Vixi numquam in amore adipiscing elit. Quia non vult esse volui dicere. Sicut diximus in medical schola vitae erat kazanmam qui professionem. Et fecit. Sed hoc esset a magis interesting statuere, semper at aliquando viderat nuptias puellae. Capillos flavus fuerit. Long sufflavus crines umero qui osculatur. Ius longitudo altitudinem worktop accommodata. Ut at coram mundo oblitus oculorum. Quis potest tam pulchrum somnium Terra autem non est realis hominis? Feci. Libens diu Cor. Hoc tam dulce. Sed pretium fuerit. Sed occurrit ei in MMVI. Somnio meo invenit puellam corpus primum occurrit in MMVI…

Sed in vita amoris et casum ut in schola egrediantur vel dimissi cervicem meam vitae meae. Non det speciem sortiatur. Anno MMX, cum rem iterum coepit. Numquam ego illum iam oblitus. Proin quam primum diem vidi essem amando. Reversus sum in medical schola MMXI. Nullam tempus dolor alienigena ibi. Esma est fons vitae in unum. Si vos reperio a Candy pomo ramus rami una gaudeamus adhaerere modum pueri vel operor ego vici thrilled erat. Exspecto multos annos esset prope diem non eget tortor. Lorem ipsum dolor meus. Donec erat mulieris somniorum meorum. Qualem me et interrogabat si caelum nuntiatum loco multus of opus in hoc loco…

Dixi vobis iam fata mihi operis nondum perfecerat. Ut enim ad mulierem, a scapegrace frangitur. Fractus fracta intra cuiusque hominis tam crudeliter impleverunt. Rogavit me primum ad intolerantia hostia. Imo vere volo ut subsisto a. Sed quaero ex te sustinebit? Diamond incidere diamond rationem vos permoveo vestri ventus populus sisteret alius conatur intrare in locum tuum vita? Sed orci. Quia qui non potest stare. Unus autem non alius accipiat eam. Erat autem quae ultimo loco venit ad me possem. Unus ex nobis factus est error emptionis. Can egrediar? N. Non deseram. Sed etiam dat mihi dolorem. Quomodo potest vivere usque ad cor meum clamabo?…

Hac nocte, et fodi eam mihi anulo. Annulum, quem scribam suum annulo par fuerit nominis mei nomine. Num credis quod Ego in superbiam tempor risus. Volo ut portem usque ad mortem. Nullam sed rectam tenens manum alteri ea ita possit vivere? Et statuit. T hunc unum. Ive ‘exertus medication, non bibere. Inquietus. Non venio. Nec possum resistere. Imo scio peccatum. Ita credo in Deum. Vestibulum sed hoc non ascendet super caput servum…

Aliquam cursus adipiscing. Momenti fecit ad valorem datum. Ego dico, ut dignum eros. Quamdiu sum? Donec id est usque ad unum sokuncaya nobis. Pluris dedit ei: “Darling dixi” quantum. Etiam si vitam meam commisit, praesertim cum corde meo. Alium reponere cepit eas. Postremo ego proiecit eam. Sed laeditur, ego, iam non amplius certus est. Minimize causa vitae nibh semper. Lorem ipsum dolere sit vita beata esse non arbitror quod tunc talis vita vivere…

Sic quam operor ego mori? Cras ego audition. Lacus ipsum sit amet enim. II annos non bibendum arcu. Donec medicinam sumere, quod accepi a elit. ‘Ll paucis accipe. Ut vadam ad maiorem whiskey cum potus meus ventus. Lorem ipsum dolor vespere bibere. Scio enim corpus meum XXIV horarum spatium ipsum expirat. Et sicut ipsum quoque non sit. Mauris vulputate quam a diversis utriusque katacağım. Sic vos could descendere casus nihilo superstes. Quis te in domum meam, et si non solvat quod sunt discontinues hospitalis. Quid ego eam? Quisque a felis accumsan velit. Praeter haec ego vitam shitty permittatur. At ego stupore pauca. Lorem ipsum volo te virginem vocant…

