Olur ya,hani şanslı bir insansanız,Allah’ın (cc) sevdiği kuluysanız,böyle bir aşka,böyle bir sevdaya tutulursanız dediklerimi unutmayın. O gün benim bu dediklerimin deli işi görünse de aslında ne kadar mantıklı olduğunu anlarsınız. Acısıyla sevemeyecekseniz zaten siz sevmiyorsunuz demektir. Acısıyla tatlısıyla sevmelisiniz…

Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Her gün şükrediyorsunuz. Belki elini tutmuyorsunuz,belki beline sarılıp Kızılay’da tur atmıyorsunuz. Belki el ele diz dize oturmuyorsunuz. Ama sevdiğinizi biliyorsunuz. Gerçekten sevdiğinizi biliyorsunuz. İçinizde sürekli bir huzur oluyor. Belki en acı lafları da duyabiliyorsunuz ağzından. Ama yine de şükrediyorsunuz o anda bile. “İyi ki varsın” diyebiliyorsunuz. O kişinin sizin hayatınızda öyle ya da böyle bir şekilde olmasına şükrediyorsunuz. Olsun,sesini duymak yetiyor diyebiliyorsunuz. Olsun,karşında oturup ona bakmaya doyamasanızda doyasıya bakmak için zamanın durmasını isterken kahpe zamanın hızına küsüyorsunuz. Ne de çabuk geçiyor dakikalar ve saatler. Kuşlarla aranızı iyi tutmaya çalışıyorsunuz. Olur ya ihtiyacı olduğunda kuşun kanadında varmanız gerekir yanına diye. Kalbiniz zaten delilik yapmak için hazırken,sizi tutmasını beklediğiniz mantığınızın bile kalbinizle aynı lafı ettiğini farkediyorsunuz. O bile “yap” diyor. “Onun için yapmayacaksın da kimin için yapacaksın” diye soruyor.

Aşık olmak,sevmek zor iştir. Zor işi kabullenemiyorsanız seviyorum demeyin. Eğer onu gerçekten sevdiğinizi söylüyorsanız hiç bir şeyin sizi ve onu yıkmasına izin vermeyin. Hele de onun arkasında dağdan yüce,dağdan kuvvetli durmaktan asla vazgeçmeyin. Varsın o sizi sevmesin,varsın hiç ellerinizi hiç tutmasın. Sevmekten vazgeçmeyin. Elmayı sevin ama elmanın sizi sevmesini beklemeyin. Sizi siz yapan bu aşka,dolayısıyla ona da şükredin. Kıymetini bilin daima. Ve daima siz siz olduğunuz sevin. Emin olun hayatınız daha güzel olacaktır…

Kalem arkası: Hayalperest’ime her şey için teşekkürler…

Ah sevdiğim gözlerin ela,güzelliğin başa bela. Belan tatlı bir lokma. Yuttukça yutası geliyor insanın. Baktıkça yüzüne bakası geliyor. Kumral tenine ne de yakışıyor uzun sarı saçların. Teninde bebek kokusu…

Hoş geldin canım. Zor oldu yolumuzu bulduk. Zor oldu kendimizi bulduk. Zor oldu birbirimizi bulduk. Ama bulduk ya çok güzel oldu…

Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Uzun süredir yazmıyorum biliyorum. Uzun süredir karalamıyorum kendime dair beyaz sayfalarımı. Sanmayın ki bıraktım. Sadece ara verdim. Yol ayrımındayım. Ne idim, ne oldum, ne olmak istiyorum, ne olacağım sorularına yanıtlar arıyorum. Aradığım sorulara yanıtlar veriyorum. Ölçüp tartıyorum. Sonuçlara ulaşıyorum. Ulaştım. Şimdi ise geri kalan harekettir.

İnsan ömrü kaç yıldır? 65 mi 70 mi? Sağlıklı yaşarsan 90′a kadar yolu vardır. Kafana düşecek kiremit yüzünden belki daha baharında gideceksindir. Fakat ne kadar yaşadığının ne önemi vardır? Önemli olanın nasıl yaşadığındır. Usta bu hayatta üç şey önemlidir. Huzur,Mutluluk ve sağlık. Sağlık dış etkenlerden çok etkilendiği için senin ellerinde olan 2 şey vardır. O da Mutluluk ve Huzurdur. Evinde,işinde mutluluk ve huzur. İşte o zaman dünyanın en zengin insanı oluyorsun.

Bazen öyle kararlar vermek gerekiyor ki biliyorsun gitmen gerekiyor. Hemde gemilerini yakarak. Ardında ucsuz bucaksız bir deniz,önünde aşılmayı bekleyen dağlar…

Kısacası gitmek,gitmekten çok bir yola düşmek gerekiyor. Zaman geldi. Zaman geçmeden yola düzülmek gerekir…

Ve bu yolda emin ol dostum yalnızsın. Tek güç sadece senden gelir. Kendine güven,azmine güven. Ve gözünü karartarak çık bu yola. Bak yolun sonuna nasıl geleceksin… Ve o yolun sonunda senin kaybettiğini düşünenlerin yanılgılarını okuyacaksın yine onların gözlerinden…

Kısacası Anka Kuşu olacaksın. Bazen dirilmek için küle döneceksin…






Fotoğraf her zaman ki gibi ve bugünlerde benim gibi sessizleşen sevgili dostum Barış Kemal Kirik’in fotoğrafıdır. Sessizliğin hayır olsun sevgili dostum…

