“Siz siz olun…

Varmak için menzile, aldanmayın deniz ferlerine. Mustafa Kemal’in gözlerindeki ışığı takip edin, karanlık gecelerde…“

Kalem arkası: Yılmaz Özdil‘den…

İçinden söküle söküle giderim!

Bilmezsin..

Mağrur bakışlarında yanarak,

Göz ucuyla kesişinden umarsız,

Kaçarcasına..

Bırakmam hiç bir şey sana benden yana,

Sanma ki hayat tekerrürden ibaret!

Bu son olur..

Dönmem, sol yanı mühürlü kapılara..

”Sevda Tanrıçası”

         Evet insanoğlu hep tesadüflerden bahseder.Hayatta hiç bir şey tesadüf değildir esasen. Yaşanılması gereken bir yazı vardır bence ve hayat yönleri bizim anlayışımıza göre kendi tayin eder.Aniden karşımıza çıkan bir insan ve tekrar bilinmez bir şekilde kaybolup gitmesi..Ve belki günler, haftalar, aylar ya da yıllar sonra tekrar geri gelmesi.. Ya da ertelenmesi bir tatilin veya bir işin olmaması. Burda bir imtihan vardır ya da bir öğreti; farkındalık da olabilir.

Hayatta yaşadığımız her ne varsa bizim için ve bunu ne yazık ki her insan belli bir dönem sonrası farketmeye başlıyor. Bakmakla görmek arasındaki fark! Bakıyoruz ama görmüyoruz. Dünya karşımıza dikiliyor bazen ama inatla istediğimiz her neyse ona doğru yürümeye devam ediyoruz.
Şu hırsımız yok mu.. Bizi bizden ediyor işte. Hayatın dur dediği yerde bir durabilsek, her şey belki de daha güzel olacak.Ve her neyse istediğimiz, zamanı gelince bizim olacak belki.. Ama insanoğlu işte beklemeyi aslında sabretneyi bilmiyoruz.
Hayatta yaşanan her an’ın bir sebebi vardır.Tanıştığımız her insanın hayatımızdaki rolünün bir sebebi ve süresi.. Almamız gerekenleri alabilsek; üzücü,kırıcı ya da yıkıcı olan yaşadıklarımızın tekrarı söz konusu bile olmayabilir.
Hani Mevlana’nın söylediği gibi: ”Üzülme der Mevlana;eğer çok istediğin bir şey
olmuyorsa, ya daha iyisi olacağı için ya da gerçekten olmaması gerektiği için olmuyordur.”
Bunu farkedebildiğimiz ve inandığımız anda her ne varsa ayağımıza serilecek.Ya da bizim için daha hayırlı olanına sahip olacağız belki.

Ve emin olun eğer ben bu yazıyı yazmışsam ve siz şu an bu satırları okuyorsanız bu da bir tesadüf değil! Siz de kendi hayatınızı yoklamaya başladıysanız, bir uyanış yaşamanız benim yazımla olması gerektiği içindir belki de..

Yaşanılası güzel günler  geçirmeniz dileğimle..

unutuyoruz aslında.. Zaman mı bu hale getiren yoksa biz mi zamanı bu hale getirdik? Her şey artık

öyle yavan öyle sıradan ki..Değer vermek güç; sanki hak etmez gibi karşımızdaki, ellerimiz titreyerek

sunuyoruz ederini.Gözlerine bakmaya çekiniyoruz; bu da kısıtlıyor yaşanılacak onca güzel anı.

Sanki mahpus olacağız? 

 Bu öyle bir korku ki bulaşıcı bir hastalık haline gelmiş.Herkes yaralı, herkes korkak, herkes

korunmacı olmuş ilişkilerde.Ve bu yüzden kimse kendi gibi olamıyor; yapay sözler, sahte, kaçamak

bakışlar ve aldatırken aldanışlar.. Ne yazık.. Biz hala adam gibi bir ilişkiyi ne başlatabiliyoruz ne de

sürdürebiliyoruz!..

