Yürümeye devam etmelisin hayatın boyunca. Hiç yılmadan,yorulmadan. Sürekli ve sürekli. Evet adaletsiz bir sistem bu hayat. Ama bu senin hayatta kalma koşulun. Düşsende,yılsanda hatta düşürülsende,yıldırılsan da… Yeri gelir en kıymet verdiğin insan ya da insanlardan kazık yersin,tekme yersin. Yapayalnız kalırsın. Hatta o kadar yalnız kalırsın ki kendi sesin bile sana çok gelmeye başlar. Ama yılmamalısın asla. Düşmene inat,düşürülmene inat,kazıklara inat yeniden yürümelisin. Durmadan. Hayatında alacağın son nefese kadar.

Ama işta insansın sonuçta. Aklının oyunları ise senin işte en büyük düşmanın. Eskiler,maziler,anılar… İnsanı en çok yoranlar… Aklına gelince hüzünlenirsin. İçinde bir yerler yanar. Tüter,kavrulur. Zaman dersin. Ama o zaman herşeyi güzelleştirmez. Bir yer mutlaka bir zaman kanar… Ama yine de yılmamak zorundasındır. Ne dedik,Keep Walking… Yürümeye devam…






Kalem arkası: Yoruldum… Fotoğraf Barış Kemal Kirik’tendir…

Her şeye olduğu gibi sana da geç kaldım hayat. Yakalayamadım seni kaçırdım avuçlarımın arasından hep seni istedim hep senle olmak istedim ama yetmedi sana gücüm hükmedemedim bilemedim senin değerini halbuki o kadar güzeldin ki o kadar yaşamaya değerdin ki her anınla her dakikanla ama ben senin kıymetini bilemedim. Her anımı senle dolu dolu yaşamak varken ben sadece sana hayıflandım sadece arzu ettiklerimi bana vermediğin için sana kızdım. Ama çok büyük bir şeyin farkında değildim ki sen bana istediklerimi veriyordun sadece ben onları görmek istemiyordum hep daha fazlasını istiyordum belki de.
Senle benim aramda hep bir savaş oldu. Soğuk buz gibi bir savaş yeri geldi yendim seni, yeri geldi kendi gözyaşlarımda boğdun beni. Bu bile yaşamaya bir sebepti benim için. Savaşıyordum senle geleceğimle savaşıyordum. Ama sen beni kötü vurdun bu sefer be hayat tam alnımın ortasından tam 12 den vurdun beni. Bilemiyorum kendimi karar veremiyorum ne olucağına ne yapacağıma karar veremiyorum düşünmekten yoruldum artık bir sonraki hamleni seni düşünürken kendimi kaybettim ne olacağımı bilemedim bir türlü bu hayatta ve sen beni çekip vuruyorsun. En masum halimde Ve evet sen kazandın gidiyorum artık hayat bu son oyunumu da kaybedip gidiyorum. Senle savaşmayı bırakıyorum artık. Hep kazanıyor olsam da ben fark etmeden, bu son oyunu sana armağan ediyorum… Sunduğun her fırsat için tattırdığın bütün zevkler için sana sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum ey güzel hayat. İnsanlarla oynamaya devam et yoksa bir amaçları kalmaz ne kadar söylenirlerse söylensinler sen aldırma onlara inadına kazandır onları ama onlar hiçbir zaman farkında olmasınlar…






Kalem arkası: Yazı ve fotoğraf sevgili dostum Barış Kemal Kirik’e yani nam-î diğer Gri Adam’a aittir…

Aslında başlığı para konuşur koymak istemiştim. Ama sonradan vazgeçtim. Neden bilmiyorum Napolyon daha cazip geldi başlığı atarken. Paranın garip bir şey olduğunu zamanında Napolyon bu sözlerle söylemiş. Para para para…

Para gariptir. En suskun adamı çalçene eder,en naif adamı en kurnaz eder. Para öyledir ki akrabanı sana düşman,düşmanını sana dost eder. Para dostluk satın alamaz derler ya. Öyle güzel alır ki aklınız durur. Para konuşur. Para söyler. Para emreder. Para para para… Ayhan ne diyor demeyin. Öyle usta. Kimse kusura bakmasın bu zamanda dostluklar bile paradan geçiyor. Hatta akrabalarınla bile iyi olursun paran varsa…Kendimden örnek vereceğim bak şimdi…

