A)Sonuçlardan sonraki ilk 1-2saat içindeki tepkiler:
1.Şerefsiz bilmem kimler bize puan vermediler…
2.Yazıklar olsun…
3.Hakkımız yendi…
4.Bak gördün mü biz onlara 10puan verdik onlar bize 2vermişler…Seneye sorarım ben…
5.Ulan en güzel şarkı da bizimkisiydi…
6.Bu Eurovision zaten siyasi bir şey. Öyle müzik falan hikaye. Komşunla iyi geçin al oyları…
7.Ulan Osmanlı sınırları gibi sınırlarımız olacaktı,her sene 1.olurduk…
8.Bize puan vermeyenlere nota gönderelim…

B)İlk bir kaç gün ve sonrasındaki tepkiler:
1.Kardeşim 1.olan ülkenin şarkısı da iyi de yine de biz bu sırayı haketmemiştik…
2.Zaten böyle sanatçıyla katılırsan olacağı budur…
3.Aman Eurovision ne ben dinliyorum o benim gönlümün 1.si…

Millet çıldırıyor yolu yok… Sertap Erener’den önce Eurovision’a bu kadar önem verdiğimizi hatırlamıyorum. Sertap Erener ben ingilizce söyleyeceğim dediğinde neredeyse dilini kesip falakaya yatıracaktık. 1.oldu üstüne üstelik. Falakacılar ayakta alkışladı bu sefer. Ondan sonra da iş çığrından çıktı. Puan vermeyen ülkelere neredeyse savaş ilan edeceğiz… Düşük oy verenlere nota vermek caizdir mantığıyla bakmaya başladık. Kardeşim,bu yarışma. Delirmeyin. Delirip bu kadar ciddiye almayın. 1.olsak kaç yazar olmasak kaç yazar. 1.olunca karnımız mı doyacak? Sana ne? 1.oldunuz hadi bakalım sizi AB’ye alalım mı diyecekler? Yok öyle bir şey. 1.olunca hiç bir şey değişmeyecek. Sonuncu olunca da hiçbir şey değişmeyecek. Yani senin benim hayatımda. Sanatçının hayatında değişir de bundan sana ne?Akşam evine ekmeği o mu getirecek?

Bana kimse kalkıpta işte gururlanıyoruz demesin. Götü boktan bir yarışmada 1.olman inan kimsenin bilmem neresinde değil. Biz var ya Eurovision’da 1.olduk desen,karşındaki adam bana ne der. Helal olsun nasıl oldunuz anlat demez… Gurur istiyorsan bunu siyaset sahnesinde yapacaksın. Haksızlıkmış vs. deme bir yarışma için bana. Yıllardır AB hakkını yiyor,onlara bu kadar sesin çıkmıyor. Çıkartsana…

Yarın görürüz gazetelerde sür manşetten Hadise bilmem kaçıncı diye. Sür manşet çok önemli olayların yeridir. Hayatınız ne kadar önemli anlayın işte. Ekmeğe gelen zam sür manşete düşmez. Neden çünkü sen her akşam yemekte Hadise’ni banarsın çorbana… Ya da ismi kimse işte. Eurovision 2009′dan yola çıkarak konuştuğumdan örnek veriyorum Hadise’yi…

Bizim millet çıldırdı. Artık önemsiz konulara öyle fazla önem veriyorlar ki aklım almıyor. Önemli konuları ise sallamıyorlar. Dünyada ekonomik kriz mi varmış,kuraklık kapıda mıymış,ülke batıyor muymuş bunlar önemsiz kısmına giriyor. Bu yarışma bitti. Hadi kendinizi 1ay oyalayın. Sizi bir ay oyalasın gazeteler,dergiler,tvlar… 1 ay sonra bakın siz oyalanırken hayat 1ay önceki gibi mi? Biraz olsun gözünüzü açın. Magazini hayatınız yapmayın. Hayatınızı dizi,dizileri hayatınız olarak görmekten vazgeçin… Hakkınızı her zaman arayın sorun. Ama önce önemlilerden başlayın. Önemli noktalarda hakkınızı alırsanız kimse o önemsiz noktalarda hakkınızı yemeye cesaret edemez… Akarsuyun başında işeyen olun ama denize döküldüğü yerde yüzünü yıkayan olmayın… Önemli olan suyun denize döküldüğü yeri tutmak değil,kaynağını tutabilmektir…

