havadayken bir kare çekersin. Sevdiğin birini kaybedersin bir kare de ona harcarsın. Sevgili bulursun bir kare. Evlenirsin bir kare. Çocuğun olur bir kare. Sevgilini ilk kez öpersin bir kare. Bir kare bir kare daha çekersin hayatında.

Ama her güzel şeyin bitişi vardır. Makinende pozlar bitince makineni duvara asarsın senden sonraya emanet olsun diye. Çeker gidersin. Ya da o mutlu günlerin bittiğinde o çektiğin mutlu günlerine dair karelere bakarsın.

Söylesene bu kadar karışık yazıda sana anlatabildim mi hayatın bir fotoğraf karesinden baska bir şey olmadığını?

Uzun süredir yazmıyorum biliyorum. Uzun süredir karalamıyorum kendime dair beyaz sayfalarımı. Sanmayın ki bıraktım. Sadece ara verdim. Yol ayrımındayım. Ne idim, ne oldum, ne olmak istiyorum, ne olacağım sorularına yanıtlar arıyorum. Aradığım sorulara yanıtlar veriyorum. Ölçüp tartıyorum. Sonuçlara ulaşıyorum. Ulaştım. Şimdi ise geri kalan harekettir.

İnsan ömrü kaç yıldır? 65 mi 70 mi? Sağlıklı yaşarsan 90′a kadar yolu vardır. Kafana düşecek kiremit yüzünden belki daha baharında gideceksindir. Fakat ne kadar yaşadığının ne önemi vardır? Önemli olanın nasıl yaşadığındır. Usta bu hayatta üç şey önemlidir. Huzur,Mutluluk ve sağlık. Sağlık dış etkenlerden çok etkilendiği için senin ellerinde olan 2 şey vardır. O da Mutluluk ve Huzurdur. Evinde,işinde mutluluk ve huzur. İşte o zaman dünyanın en zengin insanı oluyorsun.

Bazen öyle kararlar vermek gerekiyor ki biliyorsun gitmen gerekiyor. Hemde gemilerini yakarak. Ardında ucsuz bucaksız bir deniz,önünde aşılmayı bekleyen dağlar…

Kısacası gitmek,gitmekten çok bir yola düşmek gerekiyor. Zaman geldi. Zaman geçmeden yola düzülmek gerekir…

Ve bu yolda emin ol dostum yalnızsın. Tek güç sadece senden gelir. Kendine güven,azmine güven. Ve gözünü karartarak çık bu yola. Bak yolun sonuna nasıl geleceksin… Ve o yolun sonunda senin kaybettiğini düşünenlerin yanılgılarını okuyacaksın yine onların gözlerinden…

Kısacası Anka Kuşu olacaksın. Bazen dirilmek için küle döneceksin…






Fotoğraf her zaman ki gibi ve bugünlerde benim gibi sessizleşen sevgili dostum Barış Kemal Kirik’in fotoğrafıdır. Sessizliğin hayır olsun sevgili dostum…