Şu an oturduğum ev tapu kağıdında kargir ev olarak geçiyor. Yani ne demek bu. Bu evde kat mülkiyeti yani dairelerin tapuları yok. 3katlı bina olarak geçiyor. Hissedarlar var. Bu hissedarlar arasında annem,ananem,annemin kardeşi,bir de annemin halası. Fakat ilk tapunun çıkışından sonra bir mal bölüşümüyle bir kısmı annemlere bir kısmı annemin halasının annesine düşüyor. Şimdi ortak olan burada nene diyelim bu konumda. Nene ölünce ne olur varislere kalır üstündeki mal. Yani annemin babasına ve halasına. Fakat uyanık geçinen hala malı satış yoluyla üstüne alır. Ondan sonra olayım başlar. Ben bu 6daireli binada bir eve otururum. Hala der ki 4sene sonra çık orası benim. Çıkmam tabi ki de. Salak mıyım ben. Anamın hissesinde oturuyorumdur zira. Dava edilirim falan. İşin en iğrenç kısmı ise burada başlar. Annemin kardeşi bir daire daha kazanabilmek uğruna annesine ve ablasına sırt çevirir.

Ve işler daha da ilginçleşir. 2daireyi açıp birleştirmekten doyamayan annemin kardeşi ve ailesi 3.daire olarak göz diktikleri evimden beni çıkartmak için akıl almaz yollara girişirler. Misal annemin kardeşinin kızı anneme ağza alınmayacak sözler söyler İstanbul’daki ciğeri 5para etmez pompacı sevgilisine. Ben bunu dediğimde iftira atılır üstüme. İftira atılır ama iftira değişmez benim bildiğim. O sonradan 5kere daha değişir. Yıllar değişir olay değişir ama iftira annemin kardeşi tarafından kabul edilir bunca yalana rağmen. İşin garip tarafı annemin kardeşinin karısı ve kızı onca laf söylerler annemin halası için yanyana sigara tüttürürken. Hatta karısı ağlar sızlar. Malı duyunca koynuna girerler ama annemin halasının. Sarılmalar,öpmeler. Kıskançsın diyenlere bir söz. Burada tükürdüğünü yalamaktan bahsediyorum…

İşin özü insan mal uğruna göt yalıyor ya aklım almıyor. Bir kere göt kirli bir uzuvdur. İnsan nasıl yalar? Midenin olmaması gereklidir. Ama işin acı kısmı baktığında akraban saydığın insan mal uğruna mülk uğruna seni satıyor. Düşmanın kesiliyor. Anlamıyorum mal,mülk,para uğruna birilerini satmayı. Ne bileyim iki gün sonra hepimiz öleceğiz. Bu dünyanın malı kime kalmışta sana kalacak ki…

Neyse ben akrabam dediğim kişiler için şu günlerde tek bir şeyi söylüyorum. İlelebet hayatımdan çıktılar. Hani iyi sıçarım buna rağmen götümü de yalasalar yine de geri adım atmam. Hani bu böyle biline…

Fotoğraf konuyla ilintisiz olsa bile,%50indirime dikkat edin. Ne kadar kıymetli olduğunu görün paranın…






Special thanks for photo;
Photographer: Doğu Koç
Photo name: %50 İndirim

Hayat dediğin nedir ki bir fotoğraf karesinden başka? Mutlu bir an için bir kare, acı anlar için bir kare… Çekersin; sürekli pozlarsın yaşadığın hayatı. Elin sürekli deklanşöründedir hayatını kaydettiğin o fotoğraf makinesinin. Arada sırada döner bakarsın o mutlu anlara. Bazen canın sıkılsa da döner yine de bakarsın yüzünde bir tebessüm oluşturacak anlara…

Okulundan mezun olursun. Kepler havadayken bir kare çekersin. Sevdiğin birini kaybedersin bir kare de ona harcarsın. Sevgili bulursun bir kare. Evlenirsin bir kare. Çocuğun olur bir kare. Sevgilini ilk kez öpersin bir kare. Bir kare bir kare daha çekersin hayatında.

Ama her güzel şeyin bitişi vardır. Makinende pozlar bitince makineni duvara asarsın senden sonraya emanet olsun diye. Çeker gidersin. Ya da o mutlu günlerin bittiğinde o çektiğin mutlu günlerine dair karelere bakarsın.

