Nightologist.Net © Since 2006

Dibi delik bir kayığım.Açık denizlere ulaşmaya korkan,ürkek,çekingen.Boyaları dökük.Kürekleri kırık…Sahipsiz bir kayığım.Gün doğumundan batışına kadar sahipsiz,aciz ve de yalnız.Sahibini bekleyen bir kayık.Aylarca,yıllarca gelmeyecek olanı bekleyerek,sahilde çürüyen bir kayık.Ümitsiz ümitlerim.Ayaklarıma değen denizin dalgaları.Bir de bazen halimi soran yengeçler.Kimsesiz…

Ümitlerim yok olurken,tahtalarım çürürken,parça parça denize karışırken…Bir gün güneşimi gölgeleyen bir yüz,bir vücut.Narin elleriyle dokundu bana.Önce denizden çıkardı bıraktı sahile.Sonra eline bir zımpara kağıdı aldı.Daha önceki sahiplerimden kalan boyaları itinayla kazıdı.Çürük tahtalarımın yerine yenilerini çaktı.Deliklerimi kapattı.2çift yeni kürek aldı.Ağır ağır itti beni denize.Özlem duyduğum denize dokundu bedenim.Su almıyordum.

One Response to “Kayık…”