Leyla ile Mecnun,Kerem ile Aslı,Ferhat ile Şirin… Birbirlerinden ne olursa olsun vazgeçmedikleri

için onları tanıyoruz. Aşk’ı çirkinleştirmediler çıkarları uğruna ve vazgeçmediler ne olsa.. Şimdilerde

ise buna ahmaklık diyoruz.

Bir mantıktır almış başını gidiyor.Günümüz şartlarına göre düşünürsek haklı yanları da var

tabi..Ancak Aşk’ı ayrı tutabilirsek, hayatımızın yaşam mücadelesi kısmından ve geçici heveslerimizle

karıştırmazsak o duyguyu.İşte o vakit ahmaklık olarak düşünülmeyecektir.

Korkaklığımız tuhaf bir hale bürüdü bizleri. Acımasız, vurdumduymaz,anlayışsız, bencil,

çıkarcı, hain…vs…. Epey maskemiz var dolabımızda.. Her ana ayrı bir duruş.. Hal böyleyken ne

seviyeli bir ilişki bekleyebiliriz ne de gerçek Aşk’ı elimizde tutabilir hakkıyla yaşayabiliriz..

Herkese tavsiyem gerçekten hissediyorsanız,bunu size yaşatan insanın duvarlarını yıkın!

Onu asla bırakmayın! Çünkü Aşk, kapıyı en güzel haliyle sadece bir kez çalar…

Kültür ve sanat bize haram dedim. Şimdi burayı ziyaret eden aklı başındakilerin kafasında soru işareti olacaktır. Ne diyor bu adam diye. Aklı başında olmayanlar ise kendilerine sövdüğümü sanarak küfür mailleri, yorumlar yazacaklar. (Ara not: Yorumlar onaylanmadan yayınlanmıyor,sizin motorunuz soğusun diye sadece siz yayınlanmış olarak görüyorsunuz. Bknz: Götsünüz) Haram neden biliyor musunuz? Kendi açıma amatör fotoğrafçıyım. Sanmayın öyle aile fotoğrafları falan çeken amatörlerden. Ciddi ciddi emek veriyorum. Ancak ekipmandır, zamandır vs. bende kısıtlı olduğundan kendi kafamı dağıtacak kadar uğraşabiliyorum. Benimle fotoğrafa başlayan sevgili dostum Barış Kemal Kirik’te bana hak verecektir burada yazdıklarıma.(Ara not: Fotoğraflarına burada çokça rastlayabilirsiniz) Benim şahsen başıma gelen olayların belki bir fazlası dostumunda başına gelmiştir. Şimdi size kendi başıma gelen olayı anlatacağım…

İki fotoğraf düşünün. Hemen hemen aynı kadraj. Milimetre farkı var yok. Lensler aynı, ekipmanlar farklı. Ve bir de fotoğrafların birisinin tonlaması bariz bir şekilde uğraşılarak düzeltilmiş, diğeri paintten çıkma gibi. Birisi her türlü kusurdan arındırılmış, grensiz; diğeri greniyle bulanık bir şekilde yayınlanıyor. Benim tabirimle bozuk olan fotoğrafı çeken bir bayan, düzgün olanı çeken erkek. Bir fotoğraf paylaşım sitesine hemen hemen aynı zamanda yükleniyor. Ancak gel gör ki erkeğin çektiği fotoğrafa sadece bu işin ustaları fikir ve eleştirilerini sunmak için bir elin parmağını geçmeyecek kadar yorum yapıyorlar. Ama bozuk olan fotoğrafa,ustalar yine fikir ve eleştiri için yazıyorlar, ama geri kalanı tamamiyle erkeklerin yaptığı yorumlar. Yorumlar şu şekilde genelde: “Şahane, harika, böyle bir fotoğraf olamaz, bu ne güzel kadraj” Araya bir iki fotoğraf deyimi yapıştır gitsin. Sanatla uğraşanların bulunduğu sitede bile iki fotoğraf arasında bariz bir şekilde biri yerde sürünürken sırf çeken bayan diye abazalık yapmak nedir? Sen gel ondan sonra bu ülkede sanat diye kıçını yırt. Yok hacı dayı bu ülkede sanat yok. Sanat haram bize. Ya ben bu olaya şu şekilde bile tanık oldum: “Abi karı kız çok seviyor böyle fotoğrafçılıkla uğraşanları, bende başlıyorum artık” Yuh artık! “Karı-Kız” ilgileniyor mantığıyla bir iş yapmak nedir? Ondan sonra aynı adam “Abi çok öküz bir millet olduk” diyor. Acaba neden? Kimse sanmasın yorum almadım kuyruk acım var diye. Emin olun bu konuda umurumda bile değil. Abazaların yaptıkları yorumların bana ya da yapmaya çalıştığım çömezlik aşamasında olduğum sanat dalında zerre kadar önemi yok. Ustalarım 5 üzerinden 1 versinler benim için o abazanın verdiği 5 üzerinden 5′in kıymetinden kat be kat çoktur. Neden fotoğraf üzerine konuştum derseniz de bildiğim o ben hiç tiyatro oynamadım çünkü.

