Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Kırmızının en güzeli güldedir. Aşkın en güzelide bülbüldedir. Bülbülün sevdası gülünedir. Diken batsa da ayağına sevdası kurşun geçirmezdir… Ve bülbülün o tüm nağmeleri yüreğinden dökülür… Al kırmızı sevdasına…

Artık gitme vakti geldiği için evimi topluyorum bugünlerde. Defter yığının,not yığınının altında ezilmiş bir blok not geçti elime. Sayfalarında ilk yazılarımı buldum. 2002yılını işaret ediyordu tüm yazılar. O günler karaladıklarımla tekrar döndüm 2002yıllarına. Şimdi izninizle o sayfalardan bir yazı aktarmak istiyorum. 04.07.2002 tarihli “Yapma” isimli yazım…




Aşk kutsaldır. İhanet edersen mutlaka karşılığını alırsın. Dalga geçersen acısını çıkartır. Aşkın ahdı yerde kalmaz. Eğer aşk kalbindeyse ona dikkatli davran. Çünkü o bu dünyada bulabileceğin en büyük hazinedir. Paha biçilemez!

Unutma! “Aşk; kaçmaktan çok kovalamayı sever! Aşk; görmekten çok özlemeyi sever! Aşk; gitmekten çok beklemeyi sever! Bu aşk öyle haindir ki; nerede imkansız var onu sever!”

Aşkın saflığını koru. Aşka gereken değeri ver. Eğer bunu yapmazsan acılara ve yalnızlığa mahkum kalırsın. Yaşadığın aşklardan ders al. Çünkü içindeki aşk alevini beslemelisin…

Eğer bunların hiç birisini yapmazsan,yaşlandığında geriye dönüp baktığında hayatının ne kadar boş geçtiğini anlarsın. Ama hayat reni son istasyona yaklaşmaktadır. Ve inme zamanın gelmiştir…

Unutma,biz insanız. Diğer hayvanlarda olmayan ve sadece insanda olan bu kıymetli hazineye sahibiz. Ama kullanmasını da bilmek zorundayız…






Ve son sözüm:” Sen gerçekten sevenlere değer ver. Çünkü seni sevenler sana yüreklerindeki hazinenin anahtarını vermektedirler. Onları asla kullanma! Çünkü her hazineyi koruyan bir koruyucu mutlaka vardır…”




Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photo name: Az Biraz Endişe

Yaşamlar vardır hayata direnen çekilmiş bir fotoğraf karesi gibi hiç değişmeden direnmesine devam eden. Tek bir kare fotoğrafını çektiğim direnmeye devam ettiğim bu hayatta son direniş ordularım da göz yaşartıcı bombalarla püskürtüldü… Bu kare değişmedi ama yırtıldı artık… Umutsuz ve anlamsız bir hayat. Suçluyum biliyorum…

Çünkü yapamadım çıkarcı ilişkileri…
Çünkü yapamadım lafta sevmeleri…
21.yy’da Ferhat gibi sevdiğim için…
Önemsediğim ve değer verdiğim için…
Suçluyum…
Ve kabul ediyorum…
Ben o değişmez fotoğraf karesiyim…






Kalem arkası: Umutlarım sizin olsun. Ben bıraktım köşe başındaki lambanın sönük ışığının altına. Böyle geldim böyle gideceğim. Sevdim,sevmeye de devam edeceğim… Hiç bir şey değişmeyecek ve böyle de öleceğim…

İlkbaharda filiz veren bir çiçek gibi üstüme düştü kar… Donarak yok oldu ümitlerim… Küstüm bu hayata ve onun yapmacık gülüşlerine. Ve insan sıfatından geçenlere. Art niyetsiz yaklaşmayı bilememeyenlere.

Art niyetsiz,olduğum gibi görünmeyi bildim. Dışarısı öyle değilken. Sıkıldım bunaldım ve de yoruldum bu oyunlardan. Sisteme uyamadım bu bana dert oldu. Ama boyun eğmedim. Bu da geri kalanlara dert olsun. Ben hep ben oldum,hep sözümün arkasında durdum,bana çoğu zaman zarar verse de. Peki ya sen?

