Ankara’ya kar yağarken ölümün sessizliği gibi bir sessizlik çöker bu şehrin üzerine. O sessizliği dinledim. Yürüdüm. Parka kadar. Oturduğum mahallede 3 park vardır. Eskiden,yani ben çocukken, kar yağdığında biz çocuklar dışarı çıkardık. Saat kaç olursa olsun. Kar topu savaşı yapardık. Mahallenin abileri de bizi kontrol ederlerdi. Gezdim mahallemi. Çocuk yoktu. Sanırım hepsi bilgisayarlarının başında düşmanları öldürmekle, ya da sosyal ağlarda birbirlerini dürtmekteydiler. Çocukluklarının en güzel anlarını dürterek geçiriyorlardı…

Banklar kar altındaydı. Temizlemeden oturdum karların üstüne. Tıpkı eski zaman çocukluğumdaki gibi. Tek farkım biraz yaşlanmış olmam ve cebimden çıkardığım sigara paketiydi. Ne de güzel yağıyordu kar. Ve ben o yağan aklara sigara dumanını üflüyordum. Ankara… Çok sessizdi. Sokakları… Kendi. Sanki sabah olunca Karanfil sokağının o hengamesi, barlar sokağının sarhoşları olmayacakmışçasına. Kendimi bir an Karadeniz’in sessiz sakin yaylalarında hissettim. Tek farkı, burada ormanlar betondandı…

Sonra fotoğraftaki çocuğu düşündüm. Ne de güzel sığınmıştı kollarına babasının ya da dedesinin kollarına. İyi biliyordu ki ona zarar gelmezdi. O kolların altında ona kimse zarar veremezdi. Biliyordu ki bir şey olsa bile o kollar onu saracaktı. Ona dünyanın en güvenli limanı olacaktı. Canı pahasına koruyacaktı onu. Ve bu yüzden gözlerinden korku değildi okunan,huzurdu… Her insanın bir limanı olmalıydı. Çocukken liman bulmak kolaydı. Savunmasızlığın verdiği bir getiriydi bu. Annenin, babanın, amcanın, teyzenin, dedenin, nenenin kollarıydı limanlar. Büyüdükçe değişti herşey… Değişen kollar değildi, değişen o kollara sarılacak olandı…

Kendi sığındığım limanı düşündüm. Onun gözlerini. Onun ellerini. Bana sarılıp uyumasını. Fotoğraftaki çocuğun gözlerindeki huzuru hissettiğimi farkettim. An”kar”a’nın kara sokaklarına yağan kar gibi bir gülümseme yerleşti yüzüme… Kaçıncı sigaramdı biten bilmiyorum ama içim ısınmıştı. Yalnız, soğuk yatağımda uyuyabilirdim sıcak evimin… Kalorifer peteğinin sıcaklığında…

Onu görüp aşağı inmişti işte. “Ne yapıyorsun burada?” dedi. Sesinde biraz korku,biraz kızgınlık vardı. Boğazı düğüm düğüm oldu. Kaçmak istedi ama sanki birisi ayağından çivilemişti kaldırıma onu,kaçamadı.


“Şey… Ben geçiyordum…”


Heyecandan olsa gerek içinden söylemişti… Tüm cesareti toplayıp tek bir kelime edebildi…




“Merhaba…”

Kime ne seni beklemem. Hayat benim hayatım. Zaten gelip geçici bir durum değil midir hayat dediğimiz olay. Evet çoğuna göre çılgınlık,delilik hatta salaklık. Kimseye demedim zaten ben çok akılıyım diye. Çok nadirdir deli olmadığım zamanlar. Çok mu önemli seni beklerken hayatımı harcamak? Sensiz de yemek yiyebiliyorum. Sensiz de işimi yapıyorum. Tek yapmadığım şey,kaldırıp bakmıyorum kafamı çevremde kim var diye. Bakmıyorum,bakmayacağım da hiç bir zaman.

