Değişik birisiydi. O gözlerde herşeyi gördüm. Mutluluğunu, hüznünü, yalanını, doğrusunu. Ama inanın bana bu gözlere bakmak ve bu gözlerdeki duyguları okumak kadar güzel bir şey yoktu şu hayat denen dayatma olguda. Çapkınlığını gördüm o gözlerde. İnceden süzülürken bakışları yüreklere sapladığı oktu… Hüznünü gördüm, boşluğa bakarken kafasında binbir türlü soruyla… Yalanını gördüm, kaçırdığı gözleriyle, hani bir ümittir doğru yaptığını ararcasına.. Doğruluğunu gördüm, adamın ciğerini sökercesine gözlerini diktiğinde karşısındakine… Mutluluğunu gördüm. Ki gördüğüm en güzel duygusuydu. Işıl ışıl yanardı gözleri. İçindeki göz bebekleri bebeksi masumiyetiyle sevinirdi. Huzurlu ve mutlu. Söylesinize kaçınızın hayatında bu güzelliği görebilecek birisi var? Söylesenize kaçınızın hayatında mutluluğu gözlerinden okuyabildiğiniz, huzuru hissedebildiğiniz birisi var?

Yıllar önce ben böyle birisini tanıdım. Teni bebek kokusunda,gözlerinde hayatımı gördüğüm…  İyi ki tanıdım…

Kalem arkası:  Bazen işte öyle…

Daha önce şöyle bir yazı yazmıştım. Güzel Yalanlar diye. İnsanların duymak istediklerini söylemeyi düşünüyordum. Hoş pek çok kişiye yapmışımdır şu yaşıma kadar. Ama yapamadıklarım da vardı benimde. Ve o kararı verirken artık onlara da öyle davranacaktım. Ancak hamurda yoksa karşındaki kişiye yalan söyleme huyun ondan sonra ne yaparsan yap olmuyor işte…

Ve ne geliyorsa başıma dilimi tutamamaktan geliyor. Sus işte. Ama yok. Gözümün gördüğü yanlışı söylememezlik mi edeceğim? Edemedim,etmeyeceğim işte. İşte sırf bu yüzden 9 köyden kovulan adamım ben. Bazen kabul ediyorum, cümlelerimi sert seçebiliyorum. Ama seçmem gerektiği için seçiyorum. Seçiyorum çünkü karşımdakinin kafasına dank etsin diye. Ama tabi onun kafasına dank eden şey köyden kovulmam gerektiği. Ne oluyor sonrasında? Çok değil,mutlaka dediğime geliyorlar. Geliyorlar ama iş işten geçtikten sonra ne anlamı kalıyor? Koca bir hiç…

Evet seviyorum insanların sen haklısın demelerini. Ama bazı insanların bu cümleleri hayatları boyunca kurmamaları ya da en azından olayın dışında durup zarar görmeden dediklerim çıktığında sen demiştin demelerini isterim. Ama tabi insanlar olayların içindeyken herşeyin en iyisini en güzelini onlar bilir değil mi? Bu yüzden de başlarına gelmeyen kalmamıştır…

İnsanlar onları dinlemediklerimi sanarlar çoğu zaman. Aslında çok iyi dinlerim. Dinlediklerim doğrultusunda da kararlar veririm. Hele hele beni iyi tanıyan,bana değer veren insanlar beni bir konuda uyardıklarında mutlaka geri adım atar,dikkat kesilirim. Bu kişi 10 yıllık bir dostta olabilir 1 aylık yeni bir arkadaş. İnsanlarla ilişkilerimde beni ne kadar uzun süredir tanıdıklarına,ne kadar çok şey yaşadığımıza bakmam. Beni sadece tanıyıp tanıyamadıklarına bakarım. Bakış açılarına bakarım. Çünkü ne zaman,ne de yaşanmışlıklar bir insanı tanımanıza yeter. Bir insanı tanıyabilmek için önce onun düşüncelerine,hayata bakışını bilmeniz gerekir. Bunu da konuşmalarından,sözlerinden anlarsınız…

