Kime ne seni beklemem. Hayat benim hayatım. Zaten gelip geçici bir durum değil midir hayat dediğimiz olay. Evet çoğuna göre çılgınlık,delilik hatta salaklık. Kimseye demedim zaten ben çok akılıyım diye. Çok nadirdir deli olmadığım zamanlar. Çok mu önemli seni beklerken hayatımı harcamak? Sensiz de yemek yiyebiliyorum. Sensiz de işimi yapıyorum. Tek yapmadığım şey,kaldırıp bakmıyorum kafamı çevremde kim var diye. Bakmıyorum,bakmayacağım da hiç bir zaman.

Yetiyor çünkü hayallerin. Bir zamanlar yanımda olan,uzandığımda dokunabildiğim ve sarılabildiğim o kadına şimdilerde hayallerde sarılabiliyorum. Kah bir dağın tepesinde, kah bir denizin kenarında hayallerimde… Bazen İstanbul’un İstiklal’inde, bazen Ankara’nın Kızılay’ında… Bir zamanlar gezdiğimiz sokaklarda…

Sonuçta ben seni bekliyorum. Başkasını değil;seni bekliyorum. Ufacık şeylerden mutlu olduğunda gözünde gördüğüm ışıltıyı bekliyorum. Yanında mutlu olduğum kişiyi bekliyorum. Bakışlarında aşk olanı bekliyorum. Elini tutarken heyecandan mıdır,havadan mıdır ellerinin içi terleyen kişiyi bekliyorum. Yani kısaca seni,yüreğinle beraber bekliyorum. Bir kahvemi içersin geldiğinde. Malum uzun yoldan geleceksin…

23:14

Hayat ne kadar adilse tam zıttı kadar gerçektir… 70 yaşındaki nene ekmek için İstiklal caddesinde çöp toplarken,senin çöp dediklerini,bir kısmımız barlarda dans ederler ve bir kısmımız geçici dünyada güzellik uğruna estetik yaptırır… İşte hayat bu kadar adil. Ve bu kadar gerçek…






Kalem arkası: Fotoğraf bana ait değildir. Fotokritik ya da FotoNo1′den bir fotoğrafçıdan alıntıdır. İsmini ve linkini unuttuğum için burada veremiyorum…