Yürümeye devam etmelisin hayatın boyunca. Hiç yılmadan,yorulmadan. Sürekli ve sürekli. Evet adaletsiz bir sistem bu hayat. Ama bu senin hayatta kalma koşulun. Düşsende,yılsanda hatta düşürülsende,yıldırılsan da… Yeri gelir en kıymet verdiğin insan ya da insanlardan kazık yersin,tekme yersin. Yapayalnız kalırsın. Hatta o kadar yalnız kalırsın ki kendi sesin bile sana çok gelmeye başlar. Ama yılmamalısın asla. Düşmene inat,düşürülmene inat,kazıklara inat yeniden yürümelisin. Durmadan. Hayatında alacağın son nefese kadar.

Ama işta insansın sonuçta. Aklının oyunları ise senin işte en büyük düşmanın. Eskiler,maziler,anılar… İnsanı en çok yoranlar… Aklına gelince hüzünlenirsin. İçinde bir yerler yanar. Tüter,kavrulur. Zaman dersin. Ama o zaman herşeyi güzelleştirmez. Bir yer mutlaka bir zaman kanar… Ama yine de yılmamak zorundasındır. Ne dedik,Keep Walking… Yürümeye devam…






Kalem arkası: Yoruldum… Fotoğraf Barış Kemal Kirik’tendir…

26yaşına gelmişim kaba taslak basit matematik hesabıyla. 26yıllık yaşamımda bir kere keşke demişim o da bir yılbaşı sabahını gösteren güne ait olmuştur. Yani kısacası %99.9 oranında kusursuz bir yaşam sürmüşüm 26yıl boyunca. Çocukluğumdan beri 45yaşında öleceğimi düşünmüşümdür. Hani kimisine göre az iken bana göre çok olan bu yaşta. Neden mi? Nedeni basit,insanları tanımayı öğrendiğimde ilkokulda idim. Hayatın kıçına parmak attığımda orta okulda idim. Abarttığımı sananlar sanmaya devam edebilirler zira tanıyanların bilebileceği bir durumdur. Yani ne bilye oynadım sokakta, ne de bayramda şeker topladım. Doğumdan sonra 2yıllık anırma döneminden sonra 12yıllık komşu sordu sen kimsin diye. 12yaşımdaydım o zaman. Yuh anırmalarımı duymadın diyelim 10yıl boyunca gözüne çarpmadım mı hiç alt komşun olarak. Bir çok yaşıtım gibi şeker toplamaktansa yahut bilye oynamaktansa ya da bakkaldan alınmış söbü topla tek vuruş okumaktansa sorumluluk almayı tercih ettim. Hiç anlatmadığım ya da anlatamayacağım şeyler olduğu için tek çareniz sözüme güvenmek olacak. Kısacası yaşıtlarından ileride farklı yaşların sorumluluklarını yaşadım. Ve farklı olmayı ilk o zaman öğrendim. Bir bahar günüydü,yaşıtlarım top oynuyorlardı,annemse maltepesini tüttürüyordu balkonda. Bende dışarıyı seyrediyordum. O zaman öğrendiğimin ibaresi olan bir kaç cümle döküldü dudaklarımdan: “Bunların hiç mi işi gücü yok”. Dumanı sardı mavi Akdeniz’in mavi gökyüzünün maviliğini anamın sigarasının… O bakış beni anlattı her zaman…

Pişman olmadım tüm bunlara. Ne yani bir söbü topun peşinden koşturamadıysam. Ya da bayramda şeker için kapı çalmadıysam. Yahut bilye oynayamadıysam. Başı vuran hepsini üter durumunda olmadıysam. Bu hamur meselesi idi. Yani sen şimdi kurabiye yaptığın hamurla pizza yapamazsın. Hamur uygun değildir bir kere. Bu hamur öyle karılmıştı ki yaş 26ya geldiğinde tüm gönül rahatlığıyla diyebildi hayatın kıçına parmak attık biz…

