26 yaşındayım. Bir çok okuyucum için çocuk sayılacak bir yaştayım. Çoğu okuyucumla aynı yaştayım ya da onlardan büyük sayılırım. Matematiksel olarak durum bu şekilde…Metamatikten haz etmem,edeni de sevmem. Giriş paragrafından sonra büyük ihtimal yazı inanılmaz bir şekilde uzun,karmaşık ve sıkıcı olacak. Ama bunu bu sefer bilerek yapıyorum. Okumasını istediğim kişi okuyacak mı diye merak ediyorum çünkü. O sevmez uzun ve sıkıcı bunalım yazılarını.

Son 1 haftayı geçkin süre boyunca hayatımı inceledim. İlk sorularım ne yaptım oldu 26yıldır. Ne mi yaptım bu koca 26yılda? Basit şekilde anlatmak gerekirse bu hayatın kıçına parmak atanlardan birisi oldum. İlk okulda ali topu at derken sıra arkadaşım ben Uğur Mumcu’nun kitaplarını okuyordum. Hatırlarsınız 15tatil ödevleri vardı o zamanlar. Kitap okuyun,özetini çıkarın gelin derlerdi öğretmenlerimiz. Bende okudum. Sonra sevgili öğretmenim telefon açtı aileme; “Bu özet iyi olmuşta biraz yaşına uygun olsa” dedi. Okuduğum kitapta dün gibi hatırlarım Uğur Mumcu’nun ölmeden önce yazmakta olduğu “Kürt Dosyası” adlı kitaptı. Sonrasında “Uygun” olan bir kitabın özetini çıkardım. İsmi de “Doğmamış Çocuğa Mektuplar” idi. Zora ki eğitimin zora ki kitplarından birisi idi.

Eh benim çocukluğum parmak hesabı ile 90′lı yıllara denk gelir. Tv’larda TRT harici bir kanal yoktu o zamanlar. Ama bir de Türkiye’nin ilk özel kanalı ON açıldı sonradan. O zamanlar kaliteli programlar vardı. Kim kiminle düzüşüyor,Yemek yaptım beğenmezsen zıkkımın kökünü ye tarzında programlar yoktu. Hatta magazin bile yoktu. Kısacası medya tarafından tecavüze uğramamış bir çocukluğum oldu bu sayede. O zamanlar CD’lerde yoktu. Varsa yoksa kaset çalarlar. Bizim aile benim hayatımın içine etmeye karar verdiklerinden olsa gerek o kaset çalarda sabahtan akşama kadar Zeki Müren çalardı. Şimdilerde bakıyorum da kaliteymiş usta bu müzik. Halen daha kulağımda anam ütü yaparken Zeki’ye eşlik edişinin sesi vardır.

Diyorum ya çoğuna garip gelecek bir hayat yaşadım bu zamana kadar. Öyle Türk filmlerine de kanmadım. Ama okudum pembe romanları,kırmızı romanları. O zamanlar inanılmaz derecede okurdum. Şimdilerde anatomi atlası okuduğuma bakmayın siz. Aşkı ve sevgiyi o romanlardan okudum. O romanları yazanların Allah cezasını versin. Hep safsataymış. Ama hamurum yoğrulurken okuduğum için içine işlemiş o duygular. Halbuki şimdi öyle mi?

Değil. İnsanlar iyice garipleştiler. Biz çıkar gütmeyen insanlar yalan olan kesime girdik. Çıkarcılar ise doğru olan kesime girdiler. Yani sen ne yaparsan yap göt olmaktan başka sonucun yok. Sen ne kadar iyi olursan ol,seni nasıl görmek istiyorlarsa öyle görüyorlar lafı doğrulandığı kadar,üstüne bir de sen iyi niyetli olduğun için kötüler ve yalancılar kesimine giriyorsun. Yani gerçek olanlar yalan, yalan olanlar gerçek oldu. Bunları görecek yüreklere mühür vuruldu. Bir garipleşti insanlar. Hemde çok garipleşti…

