Hayat dediğin nedir ki bir fotoğraf karesinden başka? Mutlu bir an için bir kare, acı anlar için bir kare… Çekersin; sürekli pozlarsın yaşadığın hayatı. Elin sürekli deklanşöründedir hayatını kaydettiğin o fotoğraf makinesinin. Arada sırada döner bakarsın o mutlu anlara. Bazen canın sıkılsa da döner yine de bakarsın yüzünde bir tebessüm oluşturacak anlara…

Okulundan mezun olursun. Kepler havadayken bir kare çekersin. Sevdiğin birini kaybedersin bir kare de ona harcarsın. Sevgili bulursun bir kare. Evlenirsin bir kare. Çocuğun olur bir kare. Sevgilini ilk kez öpersin bir kare. Bir kare bir kare daha çekersin hayatında.

Ama her güzel şeyin bitişi vardır. Makinende pozlar bitince makineni duvara asarsın senden sonraya emanet olsun diye. Çeker gidersin. Ya da o mutlu günlerin bittiğinde o çektiğin mutlu günlerine dair karelere bakarsın.

Söylesene bu kadar karışık yazıda sana anlatabildim mi hayatın bir fotoğraf karesinden baska bir şey olmadığını?

Ambulansın sedyesinde;kendisinden büyük sedyede yatan bir çocuktu geldiğinde acile. Ufacık bir bedendi kocaman sedyede yatan. Vurulmuştu,kim kıymıştı bilmiyorum ama birisi acımadan çekmişti soğuk tabancanın tetiğini. Ve sıcak kurşun saplanmıştı o ufak bedene. Belki de dumanı tüterken namlunun,düşüvermişti bedeni yere. Kim bilir. Belki de oturduğu yerden vurulmuştu. Hatırlayamıyorum hikayenin bu kısmını. Tam ciğerinden vurulmuştu. Çok kan kaybetmiş ama direniyordu. Sanki bir kaplanın ava yapışması gibi yapışmıştı bir kere hayata. Bırakmaya niyeti de yoktu. İyi ki de yoktu. Serumlar,iğneler,neşter,ameliyat derken sonunda ufak bedeni direnmişti bu kurşundan yapılma can alıcı soğuk metale. İnadına der gibi. Uzun zaman önceydi tüm bunlar. O çocuk ölmedi. Ölmedi ama izi kaldı ciğerinde. Göğüs kafesinin üzerinde. Bir deliğin kapanmayacak olan iziydi.

Daha çocuktu. Ne kabahati vardı? Kim bilir. Ufacık bedeninin bu eziyeti çekmesi için ne yapmıştı da başına bunlar gelmişti kim bilir. Ama gelmişti bir şekilde. Belki de büyümenin getirisi buydu. Büyümek değil miydi öğrenmenin eş anlamlısı? Bilmek değil miydi acının sebebi? Belki de büyüdüğünün bir ispatıydı.

…..

Bir kalbin başka bir kalbe açtığı yara mıdır kapanmayacak,izi sonsuza kadar kalacak yara? Yoksa soğuk namludan çıkan sıcak bir metalin yarası mıdır sonsuza kadar kalacak? Hangisi en kötüsüdür,kim bilir?Vurulan mı yoksa sağ kalan mı?

Kalem arkası: Her nefes sigarasında ya da bir yudum çayında bir tarafları acımasızca acıyanlara armağanımdır…

Yılmaz Erdoğan’ın bir şiirinde dediği gibi İlk okulun silgi kokan tebeşir tozlu sıralarında’yken bende yaşıtlarım gibi,sınıfımdaki çoğu arkadaşımdan farklı sorumluluklar yüklenmişti omuzlarıma. Evin tek erkeği olarak üniversite yıllarına kadar geldim. Ondan sonrasında kendi evimi çekip çevirmeye başladım. Bu benim hayatımdaki çok az kişinin bildiği bir şeydi. Ve bu sadece bir tanesi idir. Tabi çocuğun sırtına böyle bir yükü yüklemek sadece kaderin işiydi. Bu yüzden kimseyi suçlamıyorum. Ama böyle bir yük yüklenince insana ister istemez çocukluğun getirdiği çocukluk anıları,çocukluk eğlenceleri az oluyor. O zaman ne yaptım ben de;o sıralar revaçta olan bir kitap vardı. (Belki o sıralar olmayabilir. Kitabın çıkış tarihini hatırlamıyorum,burada önemli olan kitabın ismi) İçinizdeki çocuk diye. İçimdeki çocuğu korumaya devam etmeye karar verdim. Bu yüzden belki geyik olmakla itham ediliyorum.

