Kalem arkası:  Bazen işte öyle…

İşte böyle anların birisindeyim. Unutmak istiyorum gördüklerimi. Unutmak istiyorum. Tek istediğim unutmak. Unutamıyorum. Hiç bu kadar canım yanmamıştı. Hiç bu kadar ızdırap duymamıştım. Unutabilmem için en ufak bir şey olmadı. Halen aynı sıcaklığıyla devam ediyor. Unutamıyorum. Düşüncelerime zincirler vurmak istedim olmadı. Konuşarak unutmak istedim. Olmadı. Olduramamaktayım. Beni ağır ağır öldürüyor. Ruhum çoktan öldü. Bedenimde arkasından gidiyor ağır adımlarla…

Tek diyebileceğim…

Çok acı çekiyorum…

Gitmeliyim…

Bugün benim doğum günüm. Bugün 365gün 6 saat süren yılın bir günüdür. Bugün mutlu olmam lazım değil mi? Değil. Öyle bir dünya yokmuş. Yani insanın en önemli günü,bu hayat dediğimiz saçma sapanlığın dolu olduğu bu şeye geldiğimizi kutladığımız bir gün olmalı. Bugün tüm sorunların bir günlüğüne durduğu,bir günlüğüne herşeyin toz pembe olduğu gün olmalı diye düşünürdüm. Yanılmışım…

Gerçi benim gibi birisiyseniz çok şaşırmazsınız. Hamuruna hüzün karışmışsa 1 gün güler, 5gün drama sahnesinde rol alırsın. Kalan 1 gün ise ölmekle yaşamak arasında gider gelirsin. Her gece yattığında ise hüznünü alırsın. Zaten bir tek o seni bırakmaz. Herkes gider ama hep kalıcıdır. Seni tanıyanlar bir de söylenirler bu durumuna. Sen kendini sevmiyorsun diye. Saçma. Kendini sevmeyen bir insan neden yaşasın. Seviyorum. Ama sizin kadar bencil değilim belki. Sizin kadar kendimi sevemiyorum. Kalan sevgimi insanlara veriyorum. Bu yüzden belki de ben sevdim mi gerçekten “adam gibi” seviyorum…

Bugün benim doğum günümdü. Çok mu fazlaydı mutlu olmayı istemek? Neyse zaten halim yok…

Kalem arkası: Kutlayan,kutlamayan herkese teşekkür ederim…

Evet; sizler göremezsiniz ağladığımızı. Duyamazsınız da. Çünkü bize öğretilendir erkek adam güçlü olur, erkek adam ağlamaz. Bir yerde bir erkek ağladığında diğerleri; oldu mu şimdi der açıktan. İçinden ise vay be adama bak. Harbi canı yanmış. Aman benim başıma da gelmesin deriz. Bizim ağladığımızı kimse göremez. Kimse duyamaz. Çünkü biz güçlü bir kabuğun arkasındayızdır.

Biz sevgimizi belli edemeyiz. Yani en azından siz kızlar gibi. Dedik ya biz güçlüyüz. Öyle siz kızlar gibi eriyip akamayız. Çünkü zayıflıktır bu bize göre. Ama göğsümüzde kocaman bir kalpte taşımasını biliriz. İçeride çılgınlar gibi atar, dışarıya sakinliği vurur. Belki arada sırada sevdiğimizi söyleriz size. Ama bilin ki bunun azlığı sevgimizden değildir. Dedik ya sevgi zayıflıktır bize göre. Ve biz zayıf olmamalıyız. Çünkü yeri geldi mi sizi kollayacak kadar güçlü durmalıyız. Bu kolay bir şey değil. Hele de sizler hayatımızdayken…

Bizi ancak her şey ters gitmeye başladığında anlarsınız. Elleriniz uzaklaşınca anlarsınız bizi. Sanırsınız kayıp acısı, yalnızlık acısı. Değil. Bu acı yüreğimizden gelir daima. Hani bir annenin çocuğunun ölümünü duyduğunda bastığı çığlık gibi bir çığlık kopar yüreğimizden. Ve o anda bizim gerçek yüzümüz çıkar ortaya. Aslında o kadar da güçlü olmadığımız çıkar. Ve bizde ağlarız. Siz görmeseniz de biz ağlarız. Siz arasanız bile duyamazsınız, siz gelseniz bile göremezsiniz. Ama içimizdeki o çığlık hiç susmaz. Hele de gerçekten sevdiysek İşte o zaman her şey bizim için daha bir zor olur. Çekip gidemeyiz bir türlü. Her günümüz belki merhaba dersiniz diye beklemekle geçer. Hey hat, bu işte çok zordur. Gözyaşlarımız dinmez. İçimizdeki o anne bir fazla acıyla çığlık atar. O attıkça parça parça olur yüreğimiz…

Kaç ay geçti artık bilmiyorum. Kaç ay daha geçecek onu da bilmiyorum. Yeminliyim artık ne başkasının elini tutmaya ne de başkasına bakmaya. Ağlamamaya çalıştıkça olmuyor içimdeki kadın susmuyor. Her gün bir fazla çığlık atıyor. Her gün bir fazla canım yanıyor. Ey Allahım sen yardım et. Bana ve benim gibi olan tüm kullarına. Bu acı çok fazla bana…

Azalmıyor…

Ne acı…

Ne sevgi…

Sokaklarım var benim. Karanlık. Kuş uçmaz,kervan geçmez. Sokaklarım var benim. Su akmaz hüzün akar. Sokaklarım var benim kayboluşlarımı içeren. Sokaklarım var kaybettiklerimin gezdiği ama görmediğim. Sokaklarım var bir yabancı bana. Kayıp,yitik,hüzün dolu…

Garip bir durumdayım. Hem mutluyum hem hüzünlüyüm. Kısacası aslında 0+0 elde var 0 durumundayım. Bilinmezliğe gidiyorum işte. İstemesem de çok istemesemde de gidiyorum. Yangın var bugün bulunduğum şehirde. 3-4 uçak bir o kadarda helikopter. İçim de yanıyor bir yandan. Kısacası çok tuhaf bir haldeyim. Ama gidiyorum işte. Kalamadım,gidemedim zoraki olarak gidiyorum işte. Çok uzaklara.