Söylesene bu kadar karışık yazıda sana anlatabildim mi hayatın bir fotoğraf karesinden baska bir şey olmadığını?

Bu arada görüldüğü üzere sitemin temasını değiştirdim. İyi mi oldu bilmiyorum. Şimdilik uğrayıpta beğenmeyen pek olmadı. Daha basit bir tema. Henüz Türkçeleştirmesini yapmadım. Zira onu yapmak için saatlerce kodlar arasında gezinmem gerek. O yüzden önceki yazılar yerine older entries,yeni yazılar için newer entries’e tıklamanızda bir sakınca görmüyorum. İngilizce bilmeyenler içinse oklar var. Takılın işte. Adım Hıdır,elimden gelen budur mantığıyla yaptım. Valla hayatımda önemli olan kişilere sordum beğendiler. Sizde beğenin bir zahmet.

Eee ustasım ne yaptın aylardır ortalarda yoksun diyenlere de selamlarımı fışkırtırım. Tıpkı ilk baharda her yerde biten çimenler gibi çok fışkırtırım. Ustacım hayatla uğraştım. Yeni yepyeni kararlar aldım. Uygulamaya sokmakta her ne kadar sıkıntı da yaşam eskilerde şimdi yeni kararlar bünyemin daha çok kabul ettiği,daha çok özümsediğim,daha çok hırslandığım kararlar olunca uygulamakta acele bile ettim. Ama sonuç. Sonuç ise harika oldu…:)

Neyse ustacım. Sen gir bak siteme. Kullanışını iyice öğren. Gerçi oldukça basit tuttum. Hemen öğrenirsin,sen zekisin. Bende o sırada yeni yeni yazılar hazırlayayıp sana sunayım. Devamı haftaya.

Ambulansın sedyesinde;kendisinden büyük sedyede yatan bir çocuktu geldiğinde acile. Ufacık bir bedendi kocaman sedyede yatan. Vurulmuştu,kim kıymıştı bilmiyorum ama birisi acımadan çekmişti soğuk tabancanın tetiğini. Ve sıcak kurşun saplanmıştı o ufak bedene. Belki de dumanı tüterken namlunun,düşüvermişti bedeni yere. Kim bilir. Belki de oturduğu yerden vurulmuştu. Hatırlayamıyorum hikayenin bu kısmını. Tam ciğerinden vurulmuştu. Çok kan kaybetmiş ama direniyordu. Sanki bir kaplanın ava yapışması gibi yapışmıştı bir kere hayata. Bırakmaya niyeti de yoktu. İyi ki de yoktu. Serumlar,iğneler,neşter,ameliyat derken sonunda ufak bedeni direnmişti bu kurşundan yapılma can alıcı soğuk metale. İnadına der gibi. Uzun zaman önceydi tüm bunlar. O çocuk ölmedi. Ölmedi ama izi kaldı ciğerinde. Göğüs kafesinin üzerinde. Bir deliğin kapanmayacak olan iziydi.

Daha çocuktu. Ne kabahati vardı? Kim bilir. Ufacık bedeninin bu eziyeti çekmesi için ne yapmıştı da başına bunlar gelmişti kim bilir. Ama gelmişti bir şekilde. Belki de büyümenin getirisi buydu. Büyümek değil miydi öğrenmenin eş anlamlısı? Bilmek değil miydi acının sebebi? Belki de büyüdüğünün bir ispatıydı.

…..

Bir kalbin başka bir kalbe açtığı yara mıdır kapanmayacak,izi sonsuza kadar kalacak yara? Yoksa soğuk namludan çıkan sıcak bir metalin yarası mıdır sonsuza kadar kalacak? Hangisi en kötüsüdür,kim bilir?Vurulan mı yoksa sağ kalan mı?

