Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…

Hayallerdir insanın yaşama tutunmasının sebebi. Hayal gücü ile kışın ortasında kendini Miami sahillerinde sanabilirsin. Hayal gücü bir insanın sınırsız olmalıdır. Ancak gerçeklerle de karıştırmamak gerek. Ne olduğunu bilmezsen adın çıkar hayalperest diye. Hayal gücü sınırsız olup,gerçekle karıştırmayan insanlar yüksek dağların tepelerinde otururlar. Tabi bu gerçekleşeceği zamana kadar da yere çok kere çakılmışlardır. Ama işte yılma denilen olayın önüne hayallere olan bağlılık,onları başarabilme hırsıdır. Ancak bir kötü yanı vardır ki bu da pek tabi anlatılabilir şu cümleyle: “Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel değildir…” Düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsınız.

Ama ben yine de hayal kurmak istemiyorum. Tüm artılarına rağmen,kurmak istemiyorum. Çünkü çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış ve başarılması imkansız hale gelmiştir. Bu yüzden hayallere küstüm. Tabi sadece bu yüzden de değil,yukarıda yazdığım o cümle yüzünden de oldu. Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel olmadı. Hep hayal kırıklığı oldu gerçekleşsede hayaller gerçekleşmese de… Sonuçta mutsuzluk oldu. Ama bir hayalim var ki, bırakmam imkansız. Şimdi biraz da ona bakmak lazım…

Dum Spiro Spero…

Düşünmek güzeldi,onu düşünebilmek. En azından hayaller kurabilmek. Hayalinin mutluluk verdiği bir durum. Hiç olmayacağını bildiğimden belki bu kadar rahat hayaller kurabiliyorum. Biliyorum ki olmayacak duaya amin demekteyim. Kırılmaz bu yüzden. Ne hayallerim,ne yüreğim. Bu sefer sağlam. Hani insan olmayacak olsa da bazen düşünür ya bu maya ya tutarda bu göl yoğurt olursa diye. İşte o an tüm hayallerim yıkılıyor. Çünkü o ana dair en ufak bir hayalim yok. Ne yaparım sorusunun yanıtı olmayınca hayal gemisi kalkamıyor limandan.

Benim hayalim,tek ve en güzeli. En özeli de. Ancak durumum ufka bakıp limandan ayrılamayan bir kaptan gibi. Gözlerinde,aklında ufka ulaşmak var. Ama gemisi yok. O ufka bir gün belki ulaşır ümidini taşıyor. Ya da daha basit anlatımıyla,ciğerci dükkanının önündeki kedi misali. Ama bu kedinin önünde kilometreler var. Koca bir dağ var. Dağın tepesinde her gün tipi geçit vermez. Kısacası olmayacak dua… Sen amin demeye bak… Belki bu maya,iki dünyanın bir araya gelmesi ihtimali kadar ihtimalle tutar… Belki o gölün kaymaklı yoğurdu olur. Kaşık batmaz…

Sobe zamanı geldi çattı. Dilim döndüğünce üzerimden attım. Konu güzel ancak benim anlatacağım hayallerim gizli kalmalı. Bu yüzden kapalıdır yazım. Sobeliyorum Kalibre, Avgi(Şafak), Fersiz. Birazda sizden dinleyelim hayallerinizi…






Kalem arkası: Nefes aldığım müddetçe umut edeceğim…

Kalem arkası: Sevgili dostum;fırtınanın göbeğinde,boğulmak üzereyken,ansızın,beklenmedik bir şekilde,beklenemeyecek bir şekilde,fareler bile terk ederken gemiyi;gelip,bulup,o karanlıkta,o karmaşada,o kargaşada,kurtardığın gibi,karanlığıma aydınlık olduğun için sana minnettarım…

Kalem arkası:Camdan bakıyordum aklıma geldi 3-5satır yazmak istedim hepsi bu…

mutluluk haplarının verdigi sanal mutlulugun da bir sonu oldugunu ogrendigimde kırdım aynadaki aglayan yuzumu…

hikaye baslamıstı…”umut”gemisinin limandan ayrılmasıyla…duslerin ruzgarı dolduruyordu geminin yelkenlerini…ve hayat denilen suprizleri bol…boranları bol denizine acılırken…”kuzeye”dedi kaptan…en bereketli “mutluluk”ların oldugu yere dogru cevirdi rotasını geminin…ama nereden bilirdi ki oradaki sivri kayaları ve azgın boranı…oglen vaktiydi…hafiften kabardı deniz…ileride gokyuzundeki bulutlar…kara kara tren katarı gibiydiler…bir endise dustu kaptanın yuregine…umarım bozmaz dedi…saatler ilerledi…deniz kabardı kabardı ve kabardı…geriye baktı…tam ortasında kalmıstı…huzun boranının…azgın dalgalar carptıkca carptı…”Umut” gemisinin tam gobegine…yelkenler birer birer yırtılmaya basladı…sert ruzgaralara dayanamadılar bir saat bile…sabaha kadar dovdu azgın dalgalar gemiyi…batmadı “Umut”gemisi…direndi…inadına direndi…cıkar gunes dedi…dalgalar vurdu o direndi…dalgalar vurdu o direndi…yelkenleri yırtıktı…su alsa da…batmadı…sabaha kadar dayandı…sabah oldugunda boran bitmisti…geriye yorgun tayfalar…ve yırtık yelkenler kalmıstı…kaptan tayfalarına seslendi…”Acın yelkenleri,cıktıgımız limana donuyoruz…”donmesi de gerekirdi…cunku bir gece daha dayanamazdı “Umut”gemisi…ve yırtık yelkenleri acıldı…yeniden…bu sefer..huzun ruzgarları esti…yoneldiler guneye…

en iyisi mi bu hapları yutmamak…