Garip bir haldeyim. Yarın doğum günüm. Ama bir mum sönük olacak bundan sonra. Bir kutlayanım eksik olacak. Ben ise bekleyeceğim telefonla bilgisayarın başında. Belli mi olur belki kutlar. Belli mi olur bu hayatta. Ümitlerimi bıraktım. Artık hiç ümidim kalmadı. Ama bir yandan da belli mi olur diyor bir yanım. Polyanna yanım. Bu sefer de yanılırsa polyanna tarafımı öldüreceğim kendi ellerimle. Üzgünüm ama böyle olmalı. Madem hayat böyleydi. Yaşamaya hakkı yok.

Garip bir gidiş. Buruk,hüzünlü,umutsuzca. Gidiyorum. Uzunca bir süre de yazamayacağım. Eskilerle idare edin. Tıpkı benim eski anılarla idare ettiğim gibi. Hadi yine iyisiniz. Bu kalem kırılacak yine,ses çıkaracak. Sizi yalnız bırakmayacak birilerinin beni yalnız bıraktığı gibi. Birilerinin beni anılar hapsine tutuklu bıraktığı gibi….

Yürümeye devam etmelisin hayatın boyunca. Hiç yılmadan,yorulmadan. Sürekli ve sürekli. Evet adaletsiz bir sistem bu hayat. Ama bu senin hayatta kalma koşulun. Düşsende,yılsanda hatta düşürülsende,yıldırılsan da… Yeri gelir en kıymet verdiğin insan ya da insanlardan kazık yersin,tekme yersin. Yapayalnız kalırsın. Hatta o kadar yalnız kalırsın ki kendi sesin bile sana çok gelmeye başlar. Ama yılmamalısın asla. Düşmene inat,düşürülmene inat,kazıklara inat yeniden yürümelisin. Durmadan. Hayatında alacağın son nefese kadar.

Ama işta insansın sonuçta. Aklının oyunları ise senin işte en büyük düşmanın. Eskiler,maziler,anılar… İnsanı en çok yoranlar… Aklına gelince hüzünlenirsin. İçinde bir yerler yanar. Tüter,kavrulur. Zaman dersin. Ama o zaman herşeyi güzelleştirmez. Bir yer mutlaka bir zaman kanar… Ama yine de yılmamak zorundasındır. Ne dedik,Keep Walking… Yürümeye devam…






Kalem arkası: Yoruldum… Fotoğraf Barış Kemal Kirik’tendir…

Bırakta ağlayayım bu gece. Belki başını yasladığın omzumun sıcaklığını yitirmesindendir. Kirpiklerimin gereksiz tuzlanmasındandır belki de içimdeki bu sıkıntı… Ama bırakta ağlayayım. Sadece ağlamak istediğimden olsun bu sefer… Kendime ve kaderime isyanımdan… Sen anlama nedenimi ama ben yine de ağlayayım…

Dostum gitti uzaklara. Gidelim mi derken adam bastı gitti. 3ay yok. Kardeşim dediğim insansa bugün yarın evlenir. Kendi ilişkimse tam anlamıyla çıkmaza girdi. Topluyorum,çarpıyorum,çıkarıyorum,bölüyorum olmuyor. Olmuyor usta. Ne desem olmuyor. Ne yapsam olmuyor. Bir adım ileriye gidemiyorum. Bin adım geriye gidiyorum. Hangisi koyuyor tam olarak bilmiyorum ama üçü birden koyuyor bana. Ne zırh kaldı,ne kalkan. Yuh artık…

O değilde bilerek yaşamak. Gün saymak. İster istemez insan sayıyor. İster istemez insan biliyor sonucunu. Sonucunu bilmek değil gününü biliyor. Hani insan öleceğini bilir yaşar. Bir de hangi gün öleceğini bilerek yaşamak. Kesin tarih vermek. Ne kadar mutlu olabilir,ne kadar hevesli olabilir. Ya da ne kadar istekli olabilir. Olabilir mi? Her uğraşının sonucunun olmadığını bilmek. Sevk kalır mı insanda?

Bilmiyorum iyice kitlendim. Söylesem tesiri yok,sussam gönül razı değil. Ama istemiyorum. İkinci yolu istiyorum. Başka bir şey istemiyorum. Bugün son olmasın istemiyorum…

Kısacası korkuyorum. Gittikçe yalnızlaşıyorum…Ve bu beklediğimden hızlı olacak. 19günde olacak şey. 1ayda tamamlanacak bir şey… Böyle mi oluyor yaşlanmak?

Dip notlarıma gömün beni. Zira o notlardır açıklamalarım. Hüzünlerden daha ziyade belki mutluluklarımdır. Belki kendimce isyanlarımdır. Ama beni onlara gömün. Beni anlatırlar her bir kelimesinde. Beni tasvir ederler. Duygularımın en saf halleridir…






Kalem arkası: Suskunum ve üzgünüm…

Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photo name: !