Bir bir öldü insanlar hayallerimi yanlarına alarak. Yok oldular zamanla. Tarihte tozlu sayfaların arasında yerleştiler teker teker. Mezarlarında hayallerim…

Bir hayalimi sakladım. Herkesten ve herşeyden. Sımsıkı tutundum ona. Canımın canı eyledim. Onu en güzel insana hediye edecektim. Çünkü en değerli hayalimdi benim. Bekledim. Yıllarca bekledim… Beklemekten bıkmaya başladığımda tanıdım en değerli hayalimin tek sahibini. Bir hayal bir insana böyle güzel mi yakışırdı. Hayalim Hayalperest’iyle buluşmuştu sonunda… Güvendim. İnandım. Canımın canını canıma teslim ettim. İyi bak dedim…

Sonra…

Sonrası bilindik hikaye…

Hayalim ölürken neredeydin?

Hayalimle birlikte ben ölürken neredeydin?

Bazen bende herkes gibi bunalıyorum, daralıyorum.

Bazen öyle oluyor ki alıp başımı gidesim geliyor.

Bazen duruluyorum, boş boş bakıyorum çevreme…

Ya da dalgın gözlerle izliyorum dalgalanan denizi…

Boğuluyorum nedenlerini bildiğim halde…

Yüzemiyorum o nedenlerin arasında…

Yüzmeyi bildiğim halde boğuluyorum.

Yüreğime kramp girdiği için…

Bazen olmaz hiç bir şey. Ne kadar uğraşsan da olmaz…

Bazen sadece gitmek gerekir…

Herşeyi ve herkesi geride bırakarak…

Dönmemek üzere…

Bir daha gidememek için gitmek gerekir bazen…

Bazen hayatın ölmesi gerekir…

İşte benimde yaptığım şey bu…

Ve mevsimleriydi onun gözlerine hapsettiği. En güzel baharı yaşıyordu baktığında gözlerine Ankara’nın ayazında… Ve en kötü kışı yaşıyordu o sustuğunda Antalya’nın yazında… Ve gündüzünü ve de gecesini sakladı onun gözlerine. Güldüğünde gece yarısı doğuyordu güneş,üzüldüğünde batıyordu öğle vakti…

Ellerine teslim etmişti canına can katan yüreğini… Ya okşadı ya da sıktı… Okşayınca aşkla attı. Sıkınca direnmedi atmaya. Ona karşı koymadı yüreği hiç bir zaman. Belki sözleri yaptı ama dudaklar ne anlardı aşktan ve sevgiden…

Onun her bir sözünü tel tel ip etti. Dokudu sımsıkı urgan etti. Boynuna doladı urganı. Bir tatlı sözü saldı urganı boynundan. Bir kötü sözü sıktı urganı,kesti nefesini. Son nefesini verdiğini sandığı anlarda bile Şahadet getirircesine döküldü dudaklarından onu ne çok sevdiği…

Bedenini siper etti bedenine. Ona gelecek kötülüklere katmer katmer zırh oldu,olmak istedi. Yeri geldi oldu,yeri geldi en zayıf noktasından yedi darbeyi,pul pul oldu döküldü. Zırhın katılığı dışınaydı. Içten zayıftı…

Gün oldu sustu. Bu sefer o da sustu. Sessizlikti kulakları patlatan. Bir kırdı,bir kırıldı. Kırılması değildi de kırması büyük sorundu. Üst üste kırdı,üst üste kırıldı. Urganı bir o sıktı bir kendi sıktı. Mevsimler yoktu artık. Sadece kara kış kaldı. Ansızın hiç farkettirmeden gitti. Elinde ve avucunda tek kalanı aldı yanına. Şahadet getirmedi son nefesinde. Ama şahadet getirircesine döküldü dudaklarından 3 kelime: Seni çok seviyorum…

Insan beyni psikolojik olarak kendini korumaya çalışır daima. Buna da savunma mekanizmaları denir. Bunların başında yansıtma eylemi gelir. Kendi suçunu ya da hatasını karşıdakine yansıtır. Kabullenmez. Bu yüzden insanlar aslında sizi bir konuda; ki bu konuda siz kendinizi ve gerçeği biliyorsanız haksız yere suçlanıyorsanız yani,bilin ki yansıtmakta karşınızdaki insan. Aslında bir nevi kendi suçunu itiraf ediyordur. Ya da kendi güvensizliğini size yakıştırıyor demektir.

Kıssadan hisse; kendi güvensizliğinizi karşınızdaki insana yansıtıyorsanız iki dakika durup düşünün. Güvenmediğiniz kişi karşınızdaki mi yoksa kendiniz mi?