Yetiyor çünkü hayallerin. Bir zamanlar yanımda olan,uzandığımda dokunabildiğim ve sarılabildiğim o kadına şimdilerde hayallerde sarılabiliyorum. Kah bir dağın tepesinde, kah bir denizin kenarında hayallerimde… Bazen İstanbul’un İstiklal’inde, bazen Ankara’nın Kızılay’ında… Bir zamanlar gezdiğimiz sokaklarda…

Sonuçta ben seni bekliyorum. Başkasını değil;seni bekliyorum. Ufacık şeylerden mutlu olduğunda gözünde gördüğüm ışıltıyı bekliyorum. Yanında mutlu olduğum kişiyi bekliyorum. Bakışlarında aşk olanı bekliyorum. Elini tutarken heyecandan mıdır,havadan mıdır ellerinin içi terleyen kişiyi bekliyorum. Yani kısaca seni,yüreğinle beraber bekliyorum. Bir kahvemi içersin geldiğinde. Malum uzun yoldan geleceksin…

23:14

Gidiyorum ve bir süreliğine yokum… Elveda Ankara, elveda Karanfil caddesi, elveda Cafe M… Elveda aşklarım… Elveda anılarım…

Kalem arkası: Evet; bu uzun soluklu bir gidiş…

Dinlediğim şarkının bir kısmında; “Tell her something in my heart” diyordu şarkıcı. 9sene önce yapmayı sevdiğim bir şeyi yapıyorum şu an,şu dakika. Balkonda oturmuş,Ankara’yı dinliyorum. Soğuk ve kasvetli şehri dinliyorum. Bir sigara yakıyorum tıpkı 9sene önceki gibi. 9sene önceki odamın penceresini açıyorum.

Aklıma ilk gelen ilk sevdiğim kız oluyor. Oturduğum sedirinin kokusunun değişmemesine şaşırıyorum. 9sene önce nasıl kokuyorsa halen öyle kokuyor. Acaba O da öyle mi kokuyor halen daha? Acaba bugün karşışına çıksam ilk çıktığım gibi heyecandan titreyecek miyim? İsmini bile duyamayacak kadar heyecanlanabilecek miyim? Acaba yine okula gelişini izlemek için dersin başlamasından 3saat önce okulda olacak mıyım? Yani 9seneki önce böyle kokan sedir gibi mi olacağım karşısında. Zamanın izlerinin haricinde kokum halen aynı mı olacak? Sanırım evet…

9senede çok değiştim,oturduğum sokak değişti. Karşı komşum araba aldı. Yan binadaki komşum evlendi. İnsanlar değişti. Bende değiştim. Ama insanlar hep yürüdü,ben ise köşe başında ne kadar değişsem de bekledim. Koluma girecek insanı. Belki fazla bekledim. İnsanlar yürüdü bir sokak lambasından bir sokak lambasına. Arasındaki karanlığa doğru. Ben ise iki sokak lambasının arasındaki karanlıkta bekledim. İnsanların gelişlerini ve daha çok gidişlerini izledim… Kısacası neysem o oldum ne kadar değişsem de…






Kalem arkası: Fotoğraf için sevgili arkadaşım Barış Kemal Kirik’a teşekkür ederim. Şarkının devamında Tell her something in my mind diyor şarkıcı… Tell me in your mind…

Yine yağmur yağıyor. Yine sinsice, sessizce. Gök gürlemiyor. Şimşekler çakmıyor… Sevmiyorum bu Ankara’nın yağmurlarını… Sevmiyorum uzun süredir 14 Şubat’ları… Ama adettendir. 14 Şubat’ınız kutlu olsun sevgi pıtırcıkları… Bu dünyanın biz hüzün tarafındayız siz sevinç tarafındasınız. Ying Yang olayı işte…  En azından sizin bir gününüz var. Bizim o da yok. Sizi şanslı piçler…






Kalem arkası: Sevemiyorum ne 14 Şubat’ı ne de başkasını…Alelacele giderken bazen bavula ev sahibinin eşyaları da karışır… Ve onlarda sonsuza dek giderler… İşte öyle bir şey…

Alışkanlık yarı tabiattır derlerdi de inanmazdım. Kaçışlarım başladı bundan bir kaç sene önce. Önce Ankara denen şehirden sonra ülkeden vs.den derken şimdi yolların aşığı oldum. Kimi zaman işim gereği,kimi zaman keyfi kaçışlarla 1seneyi daha tamamlayamadan 15 bin km yapmış buldum kendimi. Aslında bu konuda herhangi bir şekilde isyan etmiyorum. Hatta keyif aldığımda söylenebilir. Söylenmesi değil evet öyle. Yarın sabah çıkacağım yolla beraber bu km sayacımı 17.500km’ye tamamlamayı kafaya koydum. Biraz iş icabı birazda Şubat’tan sonra sıkı bir çalışma temposuna gireceğim için şöyle bir güzel tatil verdim kendime. En geç Şubat 1′de yine Ankara’da olmak üzere bu gece sizlere veda ediyorum.