O pulchrum oculis profiteering sum. O sola sui cordis mei. Quid enim amas me, non? Tu velim in morte non didicerit? Vellem esse potuerunt paulisper morari, crediderunt in eum dicis? Aut quomodo sciam. Utinam possem illi iterum me sarılsa viveret? Erant oscula labris oscula dico ego volo mortis? Ego saeptus corpore mortis excusso dico? Dixi tibi ne forte? Si diceret, non si vos es amo pulchra. Quia ad te, ne … At non sit amet eros. Im ‘non offendit. Im ‘non irasci. Utrum homo diligat frangitur irascitur Nunc sapien. Deliciae meae locutus sum vobis eram valde ventus, sed solus. Vestibulum ut erat. Bonum est quod grati. Superbus sum Te diligam. Sed bono animo es, quam. Darling, grana mali punici, lucem, mi. Ut a mi Esma’m. Amabo te … Cura mea wingless angelus. Ego libenter extremum spiritum meum. Et cum me nunc ut amet proximum et tu tanto opere özleyemeyecek sevemeyecek misses. Im rumex. Non dixi vale, quoniam non eram. Sed nos non dicimus. Nunc ut nulla mulier …

Kalem arkası: Neden Türkçe yazmadım? 29 yıldır Türkçe konuştum anlatamadım derdimi. Bu sefer farklı bir dil kullanmak istedim. Belki böyle anlaşılırım diye. Önemli şeyler yazmıyor merak etmeyin…

İnsanların mutlu olmak için binlerce nedenleri varken,onları mutsuz eden tek bir şeye böyle saplanıp kalarak kendilerini mutsuz etmelerinin nedeni her insanın aslında sadomazoşist oluşundan mı yoksa “Şükür” demeyi unuttukları için doyumsuzluklarından mı?

Hamuduyla ye…

Tıka basa ye…

Burnundan gelinceye kadar ye…

Sen ye ki ben de bileyim kim adam kim değil…

Onu görüp aşağı inmişti işte. “Ne yapıyorsun burada?” dedi. Sesinde biraz korku,biraz kızgınlık vardı. Boğazı düğüm düğüm oldu. Kaçmak istedi ama sanki birisi ayağından çivilemişti kaldırıma onu,kaçamadı.


“Şey… Ben geçiyordum…”


Heyecandan olsa gerek içinden söylemişti… Tüm cesareti toplayıp tek bir kelime edebildi…




“Merhaba…”

Mahallenin bir de kasabı vardı. Enine boyuna üç insan ebatında bir zaattı kendisi. Günü birlik gelen etleri sırtlanır sanki hiç yük almamış gibi götürür onu dolabına yerleştirirdi. Pek konuşmaz,genelde dinlerdi. Yani en çokta bakkal Hasan’ı dinlerdi. Zira ikisi rakip takım taraftarıydı. Özellikle de tuttuğu takımın yenildiği her maçtan sonra bakkal Hasan’ın iğnelemelerini dinlerdi. Bazen bakkal Hasan ileri gider kızdırırdı onda bile “Hadi ordan deyyus” deyip susardı.

Mahallenin en renkli simasını ise orta yaşını aşmış,hiç evlenmemiş,Nermin hanımdı. Her gün dışarı o topuklu ayakkabılarını giyer,süslenir,makyaj yapar öyle çıkardı. Mahalleli topuklu ayakkabısının sesinden Nermin hanımın geldiğini anlardı. Kimse ona yan gözle bakmaz,”abla nasılsın” diyerek kızdırırlardı. “Abla senin anandır eşşolueşşek” diyerek bir güzel küfür ederdi. Renkli kişiliği ise giyiminden kuşamından gelirdi. Nasıl diyeyim biraz yaşından genç giyinmeyi severdi. Onunla en çok sohbet eden Rum Adis beydi. Tam bir İstanbul beyefendisi gibi giyinirdi Adis bey. Fötr şapka,baston,kışın baston yerine şemsiye,takım elbisesiyle mahallenin en iyi giyinen kişisiydi. Ayrıca her ne kadar Türkçe’yi bizim gibi tam olarak telaffuz ederek konuşamasada çok kibar konuşurdu. Evden çıkıp işe giderken tüm gördüğüne mutlaka selam verirdi. Karşıdan Nermin hanımın geldiğini görünce durur,şapkasını çıkarır,selamını verir ayak üstü sohbet ederdi.