Hayatıma giren bir çok insan anlamadı bunu. Yani anlamasını da beklemedim şahsen. Ama biraz olsun söylemlerime kulak asılmasını istemedim değil. Yani vardı bir bildiğim. Kimisi buna müneccim boku yemek dedi,kimisi fala baktırdın dedi. Ama iş böyle değildi. Farklı olmanın getirilerinden biriside bu oluyor. İnsanları tanımak! Bir insanı tanımak için aylar yıllar gerekmez. 1saat muhabbet yeter. Sen yeter ki yolu yordamı bil. Hep tanıdım,hep bildim,çoğu zaman öyle görülmese de hep anladım ama gıcıklık kanda var bir kere, anlayamıyormuşçasına davrandım. Çünkü bende bir kez olsun anlaşılmak isterdim… Beni anlamayan insanları anlasam kaç yazar. Yani şimdi ben seni anlıyorum ama sen beni bir kez olsun anlamıyorsun kaç yazar? Ben hep istediğini versem,seni sürekli anladığımı belli etsem ne fark eder? Bir şeylerin değişeceğine karşı olan umudumu falezlerden aşağı atalı çok oldu. Evet onu öldüren bendim itiraf ediyorum.

Farklı olmanın en büyük derdi aynı kefeye konmak ve kötü insan olmaktır. Tam bir kaostur kendisi. Sen O’nun gözünde bir kasa elmadaki çürüksündür. Ama gerçekte en lezzetli olanısındır. Bunun primer nedeni farklı olman ve ona göre yaşamandır. Seconder nedeni ise o öyle görmek istiyordur. İnsanların inancını yıkmak ise dünyanın en zor işidir. Sen iki kanatlı melek bile olsan O seni şeytan olarak gördüyse öylesindir. Sen aksan O sana kara dediyse sen karasındır. İki dünyayı bir araya getirsen de karasındır. Bu inançtır. Sana nasıl inanası varsa öyle inanacaktır…

Ama ya aynı kefeye konmak? Tu kaka yapılmakla eş anlamlıdır. Sen senin kesip attığın tırnak olamayacak insanlarla aynı kefeye konulursun. Hatta bu iş o kadar abartılır ki,kesip attığın tırnak olamayacak insanlardan daha aşağı bir noktaya konursun. Farklı olmanın getirilerinden birisi kendin için yaşamamaktır. Kendini boşverebilmektir her konuda. Asl’olan kendinken normalde sen anormal bir insan olduğun için hep O dersin. Ama dedim ya anlatamazsın. Boşversene!

Farklı olmak nedir biliyor musun? Farklı olmak çamura düşmüş altın gibi olmaktır. Üstü çamurla kaplıdır. İlk bakışta. Ama içi hep altındır. Çünkü onun kimyası öyledir. O kıymeti bilinmeden bir köşeye atılacak olandır daima. Çünkü üstü çamurla kaplıdır. Birisi birazcık emek sarfedip çamuru sildiğinde ona altının o ışıltısını göstermeye hazırdır. Ama o hep kenara atılacaktır. Kader ise bu işe dur demek için elinden geleni yapar. Kenara atanın önüne çıkarır sürekli o çamurlu altını. Bu sefer silsin o çamuru diye…

Sözün özü,farklı olmak gerçekte doğru olabilmektir. Ama 21.yy’da bu olayda kaybedenden olmaktır. Çünkü yalan olanlar doğru,doğru olanlar yalan oldu. Ama üzülme. Düşünmelisin bir kez olsun, 2elin yanına geldiğinde yani 7tahta altına girdiğinde huzurlu mu olacaksın?

Kendi adıma yanıtlayayım. Bugünlerde içimde bir ölünün sessizliği ve huzuru var. Çünkü 26yıl geçmiş ana rahminden çıkalı. 26yılda bir kez keşke demişim. 45 yaş benim için ideal olan. Öncesi makbul sonrası zehir olacak bir yaş. Pişmanlığım tek bir yılbaşı sabahına rastlar. %99.9′u kusursuz yaşanmış bir hayat. 2elim yanıma geldiğinde huzurlu olacağım işte. Hesap veren değil,soran olacağım. Bu yüzden bu huzur ve sessizlik. Sen bu kadar rahat mısın benim olduğum kadar? Alnı açık gidebilecek misin? İyilik yapana,iyiliğini düşünene hak etmediğini verirken? Bana değil,kendine yanıtla. Ben bıraktım anlamıyor musun hala?