Dönüp baktım bir kez daha hayatıma bunları yazarken. Ne çok vadireler atlatmışım ve halen daha atlatmaktayım. Büyüdüm mü hemde çok büyüdüm. Hayatın kıçına parmak atmışım bir kere. Bir dans pistinde oynuyoruz hayat ile ben. Her adımını görüyorum önceden. Bu konuda mutlu muyum derseniz evet mutluyum. Ancak bir konu var ki bu kadar görüp hissederken dinlenmemek ve adam yerine konmamak işte o koyuyor adama. Görüyorsun,hissediyorsun üstüne yetmiyor söylüyorsun ama insan yerine konmuyorsun işte adama bu koyuyor. Yahu ne var bir başkasının tecrübelerinden yola çıkarak temkinli olmakta? Yani aptal insan kategorisine girmesen ya. Çünkü başkalarının tecrübelerini yaşayarak tasdiklemek aptallıktan başka bir bok değildir. Ama gel anlat. Anlatmaya kalktın mı senden kötüsü olmaz…

Ne var yani bir insandan nefret etmek kadar doğal bir şey var da,sevmek anormal oluyor? Anemnezimi anlatmıyorum. Okumasını arzuladığım insan anlayacaktır. Söyler misin bana O kişi bundan daha doğal bir şey var mı? Senden nefret etmek doğalken sevmek neden bu kadar anormal? Ben insan değil miyim? Ufak bir soru? Davranışlarından yaptığım çıkarımlar benim dünyanın en kötü insan olduğum yönünde. Peki o zaman neden bu insanla görüşmektesin? Öyle ya da böyle? Boşversene… Dikkatini çekerim bu adam hayatın kıçına parmak attı. İnsanları 1saatlik muhabbetle tanıyor ve hiç yanılmıyor tahminlerinde. Neden bu ayak oyunları ve de bu dans?

İşin anlaşılmayan noktası bu galiba. Çıkarcı bir insan olmamam. Yani insanların çoğu çıkar ilişkilerindeyken benim kel aynak misali olmamdan kaynaklı. Kimisi para,kimisi gönül eğlencesi,kimisi sex ararken,ben bu ilişkiye ısınamadım diye inceden çekip giderken laf arasında ah çıplak bedeninde gezdiremedim ellerimi istekleri yatarken bir kez olsun düşünemeyenin söylemlerinin yalancı olması zaten kaçınılmazdır. Yani düşünsenize bir kere patronun götünü yalarsınız iyi bir mevkiye gelmek için. Sevgilinizin götünü yalarsınız ayrılmamak için ya da sevişmek için. Olmadı mı kibar bir şekilde siktiri basarsınız. Hayat budur. Çevrenize iyice bakın. Sizin başarısız saydığınız insanların bir çoğu dilini birilerinin götünü yalamak için kullanmamışlardır. Onlar onurlarıyla yaşarlar. Alınları aktır. Peki siz neredesiniz? Kendinize bunu sorun. Hocanızın,patronunuzun yahut sevgilinizin kıçını yalayarak geçici mevzularda mutlu oldunuz yahut başarılı oldunuz ne yazar… Siz insanoğluna bahşedilmiş en büyük ve en ağır sorumluluğu anlık zevk için bir kenara bırakmışsınız. Siz insan mı oldunuz bu sayede? Ya da mutlu mu? Size ufak bir hikaye… (Ben aptal olduğum için anca basıyor kafa, bakın daha önce bu hikayeye giriş yapmışım ama anamnez size yine yok… Tıkla da bir zahmet bakıver… )