Mahalle dediysem o kadar büyük bir mahalle değildi. Zaman pek fazla oturanları değiştirmemişti. O yüzden mahalleden çok bir aileye benzerdi. Hemen hemen herkes birbirini tanırdı…

Uzundu saçları. Dökülürdü omuzlarından. Daha belki 18′ine yeni girmişti. Hayatı evde geçerdi güzel kızın. Evden izlerdi sokağını. Köşebaşındaydı evleri. Kimler geçmezdi sokağından…

Keşleri vardı. Otçusu,çöpçüsü,hapçısı,jiletçisi. Hepsi aynıydı. Kafaları uçmuş. Dünyada olduklarının farkında bile değillerdi. Kayıp ruhların kayıp yaşamlarını sürüyorlardı. Yaptıkları tek şey buydu… Pezevenkleri vardı. 20′li yaşlarda kandırdıkları “sermayelerini” gecenin karanlığında bol sakızlı ağızlarıyla beraber, paraları peşin kırmızı meşinli; yalnızlıklarını giderme meraklıları kiracılara. Gecenin karanlığı sokağa dolduğunda aydınlatmaktan yoksun sokak lambasının ışığını fırsat bilerek gelirlerdi sokağa. Sessiz pazarlıklar,bol sermaye,asgari ücretli seksler… Ve her gece gürültülü kamyonlarıyla gelen bir ağızlarında sigara, başkalarının çöplerinden helal para kazanma uğruna sabahlayan çöpçüleri vardı. Kaderlerine midir öfkeleri yoksa kamyon arkasından burun kemiklerini kıracak kadar ağır olan çöp kokusuna mıdır bilinmez tüm hınçlarını alırlardı çöp bidonundan. Herkesin işe yaramaz diye attığı, kimisin eskidiği için attığı çöpler, arabayla beraber köşeyi dönüp kaybolurdu karanlıktan…

Seyyar satıcıları vardı. Eskicileri. Bir kez gelirler sonra kaybolur giderlerdi. Nereden gelir nereye giderler kimse bilmezdi. Hep arabalarında bir şeyler olur,sokağın bitimine onları satmış yerine yenilerini almış olurlardı. Ama hep gelirlerdi. Ve herkes bir şeyleri takas ederdi. Kimisi eşini,kimisi sevgilisini,kimisi arkadaşını. Takas hızlı ve çabuk olurdu. Biri gider diğeri gelirdi. İşi biten çöpe atılır ya da eskiciye verilir eskisi,alınır yenisi…

Kimin yüreğinde yoktu ki bu sokak?

Ben mi? Ben o sokakta o kızı izleyen tek kişiydim. Karşı camdan. Gördüğümüz manzara aynıydı,tek farkla. Benim sokağımda bir de O vardı…

1.1sen –> Hüznünü kalemine döküyor. Kısa ve öz…

2.Atgözlüğü –> Komik,hukuki,devrim niteliğinde yazılar.

3.Celil Sezer –> Usta…

4.Durdurulan Zaman –> Fotoğraflarla konuşan…

5.Fersiz –> Midyat’tan hayata…

6.Merhaba Güzel İnsanlar –> Durdurulan Zamana yapılan kelime atakları…

7.Posthane –> Saçmalıklar…

8.Vladimir’in Derdi –> Tabi ki de Vladimir…

Garip bir durumdayım. Hem mutluyum hem hüzünlüyüm. Kısacası aslında 0+0 elde var 0 durumundayım. Bilinmezliğe gidiyorum işte. İstemesem de çok istemesemde de gidiyorum. Yangın var bugün bulunduğum şehirde. 3-4 uçak bir o kadarda helikopter. İçim de yanıyor bir yandan. Kısacası çok tuhaf bir haldeyim. Ama gidiyorum işte. Kalamadım,gidemedim zoraki olarak gidiyorum işte. Çok uzaklara.