Kalem arkası: Her nefes sigarasında ya da bir yudum çayında bir tarafları acımasızca acıyanlara armağanımdır…

7 gün 24 saat boyunca durmadan nefes alıyorsun. Bunun 8saati yatakta uyumakla geçiyor. Geri kalan 16saatinde ne kadar çalışıyorsun işinle ilgili? Bak yukarıdaki böcek kadar çalışabiliyor musun? Sorunun yanıtı bana değil,kendine…

Eğer gerçekten inanıyorsan,yürekten inanıyorsan bu uğurda malını mülkünü hatta yeri geldi mi canını bile verebilirsin. Bu ister aşk olsun ister iş olsun. Farketmez. İnanıyorsan sonuna kadar gitmek lazımdır. Ve sona yaptığın bu yolculukta vermen gereken ne varsa gözünü kırpmadan vermelisin. Yeri geldi mi canını bile gözünü kırpmadan vermelisin. Çünkü o zaman karşına çıkan engeller küçülür. Çünkü senin kaybedecek hiç bir şeyinin olmadığı gerçeği ile yüzleşenler ya engelleri kaldıracaktır ya da yolundan çekileceklerdir. Bu dünyada en çok korktuğum insandır kaybedecek hiç bir şeyi olmayan insan. Çünkü onun elinde kalan tek şeyi kendi canıdır. Ve eğer o inandığı uğrunda bunu da feda edecek noktaya geldiyse önüne çıkmaktansa destek olmayı tercih ederim.

Kaybedecek çok şeyim vardı bir zamanlar. Ama bugün kaybedecek hiç bir şeyim olmadığına inanıyorum. Önüme sayısız engel çıktı. Dört yanım çevrildi. Boğuldum. Ruhum öldü. Şimdi elimde sadece kalan bir tek canım var. Ve bahsi açıyorum artık. Benim kaybedecek bir canım var,ya sizin?

Artık buraya kadar. Dostuma düşmanıma selamlar olsun… Gökten mahşer yağmasının zamanı geldi artık…

26yaşına gelmişim kaba taslak basit matematik hesabıyla. 26yıllık yaşamımda bir kere keşke demişim o da bir yılbaşı sabahını gösteren güne ait olmuştur. Yani kısacası %99.9 oranında kusursuz bir yaşam sürmüşüm 26yıl boyunca. Çocukluğumdan beri 45yaşında öleceğimi düşünmüşümdür. Hani kimisine göre az iken bana göre çok olan bu yaşta. Neden mi? Nedeni basit,insanları tanımayı öğrendiğimde ilkokulda idim. Hayatın kıçına parmak attığımda orta okulda idim. Abarttığımı sananlar sanmaya devam edebilirler zira tanıyanların bilebileceği bir durumdur. Yani ne bilye oynadım sokakta, ne de bayramda şeker topladım. Doğumdan sonra 2yıllık anırma döneminden sonra 12yıllık komşu sordu sen kimsin diye. 12yaşımdaydım o zaman. Yuh anırmalarımı duymadın diyelim 10yıl boyunca gözüne çarpmadım mı hiç alt komşun olarak. Bir çok yaşıtım gibi şeker toplamaktansa yahut bilye oynamaktansa ya da bakkaldan alınmış söbü topla tek vuruş okumaktansa sorumluluk almayı tercih ettim. Hiç anlatmadığım ya da anlatamayacağım şeyler olduğu için tek çareniz sözüme güvenmek olacak. Kısacası yaşıtlarından ileride farklı yaşların sorumluluklarını yaşadım. Ve farklı olmayı ilk o zaman öğrendim. Bir bahar günüydü,yaşıtlarım top oynuyorlardı,annemse maltepesini tüttürüyordu balkonda. Bende dışarıyı seyrediyordum. O zaman öğrendiğimin ibaresi olan bir kaç cümle döküldü dudaklarımdan: “Bunların hiç mi işi gücü yok”. Dumanı sardı mavi Akdeniz’in mavi gökyüzünün maviliğini anamın sigarasının… O bakış beni anlattı her zaman…

Pişman olmadım tüm bunlara. Ne yani bir söbü topun peşinden koşturamadıysam. Ya da bayramda şeker için kapı çalmadıysam. Yahut bilye oynayamadıysam. Başı vuran hepsini üter durumunda olmadıysam. Bu hamur meselesi idi. Yani sen şimdi kurabiye yaptığın hamurla pizza yapamazsın. Hamur uygun değildir bir kere. Bu hamur öyle karılmıştı ki yaş 26ya geldiğinde tüm gönül rahatlığıyla diyebildi hayatın kıçına parmak attık biz…