Benim hayatımda çok önemli olan bir kaç kişiden birisinin hikayesini anlatacağım size. Hani ıssız adaya düşsen 3şey al deseler 3şeyden birisi olur. Ya da ölürken elini tutan insanın kim olmasını istersin diye sorsalar O diyeceğim birisi. Ya da yine ölürken film şeridi geçerken gözümün önünden son olarak O’nun gülüşünü görmek isteyeceğim birisinin hikayesi… Gel zaman git zaman O kişi birisiyle kurdu ilişkisini. Sevmedi,sevilmedi. 1-2 aya kalmadan ısınılmadı ilişkiye bahanesi sürüldü karşısına. Bitti gitti. Bariz çıkardı ilişkisi. Dedim ya çıplak bedeninde dolaşamamıştı elleri O’nun sözde sevgilisinin elleri. Bu hikayede 3kahraman vardı. Birisi bu ikisi 3. kişi ise bendim. Anlatmak bir çare. İnsanlara bir şeyi anlatmak zor zanaat. Hayatı kitapların arasında geçmiş,O’nun yaşı kadar sevgilisi olmuş, ufak bir hesapla 5bini geçkin insanı tanımış birisi olsam da yeteneksiz olduğum bir konu bir şeyi anlatmaktır. Bunu O’na ilk kez anlatıyorum burada. Ama adımın Ayhan olduğundan emin olduğum kadar iyi biliyorum ki yine anlamayacak. Yine kötü ben olacağım. Ve anlamadığı bir nokta ise gün gelecek haklı olduğumu sonuna kadar görecek. Şimdi bana bok atıyor diyecek. Varsın desin. Daha önceki yazılarımda dediğim gibi bok atmak için önce kendi elini boka sokacaksın. Ve aslında kendisi de iyi bilir pek boşa konuşmam. Dediklerim çıkıyorsa bunun tek sebebi var o da bir şeyler bildiğimdir… Ama O’na göre fal baktırmaktır… Neyse…

Gün gelecek bir gün gelecek. Hani o mutluluğun sahte olmadığı günler. İşin üzücü yanı hep O’nunla gelsin isterdim o günün. Hep dualarım o yönde oldu ve öyle de olacak. Ben henüz ölmedim. Ben ölünce umutlarım sönecek. Ama gün geldiğinde ya ben ben olmazsam. En büyük korkum bu işte. O bunu hiç anlamadı. Anlamayacakta. Ne verdiğim değeri anladı. Ne de anlayacak. Bu yüzden bıraktım artık herşeyi. Hesabım kalsın huzuru mahşere. O gün geldiğinde O’na sormayacaklar mı bu adama neden böyle davrandın üzdün diye. Bilmiyordum dediğinde sormayacaklar mı O’na; Sana söylemedi mi,anlatmadı mı yıllarca diye. Görmedim deyince sormayacaklar mı biz sana 2göz verdik bir de gönül gözü verdik diye. Düşünemedim deyince sana varlıklar arasında en gelişmiş beyni vermedik mi diye sormayacaklar mı. Soracaklar. Sorulacağına eminim. Ama o güne kadar bir şey olmazsa kimse benden af dilemesin. Çünkü o güne kadar ben mutlaka demişimdir,anlatmaya çalışmışımdır,göstermek için çabalamışımdır. Üzülmüşümdür. Yüreğim yanmıştır. O gün özür dilemesinler. Affetmeyeceğim. İki elim yakanda olsun denir ya,işte ondan…

Hep farklı yaşadım,farklı hissettim. Ama bir kez olsun çıkar peşinde koşmadım. Harama el uzatmadım. Baba parası yedim yeri geldi ama artık herşey değişti. Babamın aldığı arabanın ve yine onun doldurduğu depoyla hava atmadım. Herşeyi kendim yaptım. Kendi imkanım ve kendi özverimle yaptım. Ben hep farklı oldum. Farklı sevdim işte bu yüzden. Farklı aşık oldum bu yüzden. Elimi uzatamadım bile… Ama değerim… Bunun da hesabı kalsın huzuru mahşere… Bu saatten sonra umurumda değil… Yaptıklarım,yapamadıklarım,arzularım,isteklerim,hüzünlerim,kederlerim,sevdam,sevdiğim,umutlarım hepsi kalsın artık yerin 7kat altındaki hesaplaşmaya…

Fotoğrafın ismi Hazal. Sevgili dostum Barış Kemal tarafından pozlandı. Hazal henüz 19yaşındaydı. Ve sürmezdi ellerine yumuşatıcı kremlerden. Zira hayat yumuşak değildi. Kremle de yumuşatılacak değildi. Elleri bu yüzden sertti kimisine göre. Kimisine göre by-pass’ta çıplak kalbe dokunmak gibi heyecanlıydı. Hazal,henüz 19yaşındaydı. Hayatı ıskalamaya lüksü yoktu. Ama çok kez ıskaladı kimine göre… O hep kötü oldu,doğruyu söylediği için. Yalanlar doğru,doğrular yalan olmuştu bu boktan hayatta. Bir gece aldı ellerini yüzüne. 2 damla yaşla süsledi yumuşatıcız ellerini…






Kalem arkası: Okudun mu? Yahut anladın mı?