Garip bir haldeyim. Yarın doğum günüm. Ama bir mum sönük olacak bundan sonra. Bir kutlayanım eksik olacak. Ben ise bekleyeceğim telefonla bilgisayarın başında. Belli mi olur belki kutlar. Belli mi olur bu hayatta. Ümitlerimi bıraktım. Artık hiç ümidim kalmadı. Ama bir yandan da belli mi olur diyor bir yanım. Polyanna yanım. Bu sefer de yanılırsa polyanna tarafımı öldüreceğim kendi ellerimle. Üzgünüm ama böyle olmalı. Madem hayat böyleydi. Yaşamaya hakkı yok.

Garip bir gidiş. Buruk,hüzünlü,umutsuzca. Gidiyorum. Uzunca bir süre de yazamayacağım. Eskilerle idare edin. Tıpkı benim eski anılarla idare ettiğim gibi. Hadi yine iyisiniz. Bu kalem kırılacak yine,ses çıkaracak. Sizi yalnız bırakmayacak birilerinin beni yalnız bıraktığı gibi. Birilerinin beni anılar hapsine tutuklu bıraktığı gibi….

Kısacası dünyanın çivisini çıkarttık insan olarak. Hepimize hayırlı uğurlu olsun. Kyoto’ydu,CO salınımıydı,petrol ürünlerini yakarken,ağaçları ormanları yok ederken sonunda geldiğimiz nokta budur işte. Küresel ısınma falan hikaye diyen biriyle tanıştım. Kardeşim ne küresel ısınması baksana hava ayaz diyordu kendi mantığıyla. Abimiz ısınmayı sıcak-soğuk ilişkisine bağlamış.

İşin en korkunç yanı bu ısınma,yok etme oyununu kendimizden kat ve kat güçlü bir şeyle oynuyor olmamız. Yani dünyanın kendisiyle. Sen zayıf bir varlık olarak dünyaya muhtaç olarak yaşıyorsun,kıymetini bilmiyor ve onu sürekli tüketiyorsun. Suyusunu havasını kaynaklarını derken. Dünya bu bir iki ırgalar baktı takmıyorsun başlar ondan sonra kendi bildiğini okumaya. Deprem,kasırga,fırtına,hiç görülmemiş yağmurlar gibi senin doğa afeti olarak nitelendirdiğin şeylere. Yani kısacası kendi dengesini bulmaya. Merak etmeyin dünya her ne olursa olsun kendi dengesini bulacaktır. Ancak buluncaya kadar üzerinde yaşayan canlılar başta insanlar olmak üzere ne hale gelir orasıda Allah kerim…

Gelelim biz ne yapabiliriz bu durumda. Herkes kendi evinin önünü temizlerde dünya tertemiz olur diye bir laf vardır. Sende kendince dikkat et azıcık. Fotokopiden ders notlarını mı çektiriyorsun. Arkalı önlü çektir hafız. Kimse tatava yapmasın arkasını kullanıyorum diye. Ben onca eleman tanıdım bu lafı eden ama hiç birisinin de arkasını kullandığını görmedim. Her yere arabanla gitme. Az halkın adamı ol. Atla otobüse ya da yürü. Ne bileyim elektrikte tasarruf etmeye gayret et. Yani önce sen kendini düzelt. Çevreni kirletme. Çünkü gün gelecek,dünya bunların hesabını sorarken insanlardan sana insaflı davranabileceğine dair ümidin olsun en azından. Sen ne yaparsan o sana mislini yapacak çünkü…