Ama tüketim toplumları böyledir. Bugün pro giriş seviyesi makine bin lira. Al çık sokağa. Gir kafeye koy ortaya. Havan olsun. Azıcık paran varsa daha iyisini al, daha çok havan olsun. Sağda solda fotoğrafçılık yapıyorum diye gez. Bu işe emek harcamadan merak etme o makine salak değil senden kat be kat zeki olduğu için adam akıllı çeker. Sağolsun yazılımlarda var. Oldun işte fotoğrafçı. Bana göre 5 para etmeyen fotoğrafın senin çevrende bayılacak kadar sevilebilir. (Tabi bu zevk meselesidir)

Yukarıda anlattığım hikayede bayanlar üstüne alınmasınlar. Ben paintte kan yapanın günün fotoğrafı seçildiğini gördüm. Aynısını ben yapsam ne olurdu tahmin bile edemiyorum. Ustalarımı ayrı tutarım. Bayan olsun erkek olsun onlar hep ayrıdır. Onlar emek sarfedenlerdir. Onların çekimlerini izlemek bile bana zevk verir. Ama abicim feysbukta hede hödö fotoğrafçılık açıp, arkadaşının düğününde fotoğraf çekerken arka kadraja kale direğini soktuğun fotoğrafta beğeniliyorsa bu işte bir terslik var…

Bilmiyorum anlatabildim mi ama kıssadan hisse bize haram kültür ve sanat olayları. Tiyatro içinde geçerli bunlar. Bihter varken ne anlarız 12.Gece’nin Viola’sını…

Kalem arkası: Yeter,sizi de beklerim. Feysbuk’taki hede hödö fotoğrafçılık grubuma…Karı-Kız kaldırcam…Bitiyorlarmış, öyle dediler…

Günü böyle batırsak sevgilim. Ay geceyi aydınlattığında, karanlık sokakları zayıf ışığıyla yıkarken sokak lambalarının titrek ışığının altında öpüşsek. Ay şahit olsa aşkımıza. Bir de ürkek sokak kedileri… Ve gelsek odamıza. Odamız denizi görse. Denizde bir de yakamoz olsa. Odamızın içini aydınlatsa ay ışığı. Yatağımızda yatarken yakamozu görebilsek. Sarılsan bana. Ve öyle uyusan… Sıcak nefesini hissetsem koynumda. Ve sen öyle uyusan… Ve ben alnına bir öpücük kondurup gözlerimi kapasam…

Gel sevgilim…

Çok geç olmadan gel…

Kalem arkası: Sevda Tanrıçası’na teşekkürler… Bir süre yine yokum buralarda… Buralar O’na emanet…

İki kişinin arasındadır, bazen bilinmez; tarifi düşünülmediğinden belki..Ne erkek ne de kadın,

farketmez; birikir içinde..

Korkulan, galiba yaşanmışlıklardır.Ve bir kez daha yaşanılması muhtemel değildir.Bu yüzden ket

vurulur.Öyle ya bir yürek kaç yangını kaldırabilir ki? Kaç yangından kül olmadan çıkılabilirdi?

