Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…

Bu tatilcilerin otobüs yolculuklarındaki tipleri de çok komiktir. Yorgunluktan ölmüş,fırında unutulmuş kek misali yanmış olmanın haklı ama salak gururuyla,çevresindekileri dikkatle izleyerek ulan benden daha çok yanan var mı acaba bakışlarıyla,birazcıkta güneş kremi kokusuyla otobüsün kalkmasını beklerler. Otobüs kalkar kalmazda yorgunluktan yığılırlar…

Otobüs terminalleri özellikle yazları daha ilginç tiplerle doludur. Yaz tatili için sevgilisinin yanına gelmiş yanık tipler, tatile giden tipler. Ki bunlardan biri de benim. Evet tatilimi memleketimde sahil kıyısında geçirmeyi pek sevmem. Zira o denize yıl boyunca bakmış ve de girmiş olmanın verdiği bunaltıyla kendimi karasal bölgelere atarım. Artı tatil dediğin Karadeniz’in yaylalarıdır. Aklı olan adam soğuk tarafa geçer. Gecenin 12′sinde 47derece sıcaklıkta ancak balatayı sıyırmışlar tatil yapar. Biraz önce otobüse binmeden önce otobüs insanlarını gözlemledim. Sevgilisiyle ayrılan iki tip vardı. Ellerinde neredeyse bitik bir su bidonunu ay aşkım sende kalsın nidalarıyla birbirlerine kakalamaya çalışıyorlardı. Bir de o hoşçakal seramonisi. Herkes bilir o seramoniyi,son sarılma,son öpüşme vs. Bir de gençlik tayfası vardır. 3-5kişilik gruplar şeklinde tatile gelmişlerdir. O grupta ne hikmetse mutlaka bir gitar çalan vardı ki bu da klasik gitardır. Tabi bu şunu da gösterir. Biz relaxız,sahilde sabahlarız. Eller havaya,kop kop. Ve ne hikmetse bu grup ortam yapma grubudur. Zaten bu canına yandığımın klasik gitarı ortam aracıdır. 3-4senedir elektro gitar çalıyorum ama hiç sahilde çalıpta ortam yaptığımı hatırlamıyorum. Zaten elektrik bulmak sorun olur. Bu tatilcilerin daha da ilginci vardır. Otobüse binmeden 15dk önce aşkısını arar,ya canım geliyorum,özledim der. Ne var bunda diyecekseniz söyleyeyim,o telefondan önce de arkadaşıyla konuşur,baba hatun iyiydi numarasını aldık görüştük… diye devam eden bir konuşma yapan aynı insandır. Ortam tatilcisi.

İlginç ve zevkli iştir tatilcileri dinlemek,onlarla konuşmak,onları izlemek. Bana tüm bunlar garip gelirken belki size normal gelebilir. Bunun da galiba nedeni sizin tatil diye koşturduğunuz sahil kıyılarının birinde yaşıyor olmam. O yüzdendir ki size tatil deyince sahil gelirken aklınıza,bana tatil denildiğinde yaylalar,balıkçı kasabaları,Doğu Anadolu geliyor. Hani bal yiyenin belki de baldan bıkma durumu olmuş olabilir. Ama yıllardır yaşadığım deniz kenarı hakkında size bir ip ucu vereyim. Bir halt yok o sahilde.Bir hafta tatilim var ne kadar yanarsam o kadar iyidir yapmayın bari gelecekseniz de. Bünyenizi yıprattığınıza değmez.

Şİmdi gelelim şu otobüs yolculuklarına. Anam ya bende bir şanssızlık var ya da gerçekten millet olarak angutlaştık. Yahu tamam bu koltuklar yatıyor. Yatmıyor demiyoruz. Yatmasında demiyoruz. Ama güzel kardeşim bu yataş yaylı yatağı değil ki. Artı otobüste de aylarca kalacak halin yok. Az biraz dikkat etsen arkandakini rahatsız etmeyecek şekilde yatırsan şu koltuğu. Hadi onu da geçtim bu ne acele. Daha kahve servisi yaparken ne bok yemeye yatırıyorsun. Kahve bardağımı kafana mı koyayım bunu mu istiyorsun? El insaf! Bende yatırıyorum koltuğu ki genelde zorunlu kaldığım için oluyor bu. Çünkü önümdeki koltuğu yatırınca ayaklarım sığmıyor. Ama hiç bir zamanda arkamdakini rahatsız edecek kadar yatırmıyorum. Çünkü ayıp. Benim özgürlüğüm sınırsız değil. Başkasının özgürlüğüne müdahele edebilecek kadar sınırsız değil en azından. Artı neden kendi kıçımın keyfi için arkamdakini rahatsız edeyim. Uzun yıllardır otobüs yolculuğu yapıyorum. Ama özellikle son yıllarda insanlarda daha bir öküzlük baş gösterdi. Eskiden önündeki koltuğunu yatırmak istediğinde izin alırdı arkasındakinden. İzin almasının haricinde Rahatsız edecek kadar da yatırmazdı. Şimdi izin almayı geç,la kardeşim istersen kucağıma yat öyle rahat değilsen diyecek kadar koltuğu yatırmalarının haricinde birazcık koltuğu kaldırır mısın dediğinde adamın yüzüne çemkirmeler başladı. Verdiği taş çatlasın 100ytl paradır, sanki otobüsün tapusunu aldı pezevenk. Milletimiz gittikçe kabalaşmaya başladı. Bir başkasını rahatsız etmek eskiden ayıplanırken şimdilerde rahatsız etmeyen ayıplanıyor. Düşünmeyi zaten bıraktık ki bu hale geldik. Bunları anlatsam şimdi önümdeki bayana bana şu yanıtı vereceğinden şüphem yok: Sen kendini ne zannediyorsun? Bu laf bugünlerde moda. Ne de olsa magazin dünyası. Benim kendimi bir bok zannetmiyorum ki bunu da inkar etmiyorum ancak bunu diyen kişi kendini bir bok zannettiği aşikar. Bu kişiye ne yapsan da o boşvermiş durumda. O kendi küçük beyninde nispeten büyük dünyasında yaşamaya alışmış.

Belki biraz fazla sosyal içerikli bir yazı oldu gibi. Ancak amacım biraz eğlenmekti. Eğlenirken de aklıma geldi yazdım. Ama bu yazıyı okuyan kim varsa şunu unutmasın: Özgürlüklerimiz, bir başkasının özgürlüğünün sınırına kadardır.

Hayatım karman çorman. Her bakımdan karışık. Garson sordu;”Abi ne istersiniz?” Menüye saatlerce bakınca bir şey istemek lazım diye düşündü galiba garson. Karar verememiştim. “Sen bana karışık balık ızgara getir, ortaya bir de karışık salata…” “Olur abi” dedi ve gitti. “Yanına rakımı da unutma…” “Tamam abi”