Kalem arkası: Farklı yaşadım farklı öleceğim. Alnım açık,yüreğimde huzur olacak. Peki ya senin?

Dünyayı kılıçtan geçirir. Kükredi mi herkes dize gelir… Kendi yüreği hariç… Yüreğinden vurma yeter ki… Öldür daha iyi…

Allah’ım… Affet beni… Taşıyamıyorum bu yükü… Al canımı,yeter ki çektirme bu çileyi… Yalvarıyorum…






Special thanks for photo;
Photographer: Mertkan Seçkin
Photo Name: Bir Kralın Çaresizliği

26 yaşındayım. Bir çok okuyucum için çocuk sayılacak bir yaştayım. Çoğu okuyucumla aynı yaştayım ya da onlardan büyük sayılırım. Matematiksel olarak durum bu şekilde…Metamatikten haz etmem,edeni de sevmem. Giriş paragrafından sonra büyük ihtimal yazı inanılmaz bir şekilde uzun,karmaşık ve sıkıcı olacak. Ama bunu bu sefer bilerek yapıyorum. Okumasını istediğim kişi okuyacak mı diye merak ediyorum çünkü. O sevmez uzun ve sıkıcı bunalım yazılarını.

Son 1 haftayı geçkin süre boyunca hayatımı inceledim. İlk sorularım ne yaptım oldu 26yıldır. Ne mi yaptım bu koca 26yılda? Basit şekilde anlatmak gerekirse bu hayatın kıçına parmak atanlardan birisi oldum. İlk okulda ali topu at derken sıra arkadaşım ben Uğur Mumcu’nun kitaplarını okuyordum. Hatırlarsınız 15tatil ödevleri vardı o zamanlar. Kitap okuyun,özetini çıkarın gelin derlerdi öğretmenlerimiz. Bende okudum. Sonra sevgili öğretmenim telefon açtı aileme; “Bu özet iyi olmuşta biraz yaşına uygun olsa” dedi. Okuduğum kitapta dün gibi hatırlarım Uğur Mumcu’nun ölmeden önce yazmakta olduğu “Kürt Dosyası” adlı kitaptı. Sonrasında “Uygun” olan bir kitabın özetini çıkardım. İsmi de “Doğmamış Çocuğa Mektuplar” idi. Zora ki eğitimin zora ki kitplarından birisi idi.

Eh benim çocukluğum parmak hesabı ile 90′lı yıllara denk gelir. Tv’larda TRT harici bir kanal yoktu o zamanlar. Ama bir de Türkiye’nin ilk özel kanalı ON açıldı sonradan. O zamanlar kaliteli programlar vardı. Kim kiminle düzüşüyor,Yemek yaptım beğenmezsen zıkkımın kökünü ye tarzında programlar yoktu. Hatta magazin bile yoktu. Kısacası medya tarafından tecavüze uğramamış bir çocukluğum oldu bu sayede. O zamanlar CD’lerde yoktu. Varsa yoksa kaset çalarlar. Bizim aile benim hayatımın içine etmeye karar verdiklerinden olsa gerek o kaset çalarda sabahtan akşama kadar Zeki Müren çalardı. Şimdilerde bakıyorum da kaliteymiş usta bu müzik. Halen daha kulağımda anam ütü yaparken Zeki’ye eşlik edişinin sesi vardır.

Diyorum ya çoğuna garip gelecek bir hayat yaşadım bu zamana kadar. Öyle Türk filmlerine de kanmadım. Ama okudum pembe romanları,kırmızı romanları. O zamanlar inanılmaz derecede okurdum. Şimdilerde anatomi atlası okuduğuma bakmayın siz. Aşkı ve sevgiyi o romanlardan okudum. O romanları yazanların Allah cezasını versin. Hep safsataymış. Ama hamurum yoğrulurken okuduğum için içine işlemiş o duygular. Halbuki şimdi öyle mi?