İşin en ilginci sana inanmayanlar,güvenmeyenler yeri ve zaman geldiğinde öyle şeyler öğreniyorlar ki bir anda diyorlar ki haklıymışsın. Ulan eşek, yıllardır değişmedik işte. Hep neysek o olmayı bildik. Dediğimizin ardında durmayı da bildik. Hatta öyle olaylar yaşadım ki kendi açımdan konuşurken bir kısım zaten hiç inanmadı,bir kısım imkansız dedi çekti gitti. Tek başıma binlerce insana kafa tuttum. Ama işin komik yanı ben haklı çıktım. Yani kral çıplak diye bağırdığımda kimse inanmadı.Yok canım o şeffaf dediler. Ben bağırdım, onlar işi ilerletip susturmaya kalktılar beni. Ama gün oldu devran ağır ağır döndü, güneş doğudan yükselipte gölgelerin oyununa son verdiğinde eee sen haklıymışsın dediler. İyi hoş güzelde tüm o karanlıklarla ben boğuşurken ve bana inanmanıza ihtiyacım varken yalnız bıraktınız. Ama ben o karanlıkları ışıkla boğmasını bildim. Artık bu saatten sonra bana hakkımı versen kaç yazar vermesen kaç yazar. Ben kendim haklı olduğumu zaten biliyordum. Bunun için illa güneşin mi doğması gerekli?

Ve böyle bir iki yıl bazen hızlı bazen yavaş yalnızlaşma sürecimi geçirdim. Şimdi çevreme baktığımda,ailesel açıdan,4kişi kaldık. Ama bu 4kişi 2yıldır bir şeyleri dile getirdiler ama inanılmayan 4kişi oldular. Ta ki güneş doğuncaya kadar. O zaman ne oldu? O zaman olansa o inanmayan yüzlerce kişi kaba tabiriyle göt oldu. Bugünlerde olanda bu. Hem özel hayatımda hem ailesel hayatımda olan yine bu. Yine biz 4kişi kral çıplak diyoruz. Yine inanmayanlar var. Ama Allah’ın (c.c) izniyle onlar yanılacaklar…

Özel hayatımda ise iki kol var. Bir kol bireysel olarak ailevi sorunlar bir kol ise sevda konusu. Ailesel kolda yine diyoruz,ama bu sefer iftira atılıyor ki bu atılan iftira benim ensest ilişkilere hazır bir insan olmama ya da sübyancı olmama varacak bir iftira düzeyinde ki anlayacağınız çok ciddi boyutlarda. İşin garibi tamam benimle en kötü ilişkiyi yaşayanlar ya da yüzümü görmekten nefret edenler bile böyle birisi olmayacağımı iyi bilirler. Ama buna inan bir kesim var ki benim kanımdan onlar. Garip değil mi? Yani ne kadar kötü bir insanda olsam bazılarının gözünde buna gönül rahatlığıyla yok bu kadar da olmaz diyeceklerini söyleyebilirim. Ama kanımdan canımdan bir parça olanlar iftiraya inanıyorlar. Ama yine biliyorum ki gün gelecek,gerçi son kararım ben artık onlardan çok uzak olacağım, farkedecekler gerçekleri. Kim neye istiyorsa hep ona inanır. Bende artık kimsenin inancını yıkmak istemiyorum. Zamanı geldiğinde zaten yıkılacak… O zaman yine dönecekler sen haklıymışsın diyecekler. Şahsen hiç umrumda bile olmayacak çünkü ben başından beri haklı olduğumu biliyordum sen bilmiyordun sende öğrenmiş oldun olacak. Yani kendi açımdan sadece bir tebessüm olacak…

İftira atanlara ders,iftiraya uğrayanlara ise destek için bir tek cümlem var. Lüften aklınıza mı yazarsınız,defterinize mi yazarsınız bilemem. Ama yazın bir yere. İftira atmadan önce düşünün,iftiraya uğrarsanız da ilk bunu düşünün: “Birine bok atmak için önce kendi elini boka sokmak zorundasın!”