İlk durağım Diyarbakır olacak. Tren seyahatini seçtiğim için 25saatlik biraz uzun ama keyifli bir yolculuk beni bekliyor. Bu sefer üşenmeyip bilgisayarımı da yanıma alıyorum ki,kağıda yazı yazmayı iyiden iyiye sevmemeye başlayan birisi olarak aklıma estikçe yol hikayelerini yazıp kaydedeceğim. Tabi bir de tren camından ülkemin güzelliklerini de elimden geldiğince ölümsüzleştirmeye gayret edeceğim.

Sonraki durak ise sanırım Şanlıurfa ya da Gaziantep olacak. Belki araya bir de Adıyaman sıkıştırırım. Ama belli olmaz. Sonrasında Adana diyerek inceden Ankara yoluna yönümü çevireceğim. Tüm buraları gezerken dediğim gibi elimden geldiğince vatanımın güzelliklerini karelere dökeceğim. Yani bu sefer ki gidiş pek bereketli olacak inşallah.

Aslında hiç aklımda yoktu böyle bir gezi. Ama son bir kaç haftadır olabildiğince değişimle karşılaştım. Hayatımdaki bazı insanları çıkarmış olmanın verdiği gönül yorgunluğu ne yazıktır ki Ankara denen bu kara şehirde atılmıyor. Bu sefer bu yorgunluğu yollara serperek gitmek istedim. Gitmek ya da yeri geldi mi göndermek lazım bazen. Dertleri,kederleri. Bazen daha da acımasız olarak; dert ve kederi cebinde taşıyan insanları uğurlamak gerekir. Çünkü bu cebinde sana keder taşıyan insanlara eğer sen mutluluğu sunuyorsan ama bunlar onu kabul etmiyorlarsa senin de kendini düşünmek hakkın oluyor. Nasıl ki senle konuşmak güzel ama gerisi ıh ıh denirken kendini düşünen insanlar gibi seninde en doğal hakkın oluyor kendini düşünmek. Ve o mutluluğu sunarken nasıl iyi niyetli davranıyorsan yine aynı şekilde iyi niyetli bir şekilde davranarak insanları uğurlamak gerekiyor. Onlar sana ne yaptılarsa yaptılar. Sen iyi niyetini esirgeme onlardan… Zamanı gelince kazanan sen olacaksın zaten…

Neyse efendim. Bu aynı fotoğraflı,farklı yazıyı okuduğunuz için teşekkür ederken,hepinizie iyi günler diliyorum. Malum,yolcu yolunda gerek…