Erkek anlamaz bazen sevdiği’ni.. Bilmez içinde daralan odaların sebebini.. Anlamaya başladığı andır;

bir ev dar geldiğinde, bir kadeh rakıyı eliyle çevirmeye başladığında yudum yudum, yalnız

kalmakla kalamamak arasında sıkıştığında, düşünmeye başladığında o umarsız soluk alıp verdiği

hayatı… Erkek anlamaz ya; anlatır bazen hayat!

Kadın soluksuz düşer,kalbin çeperine.. Bilir mi? Bilmez tabi.. Sadece ister…

Dokunmak ister,bilmek ister içeride neler var.Çabuk koyar adını, erkek gibi değildir kadın.Dener..

Acır; acıtır bazen.

Naiftir; bir o kadar güçlüdür kadın.Cesareti; buldurur bazen ışıklı sokakları.. Kaybolur,koyulaşır içi…

Kadın sevdiğini anlamaz bazen.. Sorar; ” Beni seviyor musun?” Duymak istediği sevildiğini bilmekten

ziyade sevip sevmediğidir aslında.. Kadın dokunur erkeğinin gözlerine.. Dokunur.. Elleri kalır, yüzü

kalır, sesi kalır.. Ama erkek kalmaz ve gider kadın!

Erkek ve kadın bir gün tekrar karşılaşırlar ve çarpışırlar gözlerin kıyısında.. Durup öylece kalmak

tuhaftır.Gülümsetir,sersemletir; çağırır…

Erkek geç anlar; kadınsa yanlış anlar…Tuhaftır iki kişinin arasındaki; bazen bilinmez.. Tarifi düşünce

düşünceye; bilmek, bilmemek gibi acıtır.. Kaçırılmış zamanlar mı yoksa yanılmaktan korkmak mı acıtır?

Erkek anlamaz bazen sevdiği’ni.. Hayata açtığında kapılarını, anahtarın kim olduğunu anlar sadece..

Kadınsa, erkeğinden vazgeçtiğinde anlar, yanlış anladığını…

Bugün yaptığınız iki yüzlülüğün bugün hayatınızda önemi olabilir ama sonuçta aslında ne kadar değersiz olduğunu görmeniz içindir bu dediklerim. Yani çıkarlarınız uğruna iki yüzlü, riyakar ve yavşakça hareketleriniz sadece bugününüzü kurtarmanız içindir. Son geldiğinde, mezara girdiğinizde, bırakın kimse bilmezse bilmesin siz bileceksiniz ne kadar riyakar, iki yüzlü ve yavşak olduğunuzu. Söz konusu eğer bir kişi bu halinizi farkettiyse vay halinize. Koca bir ömrü nasıl geçirmişsiniz. Boşa… En azından bana göre boşa. İnsan olmak demek işte başarı, para pul mülk demek değildir. İnsan olmak insanca yaşamaktır. Bir kişi hakkınızda böyle düşünüyorsa insan olmadan yaşamışsınız demektir. Evet herkes siz musalla taşında yatarken hakkını helal eder. Peki siz kendinize hakkınızı helal edebilecek kadar insanca yaşayabildiniz mi? Dediğim gibi kimse bilmese de siz ne kadar iki yüzlü olduğunuzu bilirken o bedenin hakkını verebildiniz mi? Önce siz bedeninize ve ruhunuza hakkınızı ödeyebildiniz mi? Düşünün derim…

Karşınızdaki insanın yüzüne gülerek sohbet ederken, arkasından kuyu kazmak ne kadar dürüstlüktür? Mertliğe sığmayan hareketlerde bulunmak ne kadar karizmatiktir? Evet siz bu dünyada yaşamış olursunuz belki hiç kayıpsız. Ama seninle benim aramdaki tek fark şu olacak: İkimiz musalla taşında yatarken benim ellerim yanımda, bedenime ve ruhuma hakkımı helal ederken sana sadece cemaat hakkını helal edecek…

3günlük dünya demişler bu dünyaya. Ne gerek var demeyeceğim. Sen gerek olduğunu düşüne dur. Ben ise gereksiz olduğunu düşündüğümden unumu eledim, eleğimi astım bu duvara. Ben bu yüzden hazırım gitmeye. Sen bu yüzden korkmaktasın gitmekten…

Kendini yadırgayan bir çift göz, ,yılların hüznünü çizgilerine dolduran bir alın..