Değil. İnsanlar iyice garipleştiler. Biz çıkar gütmeyen insanlar yalan olan kesime girdik. Çıkarcılar ise doğru olan kesime girdiler. Yani sen ne yaparsan yap göt olmaktan başka sonucun yok. Sen ne kadar iyi olursan ol,seni nasıl görmek istiyorlarsa öyle görüyorlar lafı doğrulandığı kadar,üstüne bir de sen iyi niyetli olduğun için kötüler ve yalancılar kesimine giriyorsun. Yani gerçek olanlar yalan, yalan olanlar gerçek oldu. Bunları görecek yüreklere mühür vuruldu. Bir garipleşti insanlar. Hemde çok garipleşti…

Dönüp baktım bir kez daha hayatıma bunları yazarken. Ne çok vadireler atlatmışım ve halen daha atlatmaktayım. Büyüdüm mü hemde çok büyüdüm. Hayatın kıçına parmak atmışım bir kere. Bir dans pistinde oynuyoruz hayat ile ben. Her adımını görüyorum önceden. Bu konuda mutlu muyum derseniz evet mutluyum. Ancak bir konu var ki bu kadar görüp hissederken dinlenmemek ve adam yerine konmamak işte o koyuyor adama. Görüyorsun,hissediyorsun üstüne yetmiyor söylüyorsun ama insan yerine konmuyorsun işte adama bu koyuyor. Yahu ne var bir başkasının tecrübelerinden yola çıkarak temkinli olmakta? Yani aptal insan kategorisine girmesen ya. Çünkü başkalarının tecrübelerini yaşayarak tasdiklemek aptallıktan başka bir bok değildir. Ama gel anlat. Anlatmaya kalktın mı senden kötüsü olmaz…

Ne var yani bir insandan nefret etmek kadar doğal bir şey var da,sevmek anormal oluyor? Anemnezimi anlatmıyorum. Okumasını arzuladığım insan anlayacaktır. Söyler misin bana O kişi bundan daha doğal bir şey var mı? Senden nefret etmek doğalken sevmek neden bu kadar anormal? Ben insan değil miyim? Ufak bir soru? Davranışlarından yaptığım çıkarımlar benim dünyanın en kötü insan olduğum yönünde. Peki o zaman neden bu insanla görüşmektesin? Öyle ya da böyle? Boşversene… Dikkatini çekerim bu adam hayatın kıçına parmak attı. İnsanları 1saatlik muhabbetle tanıyor ve hiç yanılmıyor tahminlerinde. Neden bu ayak oyunları ve de bu dans?

İşin anlaşılmayan noktası bu galiba. Çıkarcı bir insan olmamam. Yani insanların çoğu çıkar ilişkilerindeyken benim kel aynak misali olmamdan kaynaklı. Kimisi para,kimisi gönül eğlencesi,kimisi sex ararken,ben bu ilişkiye ısınamadım diye inceden çekip giderken laf arasında ah çıplak bedeninde gezdiremedim ellerimi istekleri yatarken bir kez olsun düşünemeyenin söylemlerinin yalancı olması zaten kaçınılmazdır. Yani düşünsenize bir kere patronun götünü yalarsınız iyi bir mevkiye gelmek için. Sevgilinizin götünü yalarsınız ayrılmamak için ya da sevişmek için. Olmadı mı kibar bir şekilde siktiri basarsınız. Hayat budur. Çevrenize iyice bakın. Sizin başarısız saydığınız insanların bir çoğu dilini birilerinin götünü yalamak için kullanmamışlardır. Onlar onurlarıyla yaşarlar. Alınları aktır. Peki siz neredesiniz? Kendinize bunu sorun. Hocanızın,patronunuzun yahut sevgilinizin kıçını yalayarak geçici mevzularda mutlu oldunuz yahut başarılı oldunuz ne yazar… Siz insanoğluna bahşedilmiş en büyük ve en ağır sorumluluğu anlık zevk için bir kenara bırakmışsınız. Siz insan mı oldunuz bu sayede? Ya da mutlu mu? Size ufak bir hikaye… (Ben aptal olduğum için anca basıyor kafa, bakın daha önce bu hikayeye giriş yapmışım ama anamnez size yine yok… Tıkla da bir zahmet bakıver… )