Kalem arkası:  Bazen işte öyle…

Daha önce şöyle bir yazı yazmıştım. Güzel Yalanlar diye. İnsanların duymak istediklerini söylemeyi düşünüyordum. Hoş pek çok kişiye yapmışımdır şu yaşıma kadar. Ama yapamadıklarım da vardı benimde. Ve o kararı verirken artık onlara da öyle davranacaktım. Ancak hamurda yoksa karşındaki kişiye yalan söyleme huyun ondan sonra ne yaparsan yap olmuyor işte…

Ve ne geliyorsa başıma dilimi tutamamaktan geliyor. Sus işte. Ama yok. Gözümün gördüğü yanlışı söylememezlik mi edeceğim? Edemedim,etmeyeceğim işte. İşte sırf bu yüzden 9 köyden kovulan adamım ben. Bazen kabul ediyorum, cümlelerimi sert seçebiliyorum. Ama seçmem gerektiği için seçiyorum. Seçiyorum çünkü karşımdakinin kafasına dank etsin diye. Ama tabi onun kafasına dank eden şey köyden kovulmam gerektiği. Ne oluyor sonrasında? Çok değil,mutlaka dediğime geliyorlar. Geliyorlar ama iş işten geçtikten sonra ne anlamı kalıyor? Koca bir hiç…

Evet seviyorum insanların sen haklısın demelerini. Ama bazı insanların bu cümleleri hayatları boyunca kurmamaları ya da en azından olayın dışında durup zarar görmeden dediklerim çıktığında sen demiştin demelerini isterim. Ama tabi insanlar olayların içindeyken herşeyin en iyisini en güzelini onlar bilir değil mi? Bu yüzden de başlarına gelmeyen kalmamıştır…

İnsanlar onları dinlemediklerimi sanarlar çoğu zaman. Aslında çok iyi dinlerim. Dinlediklerim doğrultusunda da kararlar veririm. Hele hele beni iyi tanıyan,bana değer veren insanlar beni bir konuda uyardıklarında mutlaka geri adım atar,dikkat kesilirim. Bu kişi 10 yıllık bir dostta olabilir 1 aylık yeni bir arkadaş. İnsanlarla ilişkilerimde beni ne kadar uzun süredir tanıdıklarına,ne kadar çok şey yaşadığımıza bakmam. Beni sadece tanıyıp tanıyamadıklarına bakarım. Bakış açılarına bakarım. Çünkü ne zaman,ne de yaşanmışlıklar bir insanı tanımanıza yeter. Bir insanı tanıyabilmek için önce onun düşüncelerine,hayata bakışını bilmeniz gerekir. Bunu da konuşmalarından,sözlerinden anlarsınız…

Ama insanlar yalancılardır. Çıkarları uğruna dostlarınız olurlar. Çünkü çıkarı olan arkadaşı da gördüm dost denileni de. Arkadaş neyse ne de dost denenin kazığı çok sert olur. Ben ise öylesini çevremde tutmam. Zira benim arkadaşlığım kıymetlidir ama dostluğum çok daha kıymetlidir. Ve çevremde,değer verdiğim insanlarında çevrelerinde kuzu postu kurt gördüm mü dayanamam. Bazen çok ileri giderim. Bilirim başım ağrayacaktır bu yüzden. Bilirim dediğim için kötü olacağım. Aramı bozacağımdır. Ancak dayanamaz derim. Tabi dediğim gibi de olur. Başım ağrır,kötü oluruz,aramız bozulur. Gel zaman olur git zaman olur. O gün benim muhalefetim yüzünden benimle arasını bozanlar dediğime gelir. Sen demiştin derler. Peki bunca şeyi ben nasıl mı biliyorum? Çünkü ben profesyonel bir yalancıydım…

Uzun sözün kısası benim gibi olmayın. Benim gibi dürüst olduğunuz zaman ne ilişkinizde mutlu olursunuz, ne insanlarla aranız iyi olur… Siz 9 köyün birinde kalın. Benim gibi yersiz yurtsuz olmayın. İnsanlar yalanları seviyor çünkü…

Çünkü herkes iyi,ciddi,ileriye dönük bir ilişkide 3 şeyi arar. Sevgi,Saygı ve Sadakat. Ama bir masa asla 3 ayak üstünde tam dengede durmaz. Bir masanın tam dengede durması için 4.ayağa da ihtiyaç vardır. İşte ilişkilerde 4.ayak fedakarlıktır. 4.ayağı unuttuğu için insanlar ayrılırlar,boşanırlar. Yani aslında biten giden ilişkilerinize bakarsanız hangi ayağın eksik olduğunu anlarsınız sizde. Hep taraflar ayrıldıklarında şunu söylerler birbirlerine sanki futbol maçı yapmışlar gibi: “Ben senin için bunu yaptım sen bir bunu yapmadın” Fedakarlık denilince kendinden ödün verme gibi anlıyoruz. Ama yanlış işte. Ödün verme değildir hiç bir zaman fedakarlık. Eğer ödün verme olsaydı annelerimiz karaktersiz ve kişiliksiz insanlar olurlardı. Çünkü annelerimiz dünyanın en fedakar insanlarıdır. Ancak yine de annelerimiz kırmızı çizgilerini asla geçirttirmezler ya da nadiren geçirtirler. Sadece o kırmızı çizgileri bizlere göre daha geniştir çocuklarına karşı,eşine karşı. Fedakarlık aşktan,sevgiden,karşı tarafa verilen saygıdan doğan onun için sevdiğin bir şeyden vazgeçebilmektir sırf onun hoşuna gitmiyor diye. Bunu skor tabelasına yazmamaktır fedakarlık. Ben bunu yaptım sen bunu yaptım dememektir. Karşındakine istediğini söyle. Yalnız başına kaldığında sen bilirsin gerçekten neyi yapıp yapmadığını. Fedakarlık onun seni sevmesi için değil,senin onu sevdiğin için yapılır ayrıca. Çünkü seven insandır fedakarlık yapan. Bunu da aman o beni daha çok sevsin diye yapmaz.