Hayatıma giren bir çok insan anlamadı bunu. Yani anlamasını da beklemedim şahsen. Ama biraz olsun söylemlerime kulak asılmasını istemedim değil. Yani vardı bir bildiğim. Kimisi buna müneccim boku yemek dedi,kimisi fala baktırdın dedi. Ama iş böyle değildi. Farklı olmanın getirilerinden biriside bu oluyor. İnsanları tanımak! Bir insanı tanımak için aylar yıllar gerekmez. 1saat muhabbet yeter. Sen yeter ki yolu yordamı bil. Hep tanıdım,hep bildim,çoğu zaman öyle görülmese de hep anladım ama gıcıklık kanda var bir kere, anlayamıyormuşçasına davrandım. Çünkü bende bir kez olsun anlaşılmak isterdim… Beni anlamayan insanları anlasam kaç yazar. Yani şimdi ben seni anlıyorum ama sen beni bir kez olsun anlamıyorsun kaç yazar? Ben hep istediğini versem,seni sürekli anladığımı belli etsem ne fark eder? Bir şeylerin değişeceğine karşı olan umudumu falezlerden aşağı atalı çok oldu. Evet onu öldüren bendim itiraf ediyorum.

Farklı olmanın en büyük derdi aynı kefeye konmak ve kötü insan olmaktır. Tam bir kaostur kendisi. Sen O’nun gözünde bir kasa elmadaki çürüksündür. Ama gerçekte en lezzetli olanısındır. Bunun primer nedeni farklı olman ve ona göre yaşamandır. Seconder nedeni ise o öyle görmek istiyordur. İnsanların inancını yıkmak ise dünyanın en zor işidir. Sen iki kanatlı melek bile olsan O seni şeytan olarak gördüyse öylesindir. Sen aksan O sana kara dediyse sen karasındır. İki dünyayı bir araya getirsen de karasındır. Bu inançtır. Sana nasıl inanası varsa öyle inanacaktır…

Ama ya aynı kefeye konmak? Tu kaka yapılmakla eş anlamlıdır. Sen senin kesip attığın tırnak olamayacak insanlarla aynı kefeye konulursun. Hatta bu iş o kadar abartılır ki,kesip attığın tırnak olamayacak insanlardan daha aşağı bir noktaya konursun. Farklı olmanın getirilerinden birisi kendin için yaşamamaktır. Kendini boşverebilmektir her konuda. Asl’olan kendinken normalde sen anormal bir insan olduğun için hep O dersin. Ama dedim ya anlatamazsın. Boşversene!

Farklı olmak nedir biliyor musun? Farklı olmak çamura düşmüş altın gibi olmaktır. Üstü çamurla kaplıdır. İlk bakışta. Ama içi hep altındır. Çünkü onun kimyası öyledir. O kıymeti bilinmeden bir köşeye atılacak olandır daima. Çünkü üstü çamurla kaplıdır. Birisi birazcık emek sarfedip çamuru sildiğinde ona altının o ışıltısını göstermeye hazırdır. Ama o hep kenara atılacaktır. Kader ise bu işe dur demek için elinden geleni yapar. Kenara atanın önüne çıkarır sürekli o çamurlu altını. Bu sefer silsin o çamuru diye…

Sözün özü,farklı olmak gerçekte doğru olabilmektir. Ama 21.yy’da bu olayda kaybedenden olmaktır. Çünkü yalan olanlar doğru,doğru olanlar yalan oldu. Ama üzülme. Düşünmelisin bir kez olsun, 2elin yanına geldiğinde yani 7tahta altına girdiğinde huzurlu mu olacaksın?

Kendi adıma yanıtlayayım. Bugünlerde içimde bir ölünün sessizliği ve huzuru var. Çünkü 26yıl geçmiş ana rahminden çıkalı. 26yılda bir kez keşke demişim. 45 yaş benim için ideal olan. Öncesi makbul sonrası zehir olacak bir yaş. Pişmanlığım tek bir yılbaşı sabahına rastlar. %99.9′u kusursuz yaşanmış bir hayat. 2elim yanıma geldiğinde huzurlu olacağım işte. Hesap veren değil,soran olacağım. Bu yüzden bu huzur ve sessizlik. Sen bu kadar rahat mısın benim olduğum kadar? Alnı açık gidebilecek misin? İyilik yapana,iyiliğini düşünene hak etmediğini verirken? Bana değil,kendine yanıtla. Ben bıraktım anlamıyor musun hala?






Kalem arkası: Farklı yaşadım farklı öleceğim. Alnım açık,yüreğimde huzur olacak. Peki ya senin?