Benim hayatımda çok önemli olan bir kaç kişiden birisinin hikayesini anlatacağım size. Hani ıssız adaya düşsen 3şey al deseler 3şeyden birisi olur. Ya da ölürken elini tutan insanın kim olmasını istersin diye sorsalar O diyeceğim birisi. Ya da yine ölürken film şeridi geçerken gözümün önünden son olarak O’nun gülüşünü görmek isteyeceğim birisinin hikayesi… Gel zaman git zaman O kişi birisiyle kurdu ilişkisini. Sevmedi,sevilmedi. 1-2 aya kalmadan ısınılmadı ilişkiye bahanesi sürüldü karşısına. Bitti gitti. Bariz çıkardı ilişkisi. Dedim ya çıplak bedeninde dolaşamamıştı elleri O’nun sözde sevgilisinin elleri. Bu hikayede 3kahraman vardı. Birisi bu ikisi 3. kişi ise bendim. Anlatmak bir çare. İnsanlara bir şeyi anlatmak zor zanaat. Hayatı kitapların arasında geçmiş,O’nun yaşı kadar sevgilisi olmuş, ufak bir hesapla 5bini geçkin insanı tanımış birisi olsam da yeteneksiz olduğum bir konu bir şeyi anlatmaktır. Bunu O’na ilk kez anlatıyorum burada. Ama adımın Ayhan olduğundan emin olduğum kadar iyi biliyorum ki yine anlamayacak. Yine kötü ben olacağım. Ve anlamadığı bir nokta ise gün gelecek haklı olduğumu sonuna kadar görecek. Şimdi bana bok atıyor diyecek. Varsın desin. Daha önceki yazılarımda dediğim gibi bok atmak için önce kendi elini boka sokacaksın. Ve aslında kendisi de iyi bilir pek boşa konuşmam. Dediklerim çıkıyorsa bunun tek sebebi var o da bir şeyler bildiğimdir… Ama O’na göre fal baktırmaktır… Neyse…

Gün gelecek bir gün gelecek. Hani o mutluluğun sahte olmadığı günler. İşin üzücü yanı hep O’nunla gelsin isterdim o günün. Hep dualarım o yönde oldu ve öyle de olacak. Ben henüz ölmedim. Ben ölünce umutlarım sönecek. Ama gün geldiğinde ya ben ben olmazsam. En büyük korkum bu işte. O bunu hiç anlamadı. Anlamayacakta. Ne verdiğim değeri anladı. Ne de anlayacak. Bu yüzden bıraktım artık herşeyi. Hesabım kalsın huzuru mahşere. O gün geldiğinde O’na sormayacaklar mı bu adama neden böyle davrandın üzdün diye. Bilmiyordum dediğinde sormayacaklar mı O’na; Sana söylemedi mi,anlatmadı mı yıllarca diye. Görmedim deyince sormayacaklar mı biz sana 2göz verdik bir de gönül gözü verdik diye. Düşünemedim deyince sana varlıklar arasında en gelişmiş beyni vermedik mi diye sormayacaklar mı. Soracaklar. Sorulacağına eminim. Ama o güne kadar bir şey olmazsa kimse benden af dilemesin. Çünkü o güne kadar ben mutlaka demişimdir,anlatmaya çalışmışımdır,göstermek için çabalamışımdır. Üzülmüşümdür. Yüreğim yanmıştır. O gün özür dilemesinler. Affetmeyeceğim. İki elim yakanda olsun denir ya,işte ondan…

Hep farklı yaşadım,farklı hissettim. Ama bir kez olsun çıkar peşinde koşmadım. Harama el uzatmadım. Baba parası yedim yeri geldi ama artık herşey değişti. Babamın aldığı arabanın ve yine onun doldurduğu depoyla hava atmadım. Herşeyi kendim yaptım. Kendi imkanım ve kendi özverimle yaptım. Ben hep farklı oldum. Farklı sevdim işte bu yüzden. Farklı aşık oldum bu yüzden. Elimi uzatamadım bile… Ama değerim… Bunun da hesabı kalsın huzuru mahşere… Bu saatten sonra umurumda değil… Yaptıklarım,yapamadıklarım,arzularım,isteklerim,hüzünlerim,kederlerim,sevdam,sevdiğim,umutlarım hepsi kalsın artık yerin 7kat altındaki hesaplaşmaya…