Sevda konusu da bundan çok farklı değil. Yine bir inançsızlık söz konusu ve yine kötü adam benim. Yine önüme imkansızlıklar seriliyor. Ama işin komik tarafı bilmiyorlar ki imkansızlık yok. Ve yine aylar yıllar geçecek ve yine haklı ben olacağım. Ama bu sefer üzüleceğim. Çünkü zamanında değer verirken,zamanında bir şeyler söylenirken dinlemeyen insan, iş işten geçtikten sonra yine gelecek. Bu üzücü bir durum olacak kendi açımdan. Çünkü hani insana zamanında değer vermelisin. Yoksa tren kalktıktan sonra bir boka yaramaz değer vermen. Çünkü giden gitmiştir.

Tüm bu inançsızlar içinde hep şunu dedim. Ya keşke bir şeylere benim gözümden bakabilseler,empati kurabilseler,inanabilseler. Özellikle bu sözü sevdam için dedim. Ama hiç olmadı biliyor musunuz? Ve bende pek artık uğraşmak istemiyorum. Sevdiğim insana tahminlerde bulundum. Ve bugüne kadar hiç yanılmadım. Aslında son tahminimde de yanılmadım. Ama ben ona sadece tahminde bulundum. Mutlu olabileceğini söylemedim. Üzücü bir şey. Sen görebiliyorsun,sevdiğin ve değer verdiğin insan ya da insanlar göremiyorlar. Bu acı bir şey. Ama benim için değil. Çünkü ben bazı şeyleri söylerken ya da yaparken zaten defterleri kapatıyorum. O saatten sonra da umrumda olmuyorlar. Gözümdeki değerleri düşüyor.

Bugünlerde pek alıştım defterler kapatmaya. Hele bugün… Çok kişi çıktı defterimden artık. Hemde geri dönüşü olmayacak şekilde. Çünkü onlar başka şeye inandılar. Ve o inandıkları yüzünden gırtlak gırtlağa girdik. Ve gözümdeki saygıları yitti gitti. Bir yel aldı sanki. Oturduğum ev,bina artık değersizleşti. Aynı havayı solumaktan bir insan tiksinir mi işte o oldu. Bu ne iğrenç bir durumdu ki içine düştüm. Ama düştüm. Ama üzülmedim tüm bu olanlara… Çünkü kaybetmiyorum kazanıyorum. Ama bugün kaybetmiş gibi görünsem de zamanı geldiğinde gerçek kazanın kim olduğu belli olacak…

Tüm bu olanlar 2yıl önce başladı. Ve tüm bu olanlar önceleri beni üzüyordu. Ama artık üzmüyor. Çünkü haklı olduğumu biliyorum. Ve zamanı gelince çıkacak. Ve bunu bildiğim için bunlar bana sadece güç veriyorlar. Beni bu şekilde yıldırabileceklerini, yıpratabileceklerini sananlar çok büyük gaflet içindeler ki bunlar bana ancak güç verebileceğini bilmiyorlar. Çünkü bazı şeyler çok değişti. Hele bu çocuk çok değişti. Ve bu hayatta hep yalnız olduğunun farkına vardı. Neden biliyor musunuz? O 4kişi de bir zamanlar inanmamışlardı. Ama onlar gaflet uykularından çabuk uyandılar…

Bugün ailevi konularda gaflet uykusunda olanlara iyi uykular dileyebiliyorum da şu sevdiğim insana bunu diyemiyorum. Tek dileğim,tek duam o uykudan uyanır inşallah. O zaman işte herşey daha farklı olur ikimiz için. Ama işte inanç meselesi. Ve benim bunu yıkasım yok. Kendi ördüğü duvarı herkes kendisi yıkmalıdır. Ben o duvarı bir kez yıktım. Ama o yıkıntılar yeniden duvar oldular. Sanki daha sağlam şimdilerde. İşte bu yüzden ilk çekici o vuracak duvara ben değilim,karşımdaki insan vurmalı. O zaten o duvarı yıkmak için vursa duvara ben zaten duvarın arkasında bekliyor olacağım için ben yerle bir etmeye hazırım. Ama işte inanmak meselesi. İmkansızın olduğuna inanmak.