Gidişimin nedeni bana dert,sonucu sana dert olsun… Olduğum gibi göründüm. Öyle yaşadım. Öyle davrandım. Peki sen? Alnın benim kadar açık mı?

26yaşına gelmişim kaba taslak basit matematik hesabıyla. 26yıllık yaşamımda bir kere keşke demişim o da bir yılbaşı sabahını gösteren güne ait olmuştur. Yani kısacası %99.9 oranında kusursuz bir yaşam sürmüşüm 26yıl boyunca. Çocukluğumdan beri 45yaşında öleceğimi düşünmüşümdür. Hani kimisine göre az iken bana göre çok olan bu yaşta. Neden mi? Nedeni basit,insanları tanımayı öğrendiğimde ilkokulda idim. Hayatın kıçına parmak attığımda orta okulda idim. Abarttığımı sananlar sanmaya devam edebilirler zira tanıyanların bilebileceği bir durumdur. Yani ne bilye oynadım sokakta, ne de bayramda şeker topladım. Doğumdan sonra 2yıllık anırma döneminden sonra 12yıllık komşu sordu sen kimsin diye. 12yaşımdaydım o zaman. Yuh anırmalarımı duymadın diyelim 10yıl boyunca gözüne çarpmadım mı hiç alt komşun olarak. Bir çok yaşıtım gibi şeker toplamaktansa yahut bilye oynamaktansa ya da bakkaldan alınmış söbü topla tek vuruş okumaktansa sorumluluk almayı tercih ettim. Hiç anlatmadığım ya da anlatamayacağım şeyler olduğu için tek çareniz sözüme güvenmek olacak. Kısacası yaşıtlarından ileride farklı yaşların sorumluluklarını yaşadım. Ve farklı olmayı ilk o zaman öğrendim. Bir bahar günüydü,yaşıtlarım top oynuyorlardı,annemse maltepesini tüttürüyordu balkonda. Bende dışarıyı seyrediyordum. O zaman öğrendiğimin ibaresi olan bir kaç cümle döküldü dudaklarımdan: “Bunların hiç mi işi gücü yok”. Dumanı sardı mavi Akdeniz’in mavi gökyüzünün maviliğini anamın sigarasının… O bakış beni anlattı her zaman…

Pişman olmadım tüm bunlara. Ne yani bir söbü topun peşinden koşturamadıysam. Ya da bayramda şeker için kapı çalmadıysam. Yahut bilye oynayamadıysam. Başı vuran hepsini üter durumunda olmadıysam. Bu hamur meselesi idi. Yani sen şimdi kurabiye yaptığın hamurla pizza yapamazsın. Hamur uygun değildir bir kere. Bu hamur öyle karılmıştı ki yaş 26ya geldiğinde tüm gönül rahatlığıyla diyebildi hayatın kıçına parmak attık biz…

Hayatıma giren bir çok insan anlamadı bunu. Yani anlamasını da beklemedim şahsen. Ama biraz olsun söylemlerime kulak asılmasını istemedim değil. Yani vardı bir bildiğim. Kimisi buna müneccim boku yemek dedi,kimisi fala baktırdın dedi. Ama iş böyle değildi. Farklı olmanın getirilerinden biriside bu oluyor. İnsanları tanımak! Bir insanı tanımak için aylar yıllar gerekmez. 1saat muhabbet yeter. Sen yeter ki yolu yordamı bil. Hep tanıdım,hep bildim,çoğu zaman öyle görülmese de hep anladım ama gıcıklık kanda var bir kere, anlayamıyormuşçasına davrandım. Çünkü bende bir kez olsun anlaşılmak isterdim… Beni anlamayan insanları anlasam kaç yazar. Yani şimdi ben seni anlıyorum ama sen beni bir kez olsun anlamıyorsun kaç yazar? Ben hep istediğini versem,seni sürekli anladığımı belli etsem ne fark eder? Bir şeylerin değişeceğine karşı olan umudumu falezlerden aşağı atalı çok oldu. Evet onu öldüren bendim itiraf ediyorum.

Farklı olmanın en büyük derdi aynı kefeye konmak ve kötü insan olmaktır. Tam bir kaostur kendisi. Sen O’nun gözünde bir kasa elmadaki çürüksündür. Ama gerçekte en lezzetli olanısındır. Bunun primer nedeni farklı olman ve ona göre yaşamandır. Seconder nedeni ise o öyle görmek istiyordur. İnsanların inancını yıkmak ise dünyanın en zor işidir. Sen iki kanatlı melek bile olsan O seni şeytan olarak gördüyse öylesindir. Sen aksan O sana kara dediyse sen karasındır. İki dünyayı bir araya getirsen de karasındır. Bu inançtır. Sana nasıl inanası varsa öyle inanacaktır…

Ama ya aynı kefeye konmak? Tu kaka yapılmakla eş anlamlıdır. Sen senin kesip attığın tırnak olamayacak insanlarla aynı kefeye konulursun. Hatta bu iş o kadar abartılır ki,kesip attığın tırnak olamayacak insanlardan daha aşağı bir noktaya konursun. Farklı olmanın getirilerinden birisi kendin için yaşamamaktır. Kendini boşverebilmektir her konuda. Asl’olan kendinken normalde sen anormal bir insan olduğun için hep O dersin. Ama dedim ya anlatamazsın. Boşversene!

Farklı olmak nedir biliyor musun? Farklı olmak çamura düşmüş altın gibi olmaktır. Üstü çamurla kaplıdır. İlk bakışta. Ama içi hep altındır. Çünkü onun kimyası öyledir. O kıymeti bilinmeden bir köşeye atılacak olandır daima. Çünkü üstü çamurla kaplıdır. Birisi birazcık emek sarfedip çamuru sildiğinde ona altının o ışıltısını göstermeye hazırdır. Ama o hep kenara atılacaktır. Kader ise bu işe dur demek için elinden geleni yapar. Kenara atanın önüne çıkarır sürekli o çamurlu altını. Bu sefer silsin o çamuru diye…

Sözün özü,farklı olmak gerçekte doğru olabilmektir. Ama 21.yy’da bu olayda kaybedenden olmaktır. Çünkü yalan olanlar doğru,doğru olanlar yalan oldu. Ama üzülme. Düşünmelisin bir kez olsun, 2elin yanına geldiğinde yani 7tahta altına girdiğinde huzurlu mu olacaksın?

Kendi adıma yanıtlayayım. Bugünlerde içimde bir ölünün sessizliği ve huzuru var. Çünkü 26yıl geçmiş ana rahminden çıkalı. 26yılda bir kez keşke demişim. 45 yaş benim için ideal olan. Öncesi makbul sonrası zehir olacak bir yaş. Pişmanlığım tek bir yılbaşı sabahına rastlar. %99.9′u kusursuz yaşanmış bir hayat. 2elim yanıma geldiğinde huzurlu olacağım işte. Hesap veren değil,soran olacağım. Bu yüzden bu huzur ve sessizlik. Sen bu kadar rahat mısın benim olduğum kadar? Alnı açık gidebilecek misin? İyilik yapana,iyiliğini düşünene hak etmediğini verirken? Bana değil,kendine yanıtla. Ben bıraktım anlamıyor musun hala?






Kalem arkası: Farklı yaşadım farklı öleceğim. Alnım açık,yüreğimde huzur olacak. Peki ya senin?

26 yaşındayım. Bir çok okuyucum için çocuk sayılacak bir yaştayım. Çoğu okuyucumla aynı yaştayım ya da onlardan büyük sayılırım. Matematiksel olarak durum bu şekilde…Metamatikten haz etmem,edeni de sevmem. Giriş paragrafından sonra büyük ihtimal yazı inanılmaz bir şekilde uzun,karmaşık ve sıkıcı olacak. Ama bunu bu sefer bilerek yapıyorum. Okumasını istediğim kişi okuyacak mı diye merak ediyorum çünkü. O sevmez uzun ve sıkıcı bunalım yazılarını.

Son 1 haftayı geçkin süre boyunca hayatımı inceledim. İlk sorularım ne yaptım oldu 26yıldır. Ne mi yaptım bu koca 26yılda? Basit şekilde anlatmak gerekirse bu hayatın kıçına parmak atanlardan birisi oldum. İlk okulda ali topu at derken sıra arkadaşım ben Uğur Mumcu’nun kitaplarını okuyordum. Hatırlarsınız 15tatil ödevleri vardı o zamanlar. Kitap okuyun,özetini çıkarın gelin derlerdi öğretmenlerimiz. Bende okudum. Sonra sevgili öğretmenim telefon açtı aileme; “Bu özet iyi olmuşta biraz yaşına uygun olsa” dedi. Okuduğum kitapta dün gibi hatırlarım Uğur Mumcu’nun ölmeden önce yazmakta olduğu “Kürt Dosyası” adlı kitaptı. Sonrasında “Uygun” olan bir kitabın özetini çıkardım. İsmi de “Doğmamış Çocuğa Mektuplar” idi. Zora ki eğitimin zora ki kitplarından birisi idi.

Eh benim çocukluğum parmak hesabı ile 90′lı yıllara denk gelir. Tv’larda TRT harici bir kanal yoktu o zamanlar. Ama bir de Türkiye’nin ilk özel kanalı ON açıldı sonradan. O zamanlar kaliteli programlar vardı. Kim kiminle düzüşüyor,Yemek yaptım beğenmezsen zıkkımın kökünü ye tarzında programlar yoktu. Hatta magazin bile yoktu. Kısacası medya tarafından tecavüze uğramamış bir çocukluğum oldu bu sayede. O zamanlar CD’lerde yoktu. Varsa yoksa kaset çalarlar. Bizim aile benim hayatımın içine etmeye karar verdiklerinden olsa gerek o kaset çalarda sabahtan akşama kadar Zeki Müren çalardı. Şimdilerde bakıyorum da kaliteymiş usta bu müzik. Halen daha kulağımda anam ütü yaparken Zeki’ye eşlik edişinin sesi vardır.

Diyorum ya çoğuna garip gelecek bir hayat yaşadım bu zamana kadar. Öyle Türk filmlerine de kanmadım. Ama okudum pembe romanları,kırmızı romanları. O zamanlar inanılmaz derecede okurdum. Şimdilerde anatomi atlası okuduğuma bakmayın siz. Aşkı ve sevgiyi o romanlardan okudum. O romanları yazanların Allah cezasını versin. Hep safsataymış. Ama hamurum yoğrulurken okuduğum için içine işlemiş o duygular. Halbuki şimdi öyle mi?

Değil. İnsanlar iyice garipleştiler. Biz çıkar gütmeyen insanlar yalan olan kesime girdik. Çıkarcılar ise doğru olan kesime girdiler. Yani sen ne yaparsan yap göt olmaktan başka sonucun yok. Sen ne kadar iyi olursan ol,seni nasıl görmek istiyorlarsa öyle görüyorlar lafı doğrulandığı kadar,üstüne bir de sen iyi niyetli olduğun için kötüler ve yalancılar kesimine giriyorsun. Yani gerçek olanlar yalan, yalan olanlar gerçek oldu. Bunları görecek yüreklere mühür vuruldu. Bir garipleşti insanlar. Hemde çok garipleşti…

Dönüp baktım bir kez daha hayatıma bunları yazarken. Ne çok vadireler atlatmışım ve halen daha atlatmaktayım. Büyüdüm mü hemde çok büyüdüm. Hayatın kıçına parmak atmışım bir kere. Bir dans pistinde oynuyoruz hayat ile ben. Her adımını görüyorum önceden. Bu konuda mutlu muyum derseniz evet mutluyum. Ancak bir konu var ki bu kadar görüp hissederken dinlenmemek ve adam yerine konmamak işte o koyuyor adama. Görüyorsun,hissediyorsun üstüne yetmiyor söylüyorsun ama insan yerine konmuyorsun işte adama bu koyuyor. Yahu ne var bir başkasının tecrübelerinden yola çıkarak temkinli olmakta? Yani aptal insan kategorisine girmesen ya. Çünkü başkalarının tecrübelerini yaşayarak tasdiklemek aptallıktan başka bir bok değildir. Ama gel anlat. Anlatmaya kalktın mı senden kötüsü olmaz…

Ne var yani bir insandan nefret etmek kadar doğal bir şey var da,sevmek anormal oluyor? Anemnezimi anlatmıyorum. Okumasını arzuladığım insan anlayacaktır. Söyler misin bana O kişi bundan daha doğal bir şey var mı? Senden nefret etmek doğalken sevmek neden bu kadar anormal? Ben insan değil miyim? Ufak bir soru? Davranışlarından yaptığım çıkarımlar benim dünyanın en kötü insan olduğum yönünde. Peki o zaman neden bu insanla görüşmektesin? Öyle ya da böyle? Boşversene… Dikkatini çekerim bu adam hayatın kıçına parmak attı. İnsanları 1saatlik muhabbetle tanıyor ve hiç yanılmıyor tahminlerinde. Neden bu ayak oyunları ve de bu dans?

İşin anlaşılmayan noktası bu galiba. Çıkarcı bir insan olmamam. Yani insanların çoğu çıkar ilişkilerindeyken benim kel aynak misali olmamdan kaynaklı. Kimisi para,kimisi gönül eğlencesi,kimisi sex ararken,ben bu ilişkiye ısınamadım diye inceden çekip giderken laf arasında ah çıplak bedeninde gezdiremedim ellerimi istekleri yatarken bir kez olsun düşünemeyenin söylemlerinin yalancı olması zaten kaçınılmazdır. Yani düşünsenize bir kere patronun götünü yalarsınız iyi bir mevkiye gelmek için. Sevgilinizin götünü yalarsınız ayrılmamak için ya da sevişmek için. Olmadı mı kibar bir şekilde siktiri basarsınız. Hayat budur. Çevrenize iyice bakın. Sizin başarısız saydığınız insanların bir çoğu dilini birilerinin götünü yalamak için kullanmamışlardır. Onlar onurlarıyla yaşarlar. Alınları aktır. Peki siz neredesiniz? Kendinize bunu sorun. Hocanızın,patronunuzun yahut sevgilinizin kıçını yalayarak geçici mevzularda mutlu oldunuz yahut başarılı oldunuz ne yazar… Siz insanoğluna bahşedilmiş en büyük ve en ağır sorumluluğu anlık zevk için bir kenara bırakmışsınız. Siz insan mı oldunuz bu sayede? Ya da mutlu mu? Size ufak bir hikaye… (Ben aptal olduğum için anca basıyor kafa, bakın daha önce bu hikayeye giriş yapmışım ama anamnez size yine yok… Tıkla da bir zahmet bakıver… )

Benim hayatımda çok önemli olan bir kaç kişiden birisinin hikayesini anlatacağım size. Hani ıssız adaya düşsen 3şey al deseler 3şeyden birisi olur. Ya da ölürken elini tutan insanın kim olmasını istersin diye sorsalar O diyeceğim birisi. Ya da yine ölürken film şeridi geçerken gözümün önünden son olarak O’nun gülüşünü görmek isteyeceğim birisinin hikayesi… Gel zaman git zaman O kişi birisiyle kurdu ilişkisini. Sevmedi,sevilmedi. 1-2 aya kalmadan ısınılmadı ilişkiye bahanesi sürüldü karşısına. Bitti gitti. Bariz çıkardı ilişkisi. Dedim ya çıplak bedeninde dolaşamamıştı elleri O’nun sözde sevgilisinin elleri. Bu hikayede 3kahraman vardı. Birisi bu ikisi 3. kişi ise bendim. Anlatmak bir çare. İnsanlara bir şeyi anlatmak zor zanaat. Hayatı kitapların arasında geçmiş,O’nun yaşı kadar sevgilisi olmuş, ufak bir hesapla 5bini geçkin insanı tanımış birisi olsam da yeteneksiz olduğum bir konu bir şeyi anlatmaktır. Bunu O’na ilk kez anlatıyorum burada. Ama adımın Ayhan olduğundan emin olduğum kadar iyi biliyorum ki yine anlamayacak. Yine kötü ben olacağım. Ve anlamadığı bir nokta ise gün gelecek haklı olduğumu sonuna kadar görecek. Şimdi bana bok atıyor diyecek. Varsın desin. Daha önceki yazılarımda dediğim gibi bok atmak için önce kendi elini boka sokacaksın. Ve aslında kendisi de iyi bilir pek boşa konuşmam. Dediklerim çıkıyorsa bunun tek sebebi var o da bir şeyler bildiğimdir… Ama O’na göre fal baktırmaktır… Neyse…

Gün gelecek bir gün gelecek. Hani o mutluluğun sahte olmadığı günler. İşin üzücü yanı hep O’nunla gelsin isterdim o günün. Hep dualarım o yönde oldu ve öyle de olacak. Ben henüz ölmedim. Ben ölünce umutlarım sönecek. Ama gün geldiğinde ya ben ben olmazsam. En büyük korkum bu işte. O bunu hiç anlamadı. Anlamayacakta. Ne verdiğim değeri anladı. Ne de anlayacak. Bu yüzden bıraktım artık herşeyi. Hesabım kalsın huzuru mahşere. O gün geldiğinde O’na sormayacaklar mı bu adama neden böyle davrandın üzdün diye. Bilmiyordum dediğinde sormayacaklar mı O’na; Sana söylemedi mi,anlatmadı mı yıllarca diye. Görmedim deyince sormayacaklar mı biz sana 2göz verdik bir de gönül gözü verdik diye. Düşünemedim deyince sana varlıklar arasında en gelişmiş beyni vermedik mi diye sormayacaklar mı. Soracaklar. Sorulacağına eminim. Ama o güne kadar bir şey olmazsa kimse benden af dilemesin. Çünkü o güne kadar ben mutlaka demişimdir,anlatmaya çalışmışımdır,göstermek için çabalamışımdır. Üzülmüşümdür. Yüreğim yanmıştır. O gün özür dilemesinler. Affetmeyeceğim. İki elim yakanda olsun denir ya,işte ondan…

Hep farklı yaşadım,farklı hissettim. Ama bir kez olsun çıkar peşinde koşmadım. Harama el uzatmadım. Baba parası yedim yeri geldi ama artık herşey değişti. Babamın aldığı arabanın ve yine onun doldurduğu depoyla hava atmadım. Herşeyi kendim yaptım. Kendi imkanım ve kendi özverimle yaptım. Ben hep farklı oldum. Farklı sevdim işte bu yüzden. Farklı aşık oldum bu yüzden. Elimi uzatamadım bile… Ama değerim… Bunun da hesabı kalsın huzuru mahşere… Bu saatten sonra umurumda değil… Yaptıklarım,yapamadıklarım,arzularım,isteklerim,hüzünlerim,kederlerim,sevdam,sevdiğim,umutlarım hepsi kalsın artık yerin 7kat altındaki hesaplaşmaya…

Fotoğrafın ismi Hazal. Sevgili dostum Barış Kemal tarafından pozlandı. Hazal henüz 19yaşındaydı. Ve sürmezdi ellerine yumuşatıcı kremlerden. Zira hayat yumuşak değildi. Kremle de yumuşatılacak değildi. Elleri bu yüzden sertti kimisine göre. Kimisine göre by-pass’ta çıplak kalbe dokunmak gibi heyecanlıydı. Hazal,henüz 19yaşındaydı. Hayatı ıskalamaya lüksü yoktu. Ama çok kez ıskaladı kimine göre… O hep kötü oldu,doğruyu söylediği için. Yalanlar doğru,doğrular yalan olmuştu bu boktan hayatta. Bir gece aldı ellerini yüzüne. 2 damla yaşla süsledi yumuşatıcız ellerini…






Kalem arkası: Okudun mu? Yahut anladın mı?

Bir kaç atasözüyle örnek vermek istiyorum. İnsanlar çiğ süt emmişlerdir. Köşeye sıkıştırdın mı bok üstüne bok atarlar. Diyelim ki dediler sana o.ç diye. Şimdi sen öyle mi oluyorsun? Olmuyorsun değil mi? Ama o öyle algıladı işte. Ya da senin adını küfürbaz, kavgacı diye çıkardılar. Ama senin bu gibi şeylerle alakan yok. Öyle misin, değilsin tabi ki. Tüm mahalle seni böyle bilse kaç yazar. Genel gerçeği değiştirebilirler mi? O onların gerçeği öyle algılamalarıdır. Neden? Çünkü işlerine öyle geliyor… (Parantez içi: Bu uç örnek gibi görünse de iki gün önce ve halen daha süren olayda adım küfürbaz ve kavgacıya çıktı. Öyle miyim size soruyorum…)

Hele bu olay aşk yani sevgi olaylarında daha çok boy gösteriyor. Birini seviyorsun seni hiç sevmiyor. Halbuki bakıyorsun zamanla yahu diyorsun benim belki Brad Pitt tarzı bir yüzüm yok eyvallah,George Clooney tarzı bir karizmam da yok, bunlara tamam da ya gerisi? Senin sevdiğin insanlar,hatta bazen sen yeri geldi mi dünyaları yakarsın sevgin yüzünden o derece sevdiğin insanlardan bahsediyorum, sana yüz vermiyorlar. Sevmiyorlar. Sevemiyorlar…

Düşünüyorsun nerede yanlış yaptığını? Yani sevgi nedir? Nereden gelir,nereye gider diye. Bakıyorsun,izliyor ve de çokça düşünüyorsun. Sadece bu yüzden üzülüyorsun. Sen halbuki çok saf ve çok temiz bir şekilde sevmişsin. Ama sana göre kıymetin bilinmemiş oluyor. Çok üzücü ve çok acı verici bir durumda buluyorsun kendini. Anlıyorum seni,sen sabahlara kadar sex düşünmedin onunla, sen onun gözlerine bakmanın hayalini kurarak geçirdin günlerini, aylarını, belki de yıllarını. Ama karşındaki hiç öyle düşünmedi değil mi? Gözlerinde kendini görmek istedin. Ama göremedin. Ne acı değil mi? Sende yaşadın değil mi? Belki platonik bir aşk yaşadın, belki de bitmiş bir aşkın ardından ağıt yaktın… Halen daha da yakıyor olabilirsin… Benim gibi…

Belki benim yazdığım bu satırları okurken ilk aşkın geldi gözlerinin önüne. Ya da aşklarının en özeli geldi aklına. Keder bastı dört bir yanını yaktın bir sigara. Ya da içeride tv izleyen sevgilin yahut eşinin yanına kalktın gittin… Ya da telefon açtın. Kim bilir senin bu halini… Şimdi soruyorsundur kendine ya da bana neden bunlar oldu ya da bunlar geldi başıma diye. Cevabı basit…

Çünkü karşındaki insanın işine hep bunlar geldi. Sen kanatsız melek bile olsan o seni sevmeyecekti belki. Belki seni sevmesinin sonunda sana kör kütük aşık olacaktı. İşine bir şekilde gelmedi. Belki de aranızda km’ler olduğu için sevmedi,sevemedi seni. Ama her zaman bir neden buldu. Bazen hazmedebildin. Bazen hazmedemedin. O seni nasıl görmek istiyorsa öyle görecektir. Kıçını da yırtsan kanat bulup melek bile olsan o seni hep öyle görecektir. Çünkü işine gelen odur. Hiç bir zaman objektif olamayacaktır…Bunu bak nasıl özetlemiş Nazım baba…

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
Bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
Yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
Meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
Meselâ denerken damarlarında bir serumu
Ömek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
Ama o bunun farkında değildir
Ayrılmak istemezsin dünyadan
Ama o senden ayrılacak
Yani sen elmayı seviyorsun diye
Elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahir’i Zühre sevmeseydi artık
Yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da…




Yani senin anlayacağın iş yürekte bitiyor. Ama kendi yüreğinde. Sana ne derlerse desinler,onların gözünde ne olursan ol,kendi yüreğini bil. Kendi yüreğinde sen daima sen ol. O yüreğe dokunmasın kara. Hep temiz olsun…Bir bu dünya var bir de öte dünya. Kaybetsen de bu dünyada,yüreğin temiz olduğu sürece elbet hesap günü gelecektir. O güne sakla sorularını…






Kalem arkası: Evet, acaip derece çok sevdim,halen daha da öyle seviyorum. Ama ne yapayım. O beni öyle gördü. Hesabım kalsın öte dünyaya. Çok sorum olacak o zamana bıraktığım. Ve zaman uzun diyenler için bir not daha düşeyim buraya… Bu dünya öyle bir dünya ki çoğu şeyin hesabı burada zaten soruluyor. Mevlam görsün diye biz insanlara iki göz vermiş. Görmeyen gözlere,yüreklere Mevlam güç versin…

Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…

Evvel zaman içinde,kalbur saman içinde vakitlere dönüş yaptım yine. Buna yol verende sevgili arkadaşım Gözde oldu.   Kuzenini yakalamış sevgilisiyle. Yani kaba tabiriyle “basmış”. Ne tuhaf duygu olduğunu anımsadım.

Vakti zamanında,ismi lazım olmayan birisiyle çıkarken ablama,daha doğrusu yengeme yakalanmıştım. Hemde ikinci buluşmada. 2masa arkamıza oturmuşlar. Sibel yengem halden anlayan birisi olduğu için ben aileme çıktığım insandan bahsetmeden tek kelime etmemişti,ertesi gün yemekte evlerinde olmamıza rağmen.   Ama yine de o gün yaşadığım duyguları anlatmakta zorlanıyorum halen daha…

Düşünsenize,daha yolun başında,ne olacağınızı bilmediğiniz biriyle bir ilişkiye başlıyorsunuz ve baskın oluyor. O esnada insan,yani kendi açımdan,diyor ki ne diyecek acaba? Patavatsızlık mı yapacak yoksa sessiz mi kalacak? Yoksa sanki doğal bir şey gibi karşılayacak mı? Ailemin bir kısmıyla muhabbetimi kesmiş,akrabalık ilişkilerini çok sallamayan bir insan gibi görünsem de dışarıdan ya da ben öyle dışarıya empoze etsem de,o gün yaşadığım olay insanları seçebildiğimi,akraba,eş,dost ayrımı yapmadan sadece kendi kriterlerim çerçevesinde duygulardan arınmış bir şekilde insanları tanıyabildiğimin en güzel göstergesi oldu benim için. O gün Sibel yengem gayet doğal bir şekilde davranıp ayak üstü sohbetini edip rahat bıraktı bizi. Ve ben aileme açıklamadan tek kelime dökülmedi ağzından,benden ne kadar ecel teri dökülse de. Ben söyledikten sonra da,”Ben görmüştüm,çokta güzel bir kız,birbirlerine yakışmışlardı” dedi. O kızla çıkarken ikimizi fotoğraflar haricinde canlı gören tek kişi Sibel yengemdi. Teşekkürü bir borç bilirim…

Garip bir durumdur birisiyle ilişkiye başlamak. Hemde çok gariptir. Hiçbir şeyi bilmezsin. İlerisi için “kısmet” dersin. Bir süre ailenden saklarsın ki “vay kızlarla/erkeklerle geziyorsun” lafı çıkmasın diye. Kendini kormak değil aslında bu olay. Bu olay sevdiğin insanı korumak oluyor. Sen otçu’da olsan,alkolikte olsan anan baban seni korur kollar. Laf etmezler üstüne. Ben genelde bir kaç ay geçmeden sevgililerimi söylemem aileme. Çünkü bana ne kadar laf söylemeyecek olsalarda,çıktığım anda söyleyip ertesi gün ayrılırsam sevgilime bir laf söyleyebilirler endişesini taşırım. Çünkü kendimi düşünmem çoğu zaman. Her zaman karşımdakini düşünürüm. İyi bir huy ya da kötü bunu bilemem. Çünkü O insanla bir şeyler paylaşmıştım dakika bile olsa. Karşındakine değer vermektir işin özü burada. Şimdiye kadar hiçbir eski sevgilime laf söylememin nedeni de budur. Çünkü onu ben seçtim,beraber birşeyler yaşadım. Onları yaşarken başrol oyuncularından biri de bendim. Onlara laf söylemem demek kendi hayatıma,yaşantıma laf söylemem demektir. Laf söylediğim sanılsa da aslında laf söylemekten ziyade derdim düşünmelerini istememdendi… Neyse, anlayan anladı zaten…

Ama çok garip bir duyguydu o baskın duygusu. Dedim ya anlatamam diye. Bu da öyle bir hikaye oldu. Anlayanlara…






Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik a.k.a BarışKK
Photo name: Zamanla Çılgınlaşan Türkler

Photo edited by Ayhan B. a.k.a Nightologist

Kalem arkası: Eee dostum Barış. Kusura bakmadın umarım bu hikayede fotoğrafoına müdahalede bulunduğum için. Zira fotoğrafın daha çok siyasi bir yazıya uyardı ama ben böyle abidik gubidik bir hikayeye uydurmak zorunda kaldım.