Avgi

Gözlerimi Kapıyorum…

Eylül 17th, 2008 |

Karanlık beni sobelemiş. Sanırım konuyu zor görünce dokunmadan bana yönlendirmiş. Eh ne yapalım başa gelen çekilir…

Hayallerdir insanın yaşama tutunmasının sebebi. Hayal gücü ile kışın ortasında kendini Miami sahillerinde sanabilirsin. Hayal gücü bir insanın sınırsız olmalıdır. Ancak gerçeklerle de karıştırmamak gerek. Ne olduğunu bilmezsen adın çıkar hayalperest diye. Hayal gücü sınırsız olup,gerçekle karıştırmayan insanlar yüksek dağların tepelerinde otururlar. Tabi bu gerçekleşeceği zamana kadar da yere çok kere çakılmışlardır. Ama işte yılma denilen olayın önüne hayallere olan bağlılık,onları başarabilme hırsıdır. Ancak bir kötü yanı vardır ki bu da pek tabi anlatılabilir şu cümleyle: “Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel değildir…” Düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsınız.

Ama ben yine de hayal kurmak istemiyorum. Tüm artılarına rağmen,kurmak istemiyorum. Çünkü çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış ve başarılması imkansız hale gelmiştir. Bu yüzden hayallere küstüm. Tabi sadece bu yüzden de değil,yukarıda yazdığım o cümle yüzünden de oldu. Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel olmadı. Hep hayal kırıklığı oldu gerçekleşsede hayaller gerçekleşmese de… Sonuçta mutsuzluk oldu. Ama bir hayalim var ki, bırakmam imkansız. Şimdi biraz da ona bakmak lazım…

Dum Spiro Spero…

Düşünmek güzeldi,onu düşünebilmek. En azından hayaller kurabilmek. Hayalinin mutluluk verdiği bir durum. Hiç olmayacağını bildiğimden belki bu kadar rahat hayaller kurabiliyorum. Biliyorum ki olmayacak duaya amin demekteyim. Kırılmaz bu yüzden. Ne hayallerim,ne yüreğim. Bu sefer sağlam. Hani insan olmayacak olsa da bazen düşünür ya bu maya ya tutarda bu göl yoğurt olursa diye. İşte o an tüm hayallerim yıkılıyor. Çünkü o ana dair en ufak bir hayalim yok. Ne yaparım sorusunun yanıtı olmayınca hayal gemisi kalkamıyor limandan.

Benim hayalim,tek ve en güzeli. En özeli de. Ancak durumum ufka bakıp limandan ayrılamayan bir kaptan gibi. Gözlerinde,aklında ufka ulaşmak var. Ama gemisi yok. O ufka bir gün belki ulaşır ümidini taşıyor. Ya da daha basit anlatımıyla,ciğerci dükkanının önündeki kedi misali. Ama bu kedinin önünde kilometreler var. Koca bir dağ var. Dağın tepesinde her gün tipi geçit vermez. Kısacası olmayacak dua… Sen amin demeye bak… Belki bu maya,iki dünyanın bir araya gelmesi ihtimali kadar ihtimalle tutar… Belki o gölün kaymaklı yoğurdu olur. Kaşık batmaz…

Sobe zamanı geldi çattı. Dilim döndüğünce üzerimden attım. Konu güzel ancak benim anlatacağım hayallerim gizli kalmalı. Bu yüzden kapalıdır yazım. Sobeliyorum Kalibre, Avgi(Şafak), Fersiz. Birazda sizden dinleyelim hayallerinizi…

Kalem arkası: Nefes aldığım müddetçe umut edeceğim…