Kalem arkası: Bir bakışına bin can alacağım insan. İnşallah uyanırsın şu uykudan. Tahminlerimde yanılmıyorum biliyorsun…


Kendime Çok Önemli Dip Not: Ben bir tek ne zaman öleceğimi bilemeyeceğim çok önceden. Yani saat olarak…

Sev beni,
Al kalbine hisset,
Dokun yüreğinin elleriyle
Bir sözüne bakar gel de çak kibriti
Beni gözlerinle yak yine,
Yak cayır cayır hiç acıma
Bir kaşık su al
Ya boğ beni onunla ya ateşimi söndür
Dilin bıçağın olsun,
İçimden geçir, parçalara böl
Öldür beni kendi canınla
Ama sev beni
Koy kalbinin en ücra köşesine
Sonra orada unut
Unut beni nereye koyduğunu
Kalayım orada sonsuza kadar
Yeter ki sev beni
En az benim sevdiğim kadar…

Kalem arkası: Şaşırmayın bu benim şiirim değil. “Şiirsel Düşler“in sahibi Şairin Düşü tarafından yazılmıştır. Yepyeni ama güzel şiirlerle beslenen bir site olacağına eminim. Aramıza hoş geldin dostum…

Düşlerimde bırakıyorum seni,
Ve tüm kavuşma hayallerimi,
Bir gül misali kururken umutlarım,
Arkamda bırakıyorum Ankara denen o şehri…

Elimde kalan tek umudum,
Olurda bir gün belki dönmektir,
Dönüpte sana kavuşabilmektir,
Ankara’da bahar mevsimi yaşanırken…

Vazgeçmeyi çok istedim,
Vazgeçtikçe vazgeçemedim,
Karşına çıkıp bir kez olsun söyleyemedim,
Uzaklara giden yine ben idim…

Uzaklara düştü yolum,
Gönlümde senin hüznün,
Kavuşamamanın kederi,
Sırtımdaki atılmaz yüküm…

Yolu çizen kader oldu,
Bu sevda içime dert oldu,
Çantam hüzün doldu,
Sevdam gözyaşlarım oldu…

Kalem arkası: Yahu hiç mi yazamaz insan adam gibi bir şiir. Yazamıyorum bir türlü. Çok pis özeniyorum şairlere…Şiir seven dostlarım kusura bakmasınlar. Henüz çok acemiyim…

Yazılar yazılır kara kapsız defterin ak sayfalarına…
Yazılar yazılır şizofrenik nöbetlerde duvarlara…
Paranoyak ataklar gizlenir kelime aralarına…
Geçmişe dair…
Geçmişteki sana dair…
Sıralanır her bir kelime bir öncekinin hasretiyle…
Bir sonrakinin özlemiyle…
Söyle gül yüzlü sevgili…
Söyle…
Bir şey söyle…
Bir kelimene bir ömür az bile…
Sen söyle…
Ben hayatımın mürekkebinden dökerim sana kelimeleri…
Sen
Sen yeter ki söyle sevgili…

Kalem arkası: Sevgili;birlikte olunan kişi değil,sevilen kişi anlamında kullanılmıştır

Kır çiçeklerinin en güzel kokuları gibiydin,
Her bir hücremin doyasıya kokladığı,
Ve doğanın 7rengine sahiptin,
Gözlerimi bir an olsun ayıramadığım…

Şiir yazmak boyumu aşardı,
Okumak ise başlı başına bir dert,
Ama yüreğimden çekerdim mısralarımı,
Sana yazılmakta olan her bir kıtamda…

Bir şiir gibiydin,
Okumayı beceremediğim,
Bir şiir gibiydin,
Yazmaya yetemediğim…

En güzel hikayem olmanı istedim,
Ama yazamadığım hikayem oldun…
Dedim ya;toprak gözlü,
Sen hep gidendin,
Ben ise hep bakan…

Kalem arkası: İthaf şiiridir…İthaf edileni saklı…

Kalem arkası: Sözler;Volkan Konak-Feriğim’dir…

Suya hasret çöllerde beyaz güller biter mi
Dikenleri göğü deler mi
Bir menekşe kokusunda seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi.

Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,
Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,

İçimdeki fırtına, kör kurşunla diner mi
Kavgalar kansız biter mi
Bir mavzer çığlığında seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi

Şu kahpe dünya seni bana düşman eder mi
Dostluklar birden biter mi
Bir kardeş selamında seni aramak var ya
Bu hep böyle böyle gider mi

Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur,
Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur.