Bir bir öldü insanlar hayallerimi yanlarına alarak. Yok oldular zamanla. Tarihte tozlu sayfaların arasında yerleştiler teker teker. Mezarlarında hayallerim…

Bir hayalimi sakladım. Herkesten ve herşeyden. Sımsıkı tutundum ona. Canımın canı eyledim. Onu en güzel insana hediye edecektim. Çünkü en değerli hayalimdi benim. Bekledim. Yıllarca bekledim… Beklemekten bıkmaya başladığımda tanıdım en değerli hayalimin tek sahibini. Bir hayal bir insana böyle güzel mi yakışırdı. Hayalim Hayalperest’iyle buluşmuştu sonunda… Güvendim. İnandım. Canımın canını canıma teslim ettim. İyi bak dedim…

Sonra…

Sonrası bilindik hikaye…

Hayalim ölürken neredeydin?

Hayalimle birlikte ben ölürken neredeydin?

Değişik birisiydi. O gözlerde herşeyi gördüm. Mutluluğunu, hüznünü, yalanını, doğrusunu. Ama inanın bana bu gözlere bakmak ve bu gözlerdeki duyguları okumak kadar güzel bir şey yoktu şu hayat denen dayatma olguda. Çapkınlığını gördüm o gözlerde. İnceden süzülürken bakışları yüreklere sapladığı oktu… Hüznünü gördüm, boşluğa bakarken kafasında binbir türlü soruyla… Yalanını gördüm, kaçırdığı gözleriyle, hani bir ümittir doğru yaptığını ararcasına.. Doğruluğunu gördüm, adamın ciğerini sökercesine gözlerini diktiğinde karşısındakine… Mutluluğunu gördüm. Ki gördüğüm en güzel duygusuydu. Işıl ışıl yanardı gözleri. İçindeki göz bebekleri bebeksi masumiyetiyle sevinirdi. Huzurlu ve mutlu. Söylesinize kaçınızın hayatında bu güzelliği görebilecek birisi var? Söylesenize kaçınızın hayatında mutluluğu gözlerinden okuyabildiğiniz, huzuru hissedebildiğiniz birisi var?

Yıllar önce ben böyle birisini tanıdım. Teni bebek kokusunda,gözlerinde hayatımı gördüğüm…  İyi ki tanıdım…

Bazen bende herkes gibi bunalıyorum, daralıyorum.

Bazen öyle oluyor ki alıp başımı gidesim geliyor.

Bazen duruluyorum, boş boş bakıyorum çevreme…

Ya da dalgın gözlerle izliyorum dalgalanan denizi…

Boğuluyorum nedenlerini bildiğim halde…

Yüzemiyorum o nedenlerin arasında…

Yüzmeyi bildiğim halde boğuluyorum.

Yüreğime kramp girdiği için…

Herkese başarı dolu, umut dolu, mutluluk dolu, sağlık dolu iyi bir yıl dilerim… Dikkat edin Noel Baba kapıdan girmeyip bacadan girmeye kalkarsa altından verin odunu. Adam olsa kapıdan girer…

Bazen olmaz hiç bir şey. Ne kadar uğraşsan da olmaz…

Bazen sadece gitmek gerekir…

Herşeyi ve herkesi geride bırakarak…

Dönmemek üzere…

Bir daha gidememek için gitmek gerekir bazen…

Bazen hayatın ölmesi gerekir…

İşte benimde yaptığım şey bu…

Ve mevsimleriydi onun gözlerine hapsettiği. En güzel baharı yaşıyordu baktığında gözlerine Ankara’nın ayazında… Ve en kötü kışı yaşıyordu o sustuğunda Antalya’nın yazında… Ve gündüzünü ve de gecesini sakladı onun gözlerine. Güldüğünde gece yarısı doğuyordu güneş,üzüldüğünde batıyordu öğle vakti…

Ellerine teslim etmişti canına can katan yüreğini… Ya okşadı ya da sıktı… Okşayınca aşkla attı. Sıkınca direnmedi atmaya. Ona karşı koymadı yüreği hiç bir zaman. Belki sözleri yaptı ama dudaklar ne anlardı aşktan ve sevgiden…

Onun her bir sözünü tel tel ip etti. Dokudu sımsıkı urgan etti. Boynuna doladı urganı. Bir tatlı sözü saldı urganı boynundan. Bir kötü sözü sıktı urganı,kesti nefesini. Son nefesini verdiğini sandığı anlarda bile Şahadet getirircesine döküldü dudaklarından onu ne çok sevdiği…

Bedenini siper etti bedenine. Ona gelecek kötülüklere katmer katmer zırh oldu,olmak istedi. Yeri geldi oldu,yeri geldi en zayıf noktasından yedi darbeyi,pul pul oldu döküldü. Zırhın katılığı dışınaydı. Içten zayıftı…

Gün oldu sustu. Bu sefer o da sustu. Sessizlikti kulakları patlatan. Bir kırdı,bir kırıldı. Kırılması değildi de kırması büyük sorundu. Üst üste kırdı,üst üste kırıldı. Urganı bir o sıktı bir kendi sıktı. Mevsimler yoktu artık. Sadece kara kış kaldı. Ansızın hiç farkettirmeden gitti. Elinde ve avucunda tek kalanı aldı yanına. Şahadet getirmedi son nefesinde. Ama şahadet getirircesine döküldü dudaklarından 3 kelime: Seni çok seviyorum…

Insan beyni psikolojik olarak kendini korumaya çalışır daima. Buna da savunma mekanizmaları denir. Bunların başında yansıtma eylemi gelir. Kendi suçunu ya da hatasını karşıdakine yansıtır. Kabullenmez. Bu yüzden insanlar aslında sizi bir konuda; ki bu konuda siz kendinizi ve gerçeği biliyorsanız haksız yere suçlanıyorsanız yani,bilin ki yansıtmakta karşınızdaki insan. Aslında bir nevi kendi suçunu itiraf ediyordur. Ya da kendi güvensizliğini size yakıştırıyor demektir.

Kıssadan hisse; kendi güvensizliğinizi karşınızdaki insana yansıtıyorsanız iki dakika durup düşünün. Güvenmediğiniz kişi karşınızdaki mi yoksa kendiniz mi?

Kalem arkası:  Bazen işte öyle…

Daha önce şöyle bir yazı yazmıştım. Güzel Yalanlar diye. İnsanların duymak istediklerini söylemeyi düşünüyordum. Hoş pek çok kişiye yapmışımdır şu yaşıma kadar. Ama yapamadıklarım da vardı benimde. Ve o kararı verirken artık onlara da öyle davranacaktım. Ancak hamurda yoksa karşındaki kişiye yalan söyleme huyun ondan sonra ne yaparsan yap olmuyor işte…

Ve ne geliyorsa başıma dilimi tutamamaktan geliyor. Sus işte. Ama yok. Gözümün gördüğü yanlışı söylememezlik mi edeceğim? Edemedim,etmeyeceğim işte. İşte sırf bu yüzden 9 köyden kovulan adamım ben. Bazen kabul ediyorum, cümlelerimi sert seçebiliyorum. Ama seçmem gerektiği için seçiyorum. Seçiyorum çünkü karşımdakinin kafasına dank etsin diye. Ama tabi onun kafasına dank eden şey köyden kovulmam gerektiği. Ne oluyor sonrasında? Çok değil,mutlaka dediğime geliyorlar. Geliyorlar ama iş işten geçtikten sonra ne anlamı kalıyor? Koca bir hiç…

Evet seviyorum insanların sen haklısın demelerini. Ama bazı insanların bu cümleleri hayatları boyunca kurmamaları ya da en azından olayın dışında durup zarar görmeden dediklerim çıktığında sen demiştin demelerini isterim. Ama tabi insanlar olayların içindeyken herşeyin en iyisini en güzelini onlar bilir değil mi? Bu yüzden de başlarına gelmeyen kalmamıştır…

İnsanlar onları dinlemediklerimi sanarlar çoğu zaman. Aslında çok iyi dinlerim. Dinlediklerim doğrultusunda da kararlar veririm. Hele hele beni iyi tanıyan,bana değer veren insanlar beni bir konuda uyardıklarında mutlaka geri adım atar,dikkat kesilirim. Bu kişi 10 yıllık bir dostta olabilir 1 aylık yeni bir arkadaş. İnsanlarla ilişkilerimde beni ne kadar uzun süredir tanıdıklarına,ne kadar çok şey yaşadığımıza bakmam. Beni sadece tanıyıp tanıyamadıklarına bakarım. Bakış açılarına bakarım. Çünkü ne zaman,ne de yaşanmışlıklar bir insanı tanımanıza yeter. Bir insanı tanıyabilmek için önce onun düşüncelerine,hayata bakışını bilmeniz gerekir. Bunu da konuşmalarından,sözlerinden anlarsınız…

Ama insanlar yalancılardır. Çıkarları uğruna dostlarınız olurlar. Çünkü çıkarı olan arkadaşı da gördüm dost denileni de. Arkadaş neyse ne de dost denenin kazığı çok sert olur. Ben ise öylesini çevremde tutmam. Zira benim arkadaşlığım kıymetlidir ama dostluğum çok daha kıymetlidir. Ve çevremde,değer verdiğim insanlarında çevrelerinde kuzu postu kurt gördüm mü dayanamam. Bazen çok ileri giderim. Bilirim başım ağrayacaktır bu yüzden. Bilirim dediğim için kötü olacağım. Aramı bozacağımdır. Ancak dayanamaz derim. Tabi dediğim gibi de olur. Başım ağrır,kötü oluruz,aramız bozulur. Gel zaman olur git zaman olur. O gün benim muhalefetim yüzünden benimle arasını bozanlar dediğime gelir. Sen demiştin derler. Peki bunca şeyi ben nasıl mı biliyorum? Çünkü ben profesyonel bir yalancıydım…

Uzun sözün kısası benim gibi olmayın. Benim gibi dürüst olduğunuz zaman ne ilişkinizde mutlu olursunuz, ne insanlarla aranız iyi olur… Siz 9 köyün birinde kalın. Benim gibi yersiz yurtsuz olmayın. İnsanlar yalanları seviyor çünkü…

Çünkü biliyorum ki o gün Mustafa Kemal Atatürk’ü gerçekten sevenler bir dakikalığına da olsa saygı duruşunda bulunacaklar… Saat tam 9′u 5 geçe…

Tüm Türkiye’de siren sesinin ulaşmadığı yer kalmayacak. Ve o tok uzun ses tam bir dakika boyunca herkesin kulaklarında çınlayacak. Ve o sirenlerin neden çaldığını herkes bilecek…

Ve o gün Mustafa Kemal Atatürk’e laf atanlar,saldırıda bulunanların en fazla canının yandığı gündür. O siren sesini duymaktan bile haz etmezler. Hemen o gün ünlü söylemleri başlar: Atatürk diktatördü,Harf devremi kültürü yoketti… Ve o gün dışarıda olanlar “mahalle baskısıyla” da olsa hizaya gelip 1 dakikalığına dururlar. O ne cehennemdir onlar için. Hele şu bağrış çığrışları yok mu beni orgazma ulaştırıyor. Sevmiyorum,saygı göstermeyeceğim derlerken aslında kendilerini kendi elleriyle saygısızlığa mahkum bırakıyorlar. Mustafa Kemal Atatürk’ü sevmeseniz,saymasanızda bildiğim bir laf vardır:

ARKASINDAN 100 KÖPEK HAVLAMAYAN KURT,KURT DEĞİLDİR!

Bu yüzden devam edin. Yıllar önce vefat eden adama istediğiniz hakareti yapmaya,aklınızca onu haksız göstermeye,sevmemeye. Ama nasıl canınızı yakıyorsa halen bağırıyorsunuz. O yüzden havlamalarınız bana keyif veriyor…