Vakti geldiyse bu zamandan,Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan… Dedi usta şair. Ve gitmenin sırası geldi meçhulün bilinmezliğine…

Her şeye olduğu gibi sana da geç kaldım hayat. Yakalayamadım seni kaçırdım avuçlarımın arasından hep seni istedim hep senle olmak istedim ama yetmedi sana gücüm hükmedemedim bilemedim senin değerini halbuki o kadar güzeldin ki o kadar yaşamaya değerdin ki her anınla her dakikanla ama ben senin kıymetini bilemedim. Her anımı senle dolu dolu yaşamak varken ben sadece sana hayıflandım sadece arzu ettiklerimi bana vermediğin için sana kızdım. Ama çok büyük bir şeyin farkında değildim ki sen bana istediklerimi veriyordun sadece ben onları görmek istemiyordum hep daha fazlasını istiyordum belki de.
Senle benim aramda hep bir savaş oldu. Soğuk buz gibi bir savaş yeri geldi yendim seni, yeri geldi kendi gözyaşlarımda boğdun beni. Bu bile yaşamaya bir sebepti benim için. Savaşıyordum senle geleceğimle savaşıyordum. Ama sen beni kötü vurdun bu sefer be hayat tam alnımın ortasından tam 12 den vurdun beni. Bilemiyorum kendimi karar veremiyorum ne olucağına ne yapacağıma karar veremiyorum düşünmekten yoruldum artık bir sonraki hamleni seni düşünürken kendimi kaybettim ne olacağımı bilemedim bir türlü bu hayatta ve sen beni çekip vuruyorsun. En masum halimde Ve evet sen kazandın gidiyorum artık hayat bu son oyunumu da kaybedip gidiyorum. Senle savaşmayı bırakıyorum artık. Hep kazanıyor olsam da ben fark etmeden, bu son oyunu sana armağan ediyorum… Sunduğun her fırsat için tattırdığın bütün zevkler için sana sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum ey güzel hayat. İnsanlarla oynamaya devam et yoksa bir amaçları kalmaz ne kadar söylenirlerse söylensinler sen aldırma onlara inadına kazandır onları ama onlar hiçbir zaman farkında olmasınlar…






Kalem arkası: Yazı ve fotoğraf sevgili dostum Barış Kemal Kirik’e yani nam-î diğer Gri Adam’a aittir…

Dostum gitti uzaklara. Gidelim mi derken adam bastı gitti. 3ay yok. Kardeşim dediğim insansa bugün yarın evlenir. Kendi ilişkimse tam anlamıyla çıkmaza girdi. Topluyorum,çarpıyorum,çıkarıyorum,bölüyorum olmuyor. Olmuyor usta. Ne desem olmuyor. Ne yapsam olmuyor. Bir adım ileriye gidemiyorum. Bin adım geriye gidiyorum. Hangisi koyuyor tam olarak bilmiyorum ama üçü birden koyuyor bana. Ne zırh kaldı,ne kalkan. Yuh artık…

O değilde bilerek yaşamak. Gün saymak. İster istemez insan sayıyor. İster istemez insan biliyor sonucunu. Sonucunu bilmek değil gününü biliyor. Hani insan öleceğini bilir yaşar. Bir de hangi gün öleceğini bilerek yaşamak. Kesin tarih vermek. Ne kadar mutlu olabilir,ne kadar hevesli olabilir. Ya da ne kadar istekli olabilir. Olabilir mi? Her uğraşının sonucunun olmadığını bilmek. Sevk kalır mı insanda?

Bilmiyorum iyice kitlendim. Söylesem tesiri yok,sussam gönül razı değil. Ama istemiyorum. İkinci yolu istiyorum. Başka bir şey istemiyorum. Bugün son olmasın istemiyorum…

Kısacası korkuyorum. Gittikçe yalnızlaşıyorum…Ve bu beklediğimden hızlı olacak. 19günde olacak şey. 1ayda tamamlanacak bir şey… Böyle mi oluyor yaşlanmak?

Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Dip notlarıma gömün beni. Zira o notlardır açıklamalarım. Hüzünlerden daha ziyade belki mutluluklarımdır. Belki kendimce isyanlarımdır. Ama beni onlara gömün. Beni anlatırlar her bir kelimesinde. Beni tasvir ederler. Duygularımın en saf halleridir…






Kalem arkası: Suskunum ve üzgünüm…

Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photo name: !

Hayat dediğin nedir ki bir fotoğraf karesinden başka? Mutlu bir an için bir kare, acı anlar için bir kare… Çekersin; sürekli pozlarsın yaşadığın hayatı. Elin sürekli deklanşöründedir hayatını kaydettiğin o fotoğraf makinesinin. Arada sırada döner bakarsın o mutlu anlara. Bazen canın sıkılsa da döner yine de bakarsın yüzünde bir tebessüm oluşturacak anlara…

Okulundan mezun olursun. Kepler havadayken bir kare çekersin. Sevdiğin birini kaybedersin bir kare de ona harcarsın. Sevgili bulursun bir kare. Evlenirsin bir kare. Çocuğun olur bir kare. Sevgilini ilk kez öpersin bir kare. Bir kare bir kare daha çekersin hayatında.

Ama her güzel şeyin bitişi vardır. Makinende pozlar bitince makineni duvara asarsın senden sonraya emanet olsun diye. Çeker gidersin. Ya da o mutlu günlerin bittiğinde o çektiğin mutlu günlerine dair karelere bakarsın.

Söylesene bu kadar karışık yazıda sana anlatabildim mi hayatın bir fotoğraf karesinden baska bir şey olmadığını?