Geçtiğim birkaç seneyi irdelediğim zaman, ki bu zaman en az 3yıldan başlar, hiç bitip tükenmeyecek sandığım yıllardı. Ne zamana kadar derseniz geçen yılın bu ayları belki de birkaç ay sonrasına kadardır. Tanıştığım insanlardan tutunda bulunduğum ortamın farklılaşmasıyla başlayan bu süreçte bir şeyler değişti. Hani bir nevi ödül mü desek bu olaya tam olarak bilmiyorum ama sanırım o geçirdiğim buhran dolu 3-4yılın güzel hediyesi gibiydi. Aslında işin doğrusunu söylemek gerekirse mekânın değişiminde fayda varmış. Mekân değişince insanın düşüncesi de mekâna göre şekil alıyor galiba. O buhran dolu yıllarımda imkânsız denen olgunun olduğunu düşünürdüm. Neredeyse hayatımdaki her şey imkânsız gibiydi. Ancak işte mekân değişimiyle imkânsızın olmadığını gördüm. İnsanın maddi sıkıntısı olabilir, iş bulur atlatabilir. İnsanın evinde sıkıntısı vardır, komşusuyla ya da ev sahibiyle. Evini değiştirir daha iyi bir yer bulur huzura erer. Ancak insanın içinde bir sıkıntısı varsa, yani aklında ne yaparsa yapsın bazen o sıkıntıyı atamaz. Atalarımızda bu sözü sanırım bir nevi çıkış yolu olarak görmüşler; “Sıkı can iyidir kolay çıkmaz.” Tamamıyla saçma bir laftır. Daha doğrusu ben ona inanıyorum. Kolay çıkar. Çekersin bıçağı, atlarsın camdan aşağı bak nasıl kolay çıkıyor. Demek ki neymiş; atasözlerine güven olmaz. Bu bir kaçıştır kolay yoldur. Ama bu laf yerine her ne kadar bununla ilintili gibi görünmeyecek gibi olsa da şu lafı benimserim; “Doğru olan zoru başarmaktır.” İşte dayanma gücüm yok denen de bir laf vardır ağızlarda. Sıkıntıda olan insanların ağzında… Beni tanıyan tanır ben sağlam alkol kullanan bir insanımdır. Ateist değilimdir ancak nedense bu ülkede alkol alanların hepsi ateist olarak görüldüğü için belirtmek istedim. Bir şeyi çok iyi bilirim ki Allah (c.c) hiçbir kuluna taşıyamayacağı yük yüklemez. Ve yeri geldi mi kulunu sınar. Şimdi anladın mı neden dayanma gücüm yoktur lafına inanmadığımı? Ve asl’olanın zoru başarmak olduğunu? Her neyse ben paragrafın başına döneyim şu buhrandan çıkışıma. Çünkü ismini anmak istediğim birkaç kişi olacak. Ailemin haricinde. (Ailem= Annem, Babamdır gerisi yalandır) Hoş ismini anmak dedim ama burada Ali, Ayşe, Fatma, Hüseyin diye çetele çıkartmayacağım. Üstü kapalı geçeceğim…

Tüm bu olayların, yani buhran öncesinden bahsediyorum, tanıdığım birisi var hayatımda. Söz konusu olan bu kalbi güzel insan, her derdimi dinlemenin yanında, babasının oğlu olmasam da derdime ortak olabilecek ölçüde yardımcı oldu. Ben olsam şöyle yapardım diyerek en basiti. Eee diyeceksiniz ki ulan madem vardı böyle biri hayatında neden buhrana girdin. İşte bazen insan çevresindekilerin kıymetini bilemiyor, bilse de yeteri kadar önem veremiyor. Bir de bu tip insanların huyudur buhran öncesi gelir, sen zaten o yola girmişsindir. Fark edecek durumun yoktur. Ya da aman o çok biliyor, o bilgiç, o bunları yaşamadı ki diyecek konumda oluyorsun. Ben bu konumda o beni anlamıyor diyenler arasındaydım. Ancak anlıyormuş ama benim anlayış kabiliyetim düşmüş ben bunu anlayamamışım. Not: Bu kişiye o kadar mesaj attım insan cevap verir değil mi, buradan huzurunuzda sesleniyorum. Sesime ses ver.

Bir diğer insan ise buhrandan çıkış dönemimde tanıştığım birisi. Moralim bozuk olduğundan dersi asıp limana içmeye gittiğimde; iyi misin Ayhan, geleyim mi, bak çok içme diye arayan birisi. Şu an arzu ettiği şehirde arzu ettiği bir bölümde mutlu mesut okuyor. Ki çevremde görüp tanıdığım, mutlu olmasını canı gönülden istediğim birisidir kendileri. Kendime Not: Uzun süre oldu acilen bir arayıp hal hatır sormalıyım. Evlerimiz birbirimize yakın olduğundan genelde beraber yürürdük, yürüyüş iyidir zekâ açar mantığıyla, uzun soluklu sohbetlerimiz oldu. Bir de sabahın köründe simit fırınından simit peynir alıp kahvaltı yapmalarımızı saymazsak. Hoş bir kere mi iki kere mi ne yaptık tam hatırlamıyorum ama şunu iyi biliyorum simitler soğudu. Daha yeni tanışmamıza rağmen bana verdiği akıldan, bana yaptığı kıyaklardan dolayı; genelde açığımı kapatmak tarzında, yani kanka, belki bilmediği belki fark etmediği şekilde bana yardımı çok fazla dokundu. Not: Teşekkürler, google huzurunda. Geleceğim tekrar İstanbul’a.