Ama insanlar yalancılardır. Çıkarları uğruna dostlarınız olurlar. Çünkü çıkarı olan arkadaşı da gördüm dost denileni de. Arkadaş neyse ne de dost denenin kazığı çok sert olur. Ben ise öylesini çevremde tutmam. Zira benim arkadaşlığım kıymetlidir ama dostluğum çok daha kıymetlidir. Ve çevremde,değer verdiğim insanlarında çevrelerinde kuzu postu kurt gördüm mü dayanamam. Bazen çok ileri giderim. Bilirim başım ağrayacaktır bu yüzden. Bilirim dediğim için kötü olacağım. Aramı bozacağımdır. Ancak dayanamaz derim. Tabi dediğim gibi de olur. Başım ağrır,kötü oluruz,aramız bozulur. Gel zaman olur git zaman olur. O gün benim muhalefetim yüzünden benimle arasını bozanlar dediğime gelir. Sen demiştin derler. Peki bunca şeyi ben nasıl mı biliyorum? Çünkü ben profesyonel bir yalancıydım…

Uzun sözün kısası benim gibi olmayın. Benim gibi dürüst olduğunuz zaman ne ilişkinizde mutlu olursunuz, ne insanlarla aranız iyi olur… Siz 9 köyün birinde kalın. Benim gibi yersiz yurtsuz olmayın. İnsanlar yalanları seviyor çünkü…

Çünkü herkes iyi,ciddi,ileriye dönük bir ilişkide 3 şeyi arar. Sevgi,Saygı ve Sadakat. Ama bir masa asla 3 ayak üstünde tam dengede durmaz. Bir masanın tam dengede durması için 4.ayağa da ihtiyaç vardır. İşte ilişkilerde 4.ayak fedakarlıktır. 4.ayağı unuttuğu için insanlar ayrılırlar,boşanırlar. Yani aslında biten giden ilişkilerinize bakarsanız hangi ayağın eksik olduğunu anlarsınız sizde. Hep taraflar ayrıldıklarında şunu söylerler birbirlerine sanki futbol maçı yapmışlar gibi: “Ben senin için bunu yaptım sen bir bunu yapmadın” Fedakarlık denilince kendinden ödün verme gibi anlıyoruz. Ama yanlış işte. Ödün verme değildir hiç bir zaman fedakarlık. Eğer ödün verme olsaydı annelerimiz karaktersiz ve kişiliksiz insanlar olurlardı. Çünkü annelerimiz dünyanın en fedakar insanlarıdır. Ancak yine de annelerimiz kırmızı çizgilerini asla geçirttirmezler ya da nadiren geçirtirler. Sadece o kırmızı çizgileri bizlere göre daha geniştir çocuklarına karşı,eşine karşı. Fedakarlık aşktan,sevgiden,karşı tarafa verilen saygıdan doğan onun için sevdiğin bir şeyden vazgeçebilmektir sırf onun hoşuna gitmiyor diye. Bunu skor tabelasına yazmamaktır fedakarlık. Ben bunu yaptım sen bunu yaptım dememektir. Karşındakine istediğini söyle. Yalnız başına kaldığında sen bilirsin gerçekten neyi yapıp yapmadığını. Fedakarlık onun seni sevmesi için değil,senin onu sevdiğin için yapılır ayrıca. Çünkü seven insandır fedakarlık yapan. Bunu da aman o beni daha çok sevsin diye yapmaz.

Sanıyor musunuz biten ilişkilerin ya da ilişkilerinizin öyle çok büyük şeylerden kaynaklandığını? Büyük kavgayla ayrıldık,çok kötü ayrıldık vs. denilenlere inanıyor musunuz bilmiyorum ama ben inanmıyorum. Çünkü ilişkiler daima 2 başlıdır. Tek baş asla yüzde yüz suçlu olamaz. Ve o ayrılığın olduğu andaki kavga,gürültü ise sadece ağzıyla beraber dolu olan barajın suyun yüküne dayanamayıp yıkılmasının sesidir. Eşinizi başka biriyle yatakta bile bassanız şunu unutmayın: O yatağa başkasını sokmasında yardımcı olan da sizdiniz. Dediğim gibi ilişkiler öyle çok büyük nedenlerle bitmez. Size büyük gelir orasını ben bilemem. Ama ufak şeylerdir bitiren ilişkileri. Ufak sorunlardır. Atalarımızın dediği gibidir aslında “Sinek küçük ama mide bulandırır” Yabancılarında buna benzer bir lafları vardır. “Kar Topu Etkisi” Kar topunu hepimiz yuvarlamışızdır bir yokuştan. Tenis topu büyüklüğünde kar topunu yokuşun tepesinden aşağı yuvarladığınızda aşağı varıncaya kadar büyür o top. Geçtiği yerdeki karları da toplar çünkü. O ufacık sorunlar,o ya bana ne bana karışamaz bu konuda dediğiniz şeylerde yapmadığınız fedakarlıklar işte en sonda çığ olup sizi altında ezecektir. Ama eveliyatında ufacık bir kar topudur. Ya da daha iğrenç olsun diye bir örnek daha vermek istiyorum. Bir sakızı 1-2dakikadır çiğnediğinizi varsayalım. Lezzeti yerinde. Şimdi o sakızı top haline getirip üstünde durduğunuz halının üzerinde yuvarlayın. Ne kadar çiğnediyseniz onun yarısı kadar yuvarlayın. 5dakikaysa 2.5dakika yuvarlayın. Şimdi bunu yaptıktan sonra o sakızı tekrar çiğneyin. Çiğneyebilecekseniz. Temizlemek yok ama. Eğer çiğneyebiliyorsanız diyebilecek birşeyim yok. Yok çiğneyemiyorsanız 50 kuruşluk sakızı emek verdiğiniz,zaman harcadığınız ilişkinizi neden halının üstünde yuvarlıyorsunuz?

İşin özü aslında herkes ilişkilerine bir heyecanla başlar. Bir hevesle başlar. Ama gerek başlangıcında,gerek ilişki süresince tartışılmayan ufak sorunlar,yapılmayan ufak fedakarlıklar sizin üzerinize gelecek olan kar topunu ancak büyütür. Ve zamanı gelince sizi de altına alarak yoluna devam eder. Ruh eşi falan demeyin. Ruh eşleri işte yazımın başında dediğim şeyi yaparlar. Mutlaka birisinin söyleyecek bir sözü olur. Ancak sürekli tek tarafın söylemesi ruh eşi bile olsa bir süre sonra onu tüketir. Elinizde eş kalır ama ruhu gider…

Çok özeldi…

Çok özeldi…

En güzel hikayemdi…

Ama kaybettim..

Önce onu…

Sonra kendimi…

Hayatımın renkleriydi…

Bir soluk nefes gibiydi…

Nefesim kesildi…

Ruhum firarda…

Bedenim isyanda…

Sustum…

Ve gittim…

Hoşçakalın dostlarım…

İşte böyle anların birisindeyim. Unutmak istiyorum gördüklerimi. Unutmak istiyorum. Tek istediğim unutmak. Unutamıyorum. Hiç bu kadar canım yanmamıştı. Hiç bu kadar ızdırap duymamıştım. Unutabilmem için en ufak bir şey olmadı. Halen aynı sıcaklığıyla devam ediyor. Unutamıyorum. Düşüncelerime zincirler vurmak istedim olmadı. Konuşarak unutmak istedim. Olmadı. Olduramamaktayım. Beni ağır ağır öldürüyor. Ruhum çoktan öldü. Bedenimde arkasından gidiyor ağır adımlarla…

Tek diyebileceğim…

Çok acı çekiyorum…

Gitmeliyim…

Vixi numquam in amore adipiscing elit. Quia non vult esse volui dicere. Sicut diximus in medical schola vitae erat kazanmam qui professionem. Et fecit. Sed hoc esset a magis interesting statuere, semper at aliquando viderat nuptias puellae. Capillos flavus fuerit. Long sufflavus crines umero qui osculatur. Ius longitudo altitudinem worktop accommodata. Ut at coram mundo oblitus oculorum. Quis potest tam pulchrum somnium Terra autem non est realis hominis? Feci. Libens diu Cor. Hoc tam dulce. Sed pretium fuerit. Sed occurrit ei in MMVI. Somnio meo invenit puellam corpus primum occurrit in MMVI…

Sed in vita amoris et casum ut in schola egrediantur vel dimissi cervicem meam vitae meae. Non det speciem sortiatur. Anno MMX, cum rem iterum coepit. Numquam ego illum iam oblitus. Proin quam primum diem vidi essem amando. Reversus sum in medical schola MMXI. Nullam tempus dolor alienigena ibi. Esma est fons vitae in unum. Si vos reperio a Candy pomo ramus rami una gaudeamus adhaerere modum pueri vel operor ego vici thrilled erat. Exspecto multos annos esset prope diem non eget tortor. Lorem ipsum dolor meus. Donec erat mulieris somniorum meorum. Qualem me et interrogabat si caelum nuntiatum loco multus of opus in hoc loco…

Dixi vobis iam fata mihi operis nondum perfecerat. Ut enim ad mulierem, a scapegrace frangitur. Fractus fracta intra cuiusque hominis tam crudeliter impleverunt. Rogavit me primum ad intolerantia hostia. Imo vere volo ut subsisto a. Sed quaero ex te sustinebit? Diamond incidere diamond rationem vos permoveo vestri ventus populus sisteret alius conatur intrare in locum tuum vita? Sed orci. Quia qui non potest stare. Unus autem non alius accipiat eam. Erat autem quae ultimo loco venit ad me possem. Unus ex nobis factus est error emptionis. Can egrediar? N. Non deseram. Sed etiam dat mihi dolorem. Quomodo potest vivere usque ad cor meum clamabo?…

Hac nocte, et fodi eam mihi anulo. Annulum, quem scribam suum annulo par fuerit nominis mei nomine. Num credis quod Ego in superbiam tempor risus. Volo ut portem usque ad mortem. Nullam sed rectam tenens manum alteri ea ita possit vivere? Et statuit. T hunc unum. Ive ‘exertus medication, non bibere. Inquietus. Non venio. Nec possum resistere. Imo scio peccatum. Ita credo in Deum. Vestibulum sed hoc non ascendet super caput servum…

Aliquam cursus adipiscing. Momenti fecit ad valorem datum. Ego dico, ut dignum eros. Quamdiu sum? Donec id est usque ad unum sokuncaya nobis. Pluris dedit ei: “Darling dixi” quantum. Etiam si vitam meam commisit, praesertim cum corde meo. Alium reponere cepit eas. Postremo ego proiecit eam. Sed laeditur, ego, iam non amplius certus est. Minimize causa vitae nibh semper. Lorem ipsum dolere sit vita beata esse non arbitror quod tunc talis vita vivere…

Sic quam operor ego mori? Cras ego audition. Lacus ipsum sit amet enim. II annos non bibendum arcu. Donec medicinam sumere, quod accepi a elit. ‘Ll paucis accipe. Ut vadam ad maiorem whiskey cum potus meus ventus. Lorem ipsum dolor vespere bibere. Scio enim corpus meum XXIV horarum spatium ipsum expirat. Et sicut ipsum quoque non sit. Mauris vulputate quam a diversis utriusque katacağım. Sic vos could descendere casus nihilo superstes. Quis te in domum meam, et si non solvat quod sunt discontinues hospitalis. Quid ego eam? Quisque a felis accumsan velit. Praeter haec ego vitam shitty permittatur. At ego stupore pauca. Lorem ipsum volo te virginem vocant…

O pulchrum oculis profiteering sum. O sola sui cordis mei. Quid enim amas me, non? Tu velim in morte non didicerit? Vellem esse potuerunt paulisper morari, crediderunt in eum dicis? Aut quomodo sciam. Utinam possem illi iterum me sarılsa viveret? Erant oscula labris oscula dico ego volo mortis? Ego saeptus corpore mortis excusso dico? Dixi tibi ne forte? Si diceret, non si vos es amo pulchra. Quia ad te, ne … At non sit amet eros. Im ‘non offendit. Im ‘non irasci. Utrum homo diligat frangitur irascitur Nunc sapien. Deliciae meae locutus sum vobis eram valde ventus, sed solus. Vestibulum ut erat. Bonum est quod grati. Superbus sum Te diligam. Sed bono animo es, quam. Darling, grana mali punici, lucem, mi. Ut a mi Esma’m. Amabo te … Cura mea wingless angelus. Ego libenter extremum spiritum meum. Et cum me nunc ut amet proximum et tu tanto opere özleyemeyecek sevemeyecek misses. Im rumex. Non dixi vale, quoniam non eram. Sed nos non dicimus. Nunc ut nulla mulier …

Kalem arkası: Neden Türkçe yazmadım? 29 yıldır Türkçe konuştum anlatamadım derdimi. Bu sefer farklı bir dil kullanmak istedim. Belki böyle anlaşılırım diye. Önemli şeyler yazmıyor merak etmeyin…

Onun iki aşkı,iki sevdası vardı yüreğinde taşıdığı. İkisi de birbirinden ağırdı. Birisinin ismi Hayalperest diğerinin ismi Ölüm’dü. İkisi de hayal kadar güzeldi. Ve ikisi de hayal olamayacak kadar gerçekti. İşin kötü yanı mı diyelim yoksa iyi yanı mı diyelim ikisini aynı anda sevmedi hiç bir zaman. Her ikisini de çok ayrı sevdi. Her ikisinin yeri farklıydı kalbinde…

Çok sevdi Hayalperest’ini. Gözlerine yangındı. Yangın yüreğindeydi. Mahşer yeriydi yüreği. Ne el atan oldu yangına,ne söndürmek için bir mey veren. Hoş el atan yârdan başkası olamazdı. O ateş ancak onunla dinerdi. Ancak onunla sakinleşirdi. Yârin elinden olsun,mey olmasın zehir olsun yeter dedi. Şu yangına biraz su dedi. Yâr bu ya naz edecek cilve edecek. Yeri geldi mi kötü söz söyleyecek. Ancak yâr’dan gelen herşey gönüle konar. Gönül bu kâh kaldırır kâh kaldırmaz. Kâh kırılır kâh üzülür. Ama yürekten üzülür,yürekten kırılır. Çünkü yâr gönüldedir. Olmaz dedi yâr. Olamaz dedi. İmkansızlığın imkanına bıraktı tüm hayalleri. Hayal olamayacak kadar acıydı gerçek sözleri. Bir rüya olsun diye dua etti…

Diğer aşkı ölümeydi. Her fani gibi öleceğini bilerek yaşadı. Yaşadıkça yaşlandı,yaşlandıkça hayattan soğudu. Güzelliklerin peşinden koştu. Yoruldu. Kavuşmak nasip olmamıştı bir kere. Yârine hasret duyuyordu,özlemlerine saklıyordu gözlerinin hülyasını. Dedik ya yâr olmaz dedi bir kere. Olacağı olsaydı da olmazdı artık. Neden diye sordu kendi kendine. Neden bu çaba ve bu uğraş? Neden hayat denen bu nehirde mutlaka o şelaleden aşağı düşeceğini bilerek kürek çekmek? Neden bu yorgunluk? Yârinin sevdasını koydu gönlünün en güzel yerine. Bir daha kimsenin açamayacağını bildiği o gizli yere. Yüreğinde boşalan yeri diğer sevdası doldurdu. Ölüme aşıktı artık. Yârine kavuşamamıştı bu dünyada. Ama ölüme kavuşabilirdi pek tabi. En azından iki aşkından birisi mutlu sonla bitmeliydi.

Bir gece sessizce karar verdi. Çok güldü çok eğlendi o gece.

Bir gece karanlık çöktü şehre…

Bir gece sessizlik çöktü bedenine…

Bugün benim doğum günüm. Bugün 365gün 6 saat süren yılın bir günüdür. Bugün mutlu olmam lazım değil mi? Değil. Öyle bir dünya yokmuş. Yani insanın en önemli günü,bu hayat dediğimiz saçma sapanlığın dolu olduğu bu şeye geldiğimizi kutladığımız bir gün olmalı. Bugün tüm sorunların bir günlüğüne durduğu,bir günlüğüne herşeyin toz pembe olduğu gün olmalı diye düşünürdüm. Yanılmışım…

Gerçi benim gibi birisiyseniz çok şaşırmazsınız. Hamuruna hüzün karışmışsa 1 gün güler, 5gün drama sahnesinde rol alırsın. Kalan 1 gün ise ölmekle yaşamak arasında gider gelirsin. Her gece yattığında ise hüznünü alırsın. Zaten bir tek o seni bırakmaz. Herkes gider ama hep kalıcıdır. Seni tanıyanlar bir de söylenirler bu durumuna. Sen kendini sevmiyorsun diye. Saçma. Kendini sevmeyen bir insan neden yaşasın. Seviyorum. Ama sizin kadar bencil değilim belki. Sizin kadar kendimi sevemiyorum. Kalan sevgimi insanlara veriyorum. Bu yüzden belki de ben sevdim mi gerçekten “adam gibi” seviyorum…

Bugün benim doğum günümdü. Çok mu fazlaydı mutlu olmayı istemek? Neyse zaten halim yok…

Kalem arkası: Kutlayan,kutlamayan herkese teşekkür ederim…

Kolay değildir aşk. Bazen demir lokmaları leblebi gibi yemek gerekir. Bazen kimsenin güvenmediği zaman güvenebilmektir. Biraz çılgın,biraz deli olmak gerekir. Bazen en çok yarayı yârın açması gerekir. Bazen en derin yarayı kapatabilmesi gerekir. Bazen sevmen gerekir…

Aşk öyle sorularla olmaz. En çok beğendiğin film nedir,en çok sevdiğin renk nedir diye soramazsın. Bakarsın karşındakine; dersin bu bu filmi sever,bu renk çok yakışır buna. Sorgu memuru gibi sorularla aşk olmaz. Aşık olunmaz. Aşkın şerbetine sorunun zehri katılmaz. Bakışından anlaman gerekir,sesinden anlaman gerekir karşındakini. Kimsenin göremediğini görmen gerekir bazen. Bazen en çok konuşmayı hakettiğin zaman susman gerekir. Bazen susmak yerine konuşman gerekir. Bazen bir çağlayandan dökülen su gibi dökülmen gerekir. Bazen bir göldeki su gibi durulman gerekir. Bazen sadece sevmen gerekir…

En sıkkın anında sarılman gerekir. Kendi derdini unutarak. Bazen en sinirli anında sakin olman gerekir. Bazen sadece elini tutabilmek için kilometrelerce yol katetmen gerekir. Bazen tutamazsın,sadece görebilme umuduyla katedersin onca yolu. Bazen bazı özlemelerine gizlemen gerekir huysuzluğunu. Bazen inadını kırabilmek için geri adım atman gerekir. Bazen üstüne gitmen gerekir. Bazen sadece ama sadece sevmen gerekir…

Yolunu kaybettiğinde sesini dinlemen gerekir. Bazen karanlıkta aydınlatan olman gerekir. Ne kadar yıkıkta olsan bazen arkasında yıkılmadan durman gerekir. Senden çok onun önemli olduğu zamanlar vardır bazen. Onun mutluluğundan mutlu olduğun anlar olur bazen. Bazen mutsuzken,umutsuzken,umut veren,mutlu eden olman gerekir. Kendi sorunun Arş-î Âlâ’ya ulaşmışken onun sorunu en önemli sorun olmalı bazen. Bazen sevmen gerekir yürek dolusu sevgiyle…

Aşktan öte yol yok denir. Doğrudur. Orası son durağın olduğunu bilmelisin. O yüzden bazen deli olmalısın,bazen çılgın,bazen ağır başlı,bazen katil olmalısın,bazen maktül. Ama en çokta saf ve temiz bir şekilde sevmelisin. Bazen değil,her zaman sevmelisin,karşılıksız,karşılık beklemeden…