Ambulansın sedyesinde;kendisinden büyük sedyede yatan bir çocuktu geldiğinde acile. Ufacık bir bedendi kocaman sedyede yatan. Vurulmuştu,kim kıymıştı bilmiyorum ama birisi acımadan çekmişti soğuk tabancanın tetiğini. Ve sıcak kurşun saplanmıştı o ufak bedene. Belki de dumanı tüterken namlunun,düşüvermişti bedeni yere. Kim bilir. Belki de oturduğu yerden vurulmuştu. Hatırlayamıyorum hikayenin bu kısmını. Tam ciğerinden vurulmuştu. Çok kan kaybetmiş ama direniyordu. Sanki bir kaplanın ava yapışması gibi yapışmıştı bir kere hayata. Bırakmaya niyeti de yoktu. İyi ki de yoktu. Serumlar,iğneler,neşter,ameliyat derken sonunda ufak bedeni direnmişti bu kurşundan yapılma can alıcı soğuk metale. İnadına der gibi. Uzun zaman önceydi tüm bunlar. O çocuk ölmedi. Ölmedi ama izi kaldı ciğerinde. Göğüs kafesinin üzerinde. Bir deliğin kapanmayacak olan iziydi.

Daha çocuktu. Ne kabahati vardı? Kim bilir. Ufacık bedeninin bu eziyeti çekmesi için ne yapmıştı da başına bunlar gelmişti kim bilir. Ama gelmişti bir şekilde. Belki de büyümenin getirisi buydu. Büyümek değil miydi öğrenmenin eş anlamlısı? Bilmek değil miydi acının sebebi? Belki de büyüdüğünün bir ispatıydı.

…..

Bir kalbin başka bir kalbe açtığı yara mıdır kapanmayacak,izi sonsuza kadar kalacak yara? Yoksa soğuk namludan çıkan sıcak bir metalin yarası mıdır sonsuza kadar kalacak? Hangisi en kötüsüdür,kim bilir?Vurulan mı yoksa sağ kalan mı?

Kalem arkası: Her nefes sigarasında ya da bir yudum çayında bir tarafları acımasızca acıyanlara armağanımdır…

Diyor şair… Şu sıralar beni anlatan,beni benden alan bir kaç satır. Hiç tanımadığım bir insanın bir gece kaleminden dökülen satırlarda kendimi bulmak. Başıma gelmemişti şimdiye kadar.

Nedenlerin içinde boğuluyorum. Çözümsüzlükler katlediyor ruhumu. Kaybettiklerim ruhumun leşini kemiriyor. Ağır ağır tükenmekteyim. Kimse duymuyor,kimse bilmiyor. Duysa da ya anlamıyor ya da yapacak bir şeyi olmadığından susuyor. Bir umut ışığının,en azından mum alevi kıvamında titrek ve üşüyen bir ışığa bile ihtiyacım varken o ışık yanmıyor…

Bu şiiri yazın bir kenara. Unutmayın bu şiirdeki sözleri…

Kalem arkası: Sözün bittiği yerde nokta konur. Henüz o noktayı koymuyorum. Ama şimdilik… Zamanı gelince,herşeyin bir zamanı var…

Önce işin batmaya başlar,sonra eşin,sonra aşın… Sabır,sabır,sabır… O taşın tükendiği noktaya gelirsin…

Ve körün gördüğü manzarayla aynı manzaraya bakmaya başladığında ise hatalar üst üste gelir. Kırmak istemediklerini kırarsın. Yanında tutmaya çalışırken iteklersin. Çünkü sen artık görmüyorsundur. Ve en sevdiğinin kalbini,en mutlu anda kırarsın. Ve son kalan o olduğunda o da gider…

Ve işte sana manzara. Körün gördüğü aynı manzara. Hatta daha da kara…

……

Şimdi ne yapacaksın?

Çok fazla da gülmezdi. Somurtkandı bile denilebilirdi. Çok nadir telefonla konuşurken gülerdi. Her kapatışında da “Hatun milleti değil mi hem ilaç hem zehir” derdi. Kimseye ne derdini anlattığı görülmüştü,ne de bir sıkıntısını paylaştığı… Yalnız sigarasının dumanından okunurdu efkarının karanlık satırları. Vardı bir sıkıntısı ama anlatmazdı.Hiç bir zaman da anlatmadı…

Kafede,barda da göremezdiniz onu. Okuldan çıktı mı eve,evden çıktı mı okula. Bir kere rastladım Bahçeli’de,nereye dedim,işim var dedi. Belli ki yalnızlığı yanında yürüyordu…

Bir gün gülerek girdi sınıfa. Her gördüğüne selam verdi,espriler yaptı. Geldi yanıma oturdu. Hayırdır sen hiç bu kadar gülmezsin,milli piyangoda büyük ikramiyeyi mi tutturdun dedim,hayat dedi,ne yapacağı,insana ne gibi bir yol göstereceği bilinmiyor dedi… O gün çok garipti. O çöl gibi suratında şimdi gül bahçeleri vardı. Onu biz hep somurtkan tanımıştık. Soğuk ve kasvetli bir dağ gibiydi. Ama bugün bir sahil gibiydi,sıcak kumlarıyla…

……

Ertesi gün gelmedi derse. Uyumuştur dedik. Bir gün daha geçti. Yine gelmedi… Kimse hakkında bir şey bilmediği için memleketine gitmiştir dedi. Kimse haber almadı. 1hafta sonra geldi haberi… Arkasında bıraktığı bir kaç satır ile…

“Aşka dediler şerbettir,Bulunca doyasıya iç… Halbuki o bir zehirmiş,ilacı olmayan…”