Sanıyor musunuz biten ilişkilerin ya da ilişkilerinizin öyle çok büyük şeylerden kaynaklandığını? Büyük kavgayla ayrıldık,çok kötü ayrıldık vs. denilenlere inanıyor musunuz bilmiyorum ama ben inanmıyorum. Çünkü ilişkiler daima 2 başlıdır. Tek baş asla yüzde yüz suçlu olamaz. Ve o ayrılığın olduğu andaki kavga,gürültü ise sadece ağzıyla beraber dolu olan barajın suyun yüküne dayanamayıp yıkılmasının sesidir. Eşinizi başka biriyle yatakta bile bassanız şunu unutmayın: O yatağa başkasını sokmasında yardımcı olan da sizdiniz. Dediğim gibi ilişkiler öyle çok büyük nedenlerle bitmez. Size büyük gelir orasını ben bilemem. Ama ufak şeylerdir bitiren ilişkileri. Ufak sorunlardır. Atalarımızın dediği gibidir aslında “Sinek küçük ama mide bulandırır” Yabancılarında buna benzer bir lafları vardır. “Kar Topu Etkisi” Kar topunu hepimiz yuvarlamışızdır bir yokuştan. Tenis topu büyüklüğünde kar topunu yokuşun tepesinden aşağı yuvarladığınızda aşağı varıncaya kadar büyür o top. Geçtiği yerdeki karları da toplar çünkü. O ufacık sorunlar,o ya bana ne bana karışamaz bu konuda dediğiniz şeylerde yapmadığınız fedakarlıklar işte en sonda çığ olup sizi altında ezecektir. Ama eveliyatında ufacık bir kar topudur. Ya da daha iğrenç olsun diye bir örnek daha vermek istiyorum. Bir sakızı 1-2dakikadır çiğnediğinizi varsayalım. Lezzeti yerinde. Şimdi o sakızı top haline getirip üstünde durduğunuz halının üzerinde yuvarlayın. Ne kadar çiğnediyseniz onun yarısı kadar yuvarlayın. 5dakikaysa 2.5dakika yuvarlayın. Şimdi bunu yaptıktan sonra o sakızı tekrar çiğneyin. Çiğneyebilecekseniz. Temizlemek yok ama. Eğer çiğneyebiliyorsanız diyebilecek birşeyim yok. Yok çiğneyemiyorsanız 50 kuruşluk sakızı emek verdiğiniz,zaman harcadığınız ilişkinizi neden halının üstünde yuvarlıyorsunuz?

İşin özü aslında herkes ilişkilerine bir heyecanla başlar. Bir hevesle başlar. Ama gerek başlangıcında,gerek ilişki süresince tartışılmayan ufak sorunlar,yapılmayan ufak fedakarlıklar sizin üzerinize gelecek olan kar topunu ancak büyütür. Ve zamanı gelince sizi de altına alarak yoluna devam eder. Ruh eşi falan demeyin. Ruh eşleri işte yazımın başında dediğim şeyi yaparlar. Mutlaka birisinin söyleyecek bir sözü olur. Ancak sürekli tek tarafın söylemesi ruh eşi bile olsa bir süre sonra onu tüketir. Elinizde eş kalır ama ruhu gider…

Çok özeldi…

Çok özeldi…

En güzel hikayemdi…

Ama kaybettim..

Önce onu…

Sonra kendimi…

Hayatımın renkleriydi…

Bir soluk nefes gibiydi…

Nefesim kesildi…

Ruhum firarda…

Bedenim isyanda…

Sustum…

Ve gittim…

Hoşçakalın dostlarım…

İşte böyle anların birisindeyim. Unutmak istiyorum gördüklerimi. Unutmak istiyorum. Tek istediğim unutmak. Unutamıyorum. Hiç bu kadar canım yanmamıştı. Hiç bu kadar ızdırap duymamıştım. Unutabilmem için en ufak bir şey olmadı. Halen aynı sıcaklığıyla devam ediyor. Unutamıyorum. Düşüncelerime zincirler vurmak istedim olmadı. Konuşarak unutmak istedim. Olmadı. Olduramamaktayım. Beni ağır ağır öldürüyor. Ruhum çoktan öldü. Bedenimde arkasından gidiyor ağır adımlarla…

Tek diyebileceğim…

Çok acı çekiyorum…

Gitmeliyim…