Geyik olmakla itham edilmek bende neyi değiştirir peki? Hiç bir şeyi. Değiştirmez,değişmesine izin dahi vermem. Neden? Bu hayat madem ki bir hediye,madem ki ondan keyif alacağız,ölürken geçmişimiz gözümüzün önünden geçerken neden sürekli ciddi bir sıfatla karşılaşalım ki? Artı bu hayat ne kadar ciddi ki sen bu kadar ciddi olasın? Elbette işini yaparken ciddi olacaksın. Elbette gerektiği yerde ciddiyetini muhafaza edeceksin. Ama ya bunun haricinde. Yaşarken ciddi niye olasın? Bırak beyninin kıvrımlarından geyik fışkırsın. Dozunu ayarlamadıkça geyiklikte ciddiyette bünyeye zarardır. Aşırı geyik lakayıtsızlık,aşırı ciddiyet kansere yol açar.

Artı aç bakalım şimdi haberleri. İç açıcı güzel bir haber duyabilecek misin? 70yaşındaki kadın 350ytl emekli maaşı ile 300ytlilik kirasının ödedikten sonra 1ay geçiniyor. Afrika’da çocuklar hastalıktan ve açlıktan ölürken ülkelerinde yıllardır süre gelen iç savaşa ve onun katliam aletlerine paralar harcanıyorken söylesene benim tüm dünya ciddi olsa bunu değiştirebilir mi? Oturduğun yerden hayata karşı ciddi tavır almak,mandanın göle sıçmasından başka bir şey ifade etmez. Bir şey mi değiştirmek istiyorsun ciddi tavırla,git o zaman yardım et. Bu çocuk geyiktir meyiktir ama bir şekilde birilerine yardım eder.

İşin özünde yatan gerçekler bazen çok farklı olmaktadır. Ne ciddi adamlar gördüm sadece hava. Ne geyik insanlar gördüm ardlarında sakladıkları senden benden faydalı insanlardı bunlar. Yani görünen ile görünenin ardındaki gerçek farklıdır.

Şimdi ben geyik biri miyim değil miyim bilmiyorum. Ama bir şeyi çok iyi biliyorum ki,oturup dünya sorunlarından dert yanmaktansa,dünya düzenini nasıl daha iyi hale getiririz sorusuna sürekli yanıt aramaktansa,geyik yaparım ama öte yandan elimden geleni fiili olarak yerine getiririm. Herkes konuşmak yerine benim yaptığım gibi eyleme geçse bu dünya değişir…Ama konuşmak daima daha kolay olandır. Hiç bir şey meydanlarda ya da sokaklarda çözülmez,bireylerde çözülür.

Ertesi gün parka gitmedi. Belki korktuğundan belki utandığından. 4gün sonra tekrar gitti parka. Tekrar çocukları izlemeye başladı. Ancak aklında o ela gözlerin sahibi vardı. Acaba adı neydi? 4gün boyunca bu soruyu merak etti. Kaderin cilvesi mi yoksa başka bir şey mi bilinmez o ela gözlerin sahibi tekrar parka,tekrar aynı yerden geldi. Ve tekrar aynı yere oturdu. Tam karşısındaydı işte. Bu sefer utanmıyor,bakıyordu. Yine göz göze geldiler. Yüreğinin kanatlanıp göğsünden çıktığını hissetti. Nabzı deli gibi atıyordu. Tüm düşünceleri kalp atışının sesiyle bastırılmıştı beyninde. Derin bir nefes çekti. Geçmedi. Geçmek bilmedi. Heyecandan gözlerinin önü kararıyordu. Bu olmaz dedi,böyle olmaz dedi. Kızsa kendisine bakıldığını anlamış,biraz da utanarak o da ona bakıyordu. O ela gözleriyle. Onunda yüreğinde bir kıpırtı vardı…

Kalp atışlarının gürültüsünde bir karar verdi. Gidip soracaktı. Evet evet,ismini soracaktı. Yerinden kalktı. O ela gözlere doğru yürüdü….






Kalem arkası: Azıcık merak iyidir.

Kalem arkası: Yazı oldukça karışık oldu. Anlamak oldukça zor. Tavsiye edilen doz miktarı,2 bilemedin 3 kez almak. Her dozdan önce iyice düşünmek…