Yazık, onca zaman nasıl geçmişti; ama iyi ama kötüydü. Neticede geçti…

O eski ben yoktu aynada; o masumiyet, o pırıltı saçmaya hazır gözbebeklerim nerde şimdi?

Herkes gibi yorulmuştum her sonda, yorgun düşmüştüm düşler kuyusundan aşağıya..

Beyazlarım da var artık biliyor musun? İlk gördüğümde nasıl heyecanlanmıştım.Ve inanmayacaksın

belki ama sevinmiştim benimle olmalarına. Yaşlarımı bir an önce gelsin diye çağırırken,

yaşlar akıta akıta yaşlanıyordum oysa..

Bir daha baktım; tam da sol yanımda duran yaldızlı, işlemeli ayaklı aynama..

Farkettim de uzun süre bakamıyordum aynada gözlerime!

Ne garip, bunu gün içerisinde de yapıyordum.Çevremdeki insanlarla da 3 saniyeyi

geçmiyordu görsel temasım. Korkuyor olmalıydım; bir sırrımı saklar gibi,

annesinin en sevdiği vazoyu kıran suçlu çocuk edasında

belki..

Büyümek istedim hep, kocaman bir kız olmak istedim.Ama her çocuk gibi büyümek için işlenmek;

ezilmek,pişmek gerektiğini bilmedim.  

 Evet piştim; az da saysa hayat..!

Ey hayat daha ne kadar çevireceksin bu cehennem ocağında çarkımızı?

Ne bileyim.. Anlayamıyorum hiç bir şeyi artık…

Oyunsa, kurallar var; kuralsa, oyunların bini bir para etmez…

Aynada bir gözüm hala, arada yokluyorum değişir mi birden diye.İnanmıyorum ya hiç bir yüze..

Ya bu da değişirse?

Her birimiz, aynı derdin çekeniyiz. Aynı yükün devesi….

‘Ayna ayna söyle bana, benden başka varmıdır kendiyle yüzyüze kalma çabasında?’

Kendi çizgilerini, başkalarının hayatları uğruna çizip; sonrası ya benim hayatım,

ben nerdeyim, çizgim nerde diyen, var mıdır acaba?

Yok mu? Elbet vardır..

Hepimiz aynı hayatın farklı ama benzer karelerinin oyuncularıyız.Ve nedendir bilinmez, mutlak

sonlar vardır bu hayatta.Değişmez, değişmesi teklif dahi edilemez!

Yaşıyoruz işte öyle..

Şairinde dediği gibi:” Hiç ölmeyecekmiş gibi…”

Aynalar renklerini soldurdular, yerlerine yenilerini koydular..

Bir bizim tekrarımız olmadı bu hayatta.

Bir biz olamadık aynalarda, olduğumuz gibi paldır küldür, çarpa çarpa..

Aynalar aynalar aynalar……..

Kendini kandırmayı sevenlerin oluşturduğu bir ülke varmış. Bu ülkede teknoloji son sürat yayılmış. Her eve internet girmiş. Herkesin bir facebook sayfası olmuş. Twit’lerin bini bir kuruş olmuş. Alem sanala doymuş, sanalı gerçek yapmış gerçekte bile mesajlaşır olmuş. O denli sanal yalan dünyaya dönmüş…

Ülkeyi yönetenler ise bilgisiz bilirkişilermiş. Onlar o kadar bilirlermiş ki, takla mı dersin göbek mi dersin yalan mı dersin ne varsa atarlarmış. Halkta tüm bunları sanal alemden izlermiş. Bunları sanal alemden kimisi alkışlarmış, kimisi protesto edermiş…

Ülkenin sağlığı maddiyat olmuş. Ver parayı al tedaviyi olmuş. Ama millet anlamamış. Ohhh özellerde keyfim gıcır demiş, gecelik yatak ücreti “Otelde kalsak aynı paraydı” diye sineye çekmeyi bir şey sanmış. Para zaten satın alırdı herşeyi o bunu bilememiş. 17-18 yaşında tıp fakültesine girip doktor olmak isteyen gençler ise 6 yıl okumuşlar. 24-25 yaşında gencecik doktor olmuşlar. Bunca hengame içerisinde kimisi sevmiş evlenmiş, kimisi fişlenerek hayatı kaydırılmış. Bir şekilde doktor olmuşlar. Devlet baba sağlık alanındaki atılımı sağlık ocaklarının boyasını yapmak olduğunu düşündüğünden araçsız, gereçsiz bir çok sağlık ocağına bu körpecik doktorları “Zorunlu” göndermiş. Bizim köyde bir laf vardır hazır yeri gelmişken söyleyeyim. “Gönülsüz sikişten göbel(sakat) bebe doğar” Bu”Zorunlu“dan göbel bebe doğmamış. Zira işi “Hayat” olan insanların, işi tanrıdan sonra gelen olanlar ne kadar “Zorunlu” ve bir o kadar “Sorunlu” da olsa göbel değil adam gibi iş yapmaktır. Gitmişler, bu ülkede hiç kimse işini doğru dürüst yapmazken onların işi “Hayat” olduğu için adam gibi yapmışlar işi… Tüm bu “Zorunluluk” ve “Sorunluluk” yetmezmiş gibi ülkeyi yöneten bilgisiz bilirkişiler “Puan” vereceğiz demişler. Tabi bu bilgisiz bilirkişiler önce eğitim olduğunu düşünmedikleri için, ülkenin eğitim sisteminin anasını siktiklerini farketmediklerinden bunun sanki çok ama çok iyi eğitilmiş halkta(?) iyi izlenim vereceğini düşünmüşler. Ehh o halkın eğitim düzeyi de lağım çukurundayken sonuç ne olabilir? Sonuç işi “Hayat” olanların “Hayat“larını çalmak olur. Savaş kurallarında bile hastahene ve doktorlar vurulamazken işi “Hayat” olanların “Hayat“ları ellerinden çalınmış. O değil de o “Hayat“ı çalınan kim bilir kaç “Hayat” kurtaracaktı… “Hayat” kurtaranın “Hayat“ını çalan insafsız birden çok cana kastetmemiş mi olacak yani….

Tüm bunlar yaşanırken işi “Hayat” olanların “Hayat“larına kastedilirken, dayak atılırken halk ne yapmış derseniz… Halk galeyana gelmiş. Hemen facebook grupları kurulmuş. Hemen profil fotoğrafları siyaha bürünmüş. Kapak fotoğrafları isyankar siyah temalar olmuş. Twitler desen almış yürümüş. Sanal alem yıkılmış. Yıkılmış ama bir hafta sonra unutulmuş. Bir hafta sonra profil fotoğrafları en yakışıklı, en güzel hallere, kapak fotoğrafları en dikkat çekici fotoğraflarla değiştiriilmiş, ülkenin bu iç acıtan durumu sanal alemde kurtulmuş, herkes vicdanen rahata ermiş…

Bundan bir kaç ay sonra yeniden “Hayat” çalınmış… Dayak atılmış… Ve bu masal tekrar tekrar yaşanmış…

Kalem arkası: Ölen meslektaşlarıma Allah’tan(c.c) rahmet, ailelerine baş sağlığı dilerim…

Kalemimin traşı: Sen ne yapıyorsun buraya yazı yazmakla sende aynısı olmuyor musun diyenlere cevabım var. “Hee, oluyor zoruna mı gitti?” Bizim köyde yine bir laf vardır: “Zoruna gidenin borusuna gider”

Kalemin kırıldığı nokta: Bir şeyler profil fotoğraflarıyla, twitlerle olmaz. Öyle olsaydı Kurtuluş Savaşı olmazdı… Bir gün ölmek için her gün yaşadığınız bir dünyada bir kez olsun yanın. Yanın ki karanlıklar aydınlansın. Bugün sen yanarsın, yarın ben yanarım, öbür gün tüm toplum yanar… Karanlıklar aydınlanır… Ben doğru bildiğim şeyler yüzünden yandım. (Bilen bilir) Ama vazgeçmedim. Kaybım çoktu, ama gururumu ve onurumu hiç bir zaman kaybetmedim… Tıpkı bir Türk gibi…