Anlayanlara saygılarımla… Kalemini bu tip konularda kırmaktan çekinmeyen dostlarıma hediye ediyorum. Bir kalemde onlar kırsın… Hadi bakalım Fersiz hanım,Vladimir ve Emrah beyler… Kalemlerinizi bir de böyle kırın…

Çocuktum;
Üşümekte ellerim ayaklarım,
Eskiden mahalle maçlarım vardı,
Şimdilerde site maçları…

Yeniden düzenlenir bazen şehirlerin yüzleri. Çirkin bulunur kimi mevkiler. Kolay mı AB’ye gireceğiz,azıcık bakım gerekir o eski yıkık virane evlere. Yıkın der belediyenin çok bilen kişileri. Yerine dikelim TOKİ’den konutlar. Yapalım parklar bahçeler. Çocuklara oyun bahçeleri,aileleri gezi yerleri. Alkış kıyamet. Estetik müdahale. Şekilcilik. Pankartlar hazırlanır. Rant getiriyoruz diye. Çok bilen yönetimin bilgiç tavırlarıyla. Ekipler gelir yıkmaya. Yaşamalarına yetecek kıç kadar bir ev ile kandırılır çoğu zaman insanlar. Ve mahalle dağıtılır. El birliği,balyoz darbeleri ve dozer motorları ile.

Çocuktum;
Karlı sokaklarımda oynardım koşardım,
Çamur olurdu ayaklarım,
Ama yine de mutluydum…

Gelir para babaları. Çoğu devletin adamı. Dikelim her biri 20şer kat binaları. Her katta 4 daire olsun paramıza para katalım. Daireler olsun kıç kadar. Ne kadar çok daire o kadar çok para. Parama para katmazsam yapmam ben bu işi. Cebim dolmalı. Bana ne şehirden,bana ne orada oturacaklardan. Biraz da çaldım mı çimento ve demirden. Yakarım Küba’dan getirttiğim puromu bir fazla keyif ile. Gazeteler de yazar sürmanşetten. Helal olsun ne süper bir plan. Halkımız modern evlerde oturacak. Gazete sahibi de devletin adamı. Sever toplu konutlaşmaları. O da çimentoyu sağlar ne de olsa. Holding patronu göbeğini taşır çimento kamyonunda. Chordaney şampanyasını patlatır demirlerin üzerinde. Bir de sağlam bir kahkaha. Göbeği bir aşağı bir yukarı. Kartel medyanın şişme patronu…

Çocuktum;
Bahçemizde tavuklar,
Meyve ağaçlarımız,
Bir de sapanlarımız…

Bir de yapalım şimdi modernize edilmiş yeni semtimize alışveriş merkezi. En büyüğü olsun. Kolay mı AB’ye gireceğiz. Oraya büyük bir market konduralım. Mahalle marketi de neymiş. Market sahibi olmasın mı benim amcaoğlum? O kadar kıyakta yapayım bari. Amcaoğlu sever amcasını. Verir 3-5kuruşta amcasına. Kolay mı amcası vermiştir yeri. O kadar kıyakta o yapsın. Ayıp. Aile içinde olmaz bu tip şeyler….

Çocuktum;
Anlamadım o zamanlarda,
Amcalar geldi sizi modern evde oturtacağız dediler,
Evimizi yıktılar mahallemizi yaktılar,
Ama şimdi…

Modernleştik…

Modernleşmeye de devam etmekteyiz…




Special thanks for photo;
Photographer: Gözde EŞ a.k.a Avgi
Photo name: Mahalle Maçı
Photo edited by Ayhan B. a.k.a Nightologist






Kalem arkası: Modernleşme ayağı altında kandırılan biz. Ağızlarda ise hep aynı söz: “AB’ye gireceğiz.” İnşallah dedikleri doğrudur,çünkü şu ana kadar AB bize girdi gibi hissediyorum. Herhalde böyle bir şey AB’ye girmek. Önce o sana giriyor sonra sen ona. Ne giren belli ne çıkan. Sonumuz hayra gider inşallah…