Fotoğrafın ismi Hazal. Sevgili dostum Barış Kemal tarafından pozlandı. Hazal henüz 19yaşındaydı. Ve sürmezdi ellerine yumuşatıcı kremlerden. Zira hayat yumuşak değildi. Kremle de yumuşatılacak değildi. Elleri bu yüzden sertti kimisine göre. Kimisine göre by-pass’ta çıplak kalbe dokunmak gibi heyecanlıydı. Hazal,henüz 19yaşındaydı. Hayatı ıskalamaya lüksü yoktu. Ama çok kez ıskaladı kimine göre… O hep kötü oldu,doğruyu söylediği için. Yalanlar doğru,doğrular yalan olmuştu bu boktan hayatta. Bir gece aldı ellerini yüzüne. 2 damla yaşla süsledi yumuşatıcız ellerini…






Kalem arkası: Okudun mu? Yahut anladın mı?

Her saat bir tren kalkar peronlardan. Bir bilinmezliğe,ağır ağır.Dizel motorunun gürültüsünde bırakır garı.  İçinde yüzlerce umut taşır. Yüzlerce acı,yüzlerce hüzün. Bir yüzün arkasına saklanmış duygular. Bilinmeze yolculuktur her tren yolculuğu. Ne bekler varılacak yerde? Ya da bu tren yapar mı rötar? Kimse bilmez. Kalkışları dakiktir trenlerin varışları ise sembolik. Ama taşıdıkları insanlar gerçektir,bu hayatın bir parçasıdırlar. Acılarıyla,hüzünleriyle,mutluluklarıyla,sevinçleriyle. Kısaca her insani duygularıyla gerçektirler…

Bilmem bu tren nereden gelir nereye gider. Binmek isterim. Sorarım kaptana gider mi buralardan uzaklara,evet diyerek yanıtlar yılların verdiği,tren yollarının verdiği dinginlikle. Tren yolları sessizdir,sakindir. Geçtiği yerlerde belki çocuklar koşarlar arkasından. Belki kimse koşmaz. Usuldan bakan inekleri saymazsak bakanı da yoktur trenlere. Trenler yalnızlık taşırlar. Bir o şehirden bir bu şehire. Yalnızlıklar bavullar dolusudur. Her yolcunun yüreğinin bir yanı doludur yalnızlıkla. Ama özlemse yalnızlığın doldurduğu bardak işte o zaman varış yerinde sevinçler vardır. Sevinçlerin göz yaşları. Ama yoksa o bardak, yani özlenene kavuşma yoksa bir bavulluk yer de onun için açılır. Onun yeri sabittir artık. Nereye giderse gitsin hep o bavulun sahibi mutlak bakar ufka. Bir gün doğumunda yakalar mıyım o sevinci diye. Bir anlık olsa da yakalar bazen. Bir anlık güneşin ilk ışıklarının içini ısıttığını hisseder. Ve sonra yine kara ayaz başlar yürekte…

Tren yolculukları güzeldir. Bir yerden bir yere en yavaş şekilde ulaştırır. Ama en çok insan ve en çok insani duygunun olduğu yolculuklardır. Sabah kahvesini içerken hiç tanımadığın biriyle “Hemşerim nerelisin” sorusuyla başlayan sohbetin keyfi yoktur hiç bir yolculukta. Ve hiç bir yolculuk ikilem yaşatmaz. Hem gitmek hem gitmemek ikilemini. Ağır ağır titretirken rayları tren bir yandan kanatlanıp uçmak ister insan. Bir an önce varayım diye… Bir yandansa ilk garda ineyim geri döneyim der insan… Hele de yalnızlığı doldurmuyorsa özlemin bardağını. Yani yalnızlığı en yakın dostu olanlar içindir bu…