Tabi bunların haricinde insanlar olmadı mı? Oldu ama hikâye bu değil. Aslında hikâye son cümlede yine bütünlüğünü bulacak. Biliyorum uzun, kafa karıştırıcı bir hikâye oldu. Ama ismi geçmeyen tüm herkese teşekkür etmek görevimizdir. Teşekkürler. Ancak burada birisinden daha söz edeceğim bir diğer paragrafta. Ancak onu anlatmak yerine bir olguyu anlatacağım. O zaten kendisi anlayacaktır. Not: Bu ne biçim bir hikaye oldu. 3kişi haricinde kimse anlamıyor gibi bir durum.

Tüm bu süre zarfında tek bir şey öğrendim, çok şey öğrendim de bu en önemlisidir, ki daha öncesinde öğrenmeyi beceremediğim, bildiğim ama uygulayamadığım bir durumdu, o da sabırdır. Şimdi geriye dönüp baktığımda bayağı bir sabırsızmışım. Ve bu yüzden sürekli olarak yeri gelmiş dibe batmışım. Bugünde yaşadıklarımdan sonra insanın eğer kalbi temizse her şeyin istediği gibi olacağını bir kez daha anladım. Her bayramda, her yılbaşında çok gülerek ama az düşünerek izlediğimiz bir tiyatro oyunu vardır. Sen hiç ateşböceği gördün mü adlı tiyatro oyunu. O oyunda Demet Akbağ işe başlamak için başvurduğu müdüre, ki burada o kişi Altan Erkekli’dir, şu cümleyi söyler: “Zoru hemen başarırım, imkansız biraz zaman alır.” Aslında gülünür geçilir ama tam adam akıllı bir cümledir bana göre. Sabretmeyi, Umut etmeyi bilen bir insanın tek diyeceği cümledir. Bir de kalbini temiz tutanın. Bir de Osman Pamukoğlu’nun bir sözü vardır; “Bir iyileşmeden önce her şey kötü olur” diye. Tüm bu umutsal yaklaşımlar bir araya geldiğinde, bir insanda toplandığında o insanın yapamayacağı şey yoktur. Sabır, Umut, İmkânsız demek saçmadır ve Bir iyileşmeden önce her şey kötü olur laflarına inanan, yürekten inanan insan için keder, hüzün ve mutsuzluk gelip geçicidir. İşte o zaman boğulmakta olan imam gibi olursun; ancak sana gönderilen kurtarma ekiplerini kimin işi olduğunu anlarsın.






Kalem arkası: Yeter ki yürekten iste; o mutlaka olur.

Düşlerimde bırakıyorum seni,
Ve tüm kavuşma hayallerimi,
Bir gül misali kururken umutlarım,
Arkamda bırakıyorum Ankara denen o şehri…

Elimde kalan tek umudum,
Olurda bir gün belki dönmektir,
Dönüpte sana kavuşabilmektir,
Ankara’da bahar mevsimi yaşanırken…

Vazgeçmeyi çok istedim,
Vazgeçtikçe vazgeçemedim,
Karşına çıkıp bir kez olsun söyleyemedim,
Uzaklara giden yine ben idim…

Uzaklara düştü yolum,
Gönlümde senin hüznün,
Kavuşamamanın kederi,
Sırtımdaki atılmaz yüküm…

Yolu çizen kader oldu,
Bu sevda içime dert oldu,
Çantam hüzün doldu,
Sevdam gözyaşlarım oldu…

Kalem arkası: Yahu hiç mi yazamaz insan adam gibi bir şiir. Yazamıyorum bir türlü. Çok pis özeniyorum şairlere…Şiir seven dostlarım kusura bakmasınlar. Henüz çok acemiyim…

Kader diye döküldü iki dudağımın arasından… Gecenin karanlığında kaybolan bir sesle…