Sordum kaptana gider mi bu tren;beni benden alıp bambaşka biri yapabilir mi diye. Sormaya devam ettim. Peki kaptan,bu tren giderken acılarımı,hüzünlerimi burada bıraktırır mı diye. Sordum hemen ardından. Peki kaptan bu tren gider mi;mutluluğun sahte olmadığı o yerlere doğru… Kaptan çattı kaşlarını. Yak bir sigara dedi. Senin çaren ne bende ne de sende… Bir sigara sonra düdük çaldı yola koyulmuştuk…






Kalem arkası: Tren düdük çaldıktan sonra yetişemedin mi trene,sadece arkasından bakanlardan olursun. Ve hiç bir tren geri dönmez hayatının raylarında. Gitti mi gider…Kıymet bilmeyi bilenlere armağanımdır…Bilmeyenlere ise,garın soğuk bankları armağan olsun…

Tek nefeste çekti sigarasının son kalan kısmını. Ciğerlerine dolan dumanı boğdu yüreğindeki hüzne. Duman daha bir kara çıktı dudaklarının arasından. Gözleri çoktan dalıp gitmişti uzaklara. Şehir daha bir karanlıktı. Uzakta parlıyordu araçların ışıkları. Yıldızlardan da parlaklar diye geçirdi içinden. Biten sigarasını attı uçurumun kenarından. İzliyordu Ankaranın o soğuk sokaklarını. Buz tutmuş şelalelerini, hafif karlı çatıların kiremitlerini. Kafasını kaldırıyordu belki bir yıldız görebilirim umuduyla ama nafile. Yıldızlar çoktan küsmüşlerdi bu şehre. Bir an olsun hatırladı sahil kıyısında uzanıp yıldızları seyrettiğini. Ne güzel ışık saçıyorlardı. Güneş gibi değildiler ama güneşten daha özeldiler onun için. Bir de ayağına değen dalgalar vardı ki, bu keyfi hiçbir yerde bulamıyordu. Özledi. Hem de çok özledi

Özlemi neye ya da kimeydi. En ufak bir fikri yoktu. Beyninde dolaşan binlerce düşünce vardı ama hiç birisi net değildi. Buraya da bu yüzden gelmişti. Belki bir şeyler netleşir diye. Dört duvar arasında, duvarlar gelirken üstüne düşüncelerinde boğuluyordu. Nefes alamıyordu. Bir şey boğazına düğümleniyordu. Açık hava işe yarar diye çıkmıştı zaten evden. Yaradı ama yüreğini halen o el sıkıyordu. Kalbi çaresizce atmak istiyordu doludizgin ama atamıyordu. Bir şeyler kısıtlıyordu onu. Bir sigara daha yaktı. Gözleri dalgındı yine. Dumana boğacaktı bu şehri karar vermişti bir kere

Neye ya da kime göre iyi olmak? Kimseye göreydi aslında ve herkese göreydi. Nasıl hatırlıyorsan öyleyimdir diyordu artık telefondaki sese. Ama iyi ama kötü… Ben senin hatırladığın gibiyim diyordu. Yıllarca didinse de bir kez olsun bir lafı dosdoğru söylemeyi becerememişti, laf ebeliği onun huyu olmuştu. Aslında amacı laf ebeliği değildi ama anlaşılmaktı tek derdi ve bu yüzden lafları dolandırıyor açıklanmamış bir şey bırakmıyordu. Amacı buydu ama kimse anlamıyordu. Belki basit bir şekilde anlatsa anlaşılırdı ama nedenleri açıklamadan sonuçlar kimin umurunda diyordu kendince. Hal böyle olunca genellikle anlaşılamayan bir insan oluyordu. Ya da bıktırıcı bir insan Kimisi ise bu huyuna ayılıp bayılıyordu. Bir türlü anlam veremiyordu. Telefondaki ses sustuktan sonra bunu düşündü. İyi olmak, dürüst olmak, hayat denen olguya ters bir durumdu galiba. Çünkü hayat denen olgu, adil olamayacak kadar yalandı zaten özünde. Ama insan istiyordu bir kez olsun mutlu olabilmek. Yalanda olsa bu hayat mutlu olabilmek

Sigarasının sonuna geldi tüm düşünceleri beyninde dönüyordu. Acaba sonu ne olacak diye soruyordu. Sonunu görebilecek miyim gibi aptalca bir soru sorarken kendini boşlukta hissetti. Yüzünü okşuyordu lisede gördüğü kütlenin limit hıza ulaşması kavramından yola çıkan rüzgâr. Ve sessizce yere çarptığında eylemsizlik kavramının anlamını anladı…

Seni sevmekle bir dikeni sevmek arasındaki fark;diken ellerimi acıtırken, sen yüreğimi acıtıyorsun. Ve bu acı, geçmek bilmiyor…

Dikeni sevmekten vazgeçebiliyorum ama seni sevmekten bir türlü vazgeçemiyorum…

Geçmişte yaşanılanlar geçmişte kalmıştır. Ama geçmişte tanıdığın yüzler bugünde karşındadır. Bazen bir eski dost,bazen eski bir arkadaş,bazense eski bir sevgili… Ve ayrılıklar. Ayrılıkların en büyük acısıdır gittiğin zaman boşalan yerin başkası tarafından doldurulacağının bilinci. Böyle bir şey olmasa sanki kimse acı çekmeyecekmiş gibi gelir kimi zaman bana. Ama kendim için söylemem gerekirse en büyük acıyı bana bu vermiştir daima. Onunla yeni güne günaydın demenin alışkanlığını kolay atmışımdır üzerimden. Yani işin özü kıskançlıktır. Ayrılığın ardından yaşanan kıskançlık. Ama bununda çaresini çok önce bulmuştum… Eski sevgili sormuştu bana “Bir gün evlendiğimi duyarsan üzülür müsün?” diye. “Bilmem” demiştim yüzüne. Her ne kadar kırılsa da aslında çok doğru bir kelimeydi. Bilmem için bilgimin olması gerekliydi. Sevinirdim eğer evleneceği kişi benden daha iyi birisi ise,onu daha çok mutlu edecek birisi ise. Üzülürdüm eğer evleneceği kişi benden kötü birisi ise,onu mutsuz kılacağını düşüyorsam eğer. (Düşünceden kastım şudur: Çok iyi birisi olduğumu kesinlikle söyleyemem. Ama insanları tanıdığımı söyleyebilirim.Ve henüz yanıldığım görülmemiştir.) Düşman değilim ki karşı tarafa o üzüldüğünde sevinecek,o mutlu olduğunda üzülecek. Bu örnek evlilik üzerine oldu isteyen bunu evlilik değil flört kavramı içerisinde de düşünebilir ki bu daha yaygın bir durum olur bu sayede…

Her zaman bir önceki sevgilimden daha iyisiyle flört etmeye gayret ettim. Yeri geldi karşımdaki insanlar inanmadılar bu duruma. Ama hep böyle olmuştu. Şimdi bazen haber alıyorum eski sevdiğim insanlardan. Güzel bir şekilde daha iyisine kavuşmuş olanlar var. Mutlu oluyorum. Bazende tam zıttı. Hiç olmayacak şekilde durumları gittikçe kötüleşenler var. Bazen insan bilse de konuşamaz. Konuşamıyorum. Benden sonraki ilişkilerine bakıyorum kendisini mutsuz etmeye çabalıyormuşçasına bir hisle masasından kalkıyorum. Bilsen de söyleyeme. Bu da beni üzüyor. Sevinme durumunda kıskançlıktan eser yokken üzülme durumunda hafif bir kıskançlık söz konusu oluyor. Gördün mü diyesin geliyor, geçmişe geri dönesin geliyor. Elinden gelse zamanı geriye çevirmek istiyorsun. Ama ne çare. Her şey geçmişte… Ama yürekte ince bir sızı…






Kalem arkası: Başlığın anlamı şudur;ki yazı şimdi tam anlamıyla bir bütünlük kazanacağına inanıyorum. “Beni değil sevgilim,beni değil,kendi ismini şereflendir…” Anlatabildim mi bilmiyorum…

Kalem arkası: Sol yanım çok acıyor…