4. evrede diğer 3evrenin toplamındaki duyguların yanında ölümden korkmamak hatta mümkünse hemen gelsin duyguları hakimdir. İş işten geçmiştir. Ruhunuz son nefesini vermek üzeredir. Siz,ruhunuz değişmiştir. Irreverseble değişimler olmuştur. Altın tepsi de bile sunulsa çok geç kaldın denilecek bir durumdasınızdır. Artık hayattan tek beklentiniz ölümü hediye etmesidir… Ve geldiğinde yüzünüzde bir gülümseme,gözleriniz açık son bulur…






Kalem arkası: 3.evredeyim. İlacı veren çıktı işin içinden imkansız diye ama hiç inanmadı ki imkansızın olmadığına… Ya da bana…

Kaçalım gidelim bu şehirden,
Ve de bu ülkeden…
Belki Rusya’da bir şehirden alırız soluğu,
Ya da Küba sahillerinde purolarımızdan bir nefes…


Belki bir gün batımına varırız deniz kenarına,
Ya da bir kışa girişin sonbaharında,
Karadeniz’in yemyeşil yaylalarında…


Arabayla mı olur bilmem,
Ya da tren vagonlarıyla mı,
Yolun bittiği yerde;
Bazen at’lan,bazen yayan…


Kimseye haber vermeden gidelim,
Yol sormadan yolumuzu kendimiz çizerekten,
Bazen bir köy kahvesinde çay içerek,
Bazense destur alıp girdiğimiz bir evde,
Sabah kahvaltısıyla…


Yeter ki gidelim yârim,
Buralar dar geliyor bu sıralar bana,
Karanlık,kederli,çokça da efkârlı,
Gidelim,mutlu olalım…


Belki yeşil çayırlar vardır oralarda,
Serilip yatalım üzerlerine,
Gün batımını izlerken gözlerimiz,
Bir de meltem eserse hani hafiften,
Üşürsek ısıtalım birbirimizi…


Gidelim yârim buralardan,
Bu şehirden ve bu ülkeden…
Gidelim uzak diyarlara,
Yolunu sadece yolcularının bildiği o yerlere…
Gidelim,mutluluğa doğru…

Her saat bir tren kalkar peronlardan. Bir bilinmezliğe,ağır ağır.Dizel motorunun gürültüsünde bırakır garı.  İçinde yüzlerce umut taşır. Yüzlerce acı,yüzlerce hüzün. Bir yüzün arkasına saklanmış duygular. Bilinmeze yolculuktur her tren yolculuğu. Ne bekler varılacak yerde? Ya da bu tren yapar mı rötar? Kimse bilmez. Kalkışları dakiktir trenlerin varışları ise sembolik. Ama taşıdıkları insanlar gerçektir,bu hayatın bir parçasıdırlar. Acılarıyla,hüzünleriyle,mutluluklarıyla,sevinçleriyle. Kısaca her insani duygularıyla gerçektirler…

Bilmem bu tren nereden gelir nereye gider. Binmek isterim. Sorarım kaptana gider mi buralardan uzaklara,evet diyerek yanıtlar yılların verdiği,tren yollarının verdiği dinginlikle. Tren yolları sessizdir,sakindir. Geçtiği yerlerde belki çocuklar koşarlar arkasından. Belki kimse koşmaz. Usuldan bakan inekleri saymazsak bakanı da yoktur trenlere. Trenler yalnızlık taşırlar. Bir o şehirden bir bu şehire. Yalnızlıklar bavullar dolusudur. Her yolcunun yüreğinin bir yanı doludur yalnızlıkla. Ama özlemse yalnızlığın doldurduğu bardak işte o zaman varış yerinde sevinçler vardır. Sevinçlerin göz yaşları. Ama yoksa o bardak, yani özlenene kavuşma yoksa bir bavulluk yer de onun için açılır. Onun yeri sabittir artık. Nereye giderse gitsin hep o bavulun sahibi mutlak bakar ufka. Bir gün doğumunda yakalar mıyım o sevinci diye. Bir anlık olsa da yakalar bazen. Bir anlık güneşin ilk ışıklarının içini ısıttığını hisseder. Ve sonra yine kara ayaz başlar yürekte…

Tren yolculukları güzeldir. Bir yerden bir yere en yavaş şekilde ulaştırır. Ama en çok insan ve en çok insani duygunun olduğu yolculuklardır. Sabah kahvesini içerken hiç tanımadığın biriyle “Hemşerim nerelisin” sorusuyla başlayan sohbetin keyfi yoktur hiç bir yolculukta. Ve hiç bir yolculuk ikilem yaşatmaz. Hem gitmek hem gitmemek ikilemini. Ağır ağır titretirken rayları tren bir yandan kanatlanıp uçmak ister insan. Bir an önce varayım diye… Bir yandansa ilk garda ineyim geri döneyim der insan… Hele de yalnızlığı doldurmuyorsa özlemin bardağını. Yani yalnızlığı en yakın dostu olanlar içindir bu…

Sordum kaptana gider mi bu tren;beni benden alıp bambaşka biri yapabilir mi diye. Sormaya devam ettim. Peki kaptan,bu tren giderken acılarımı,hüzünlerimi burada bıraktırır mı diye. Sordum hemen ardından. Peki kaptan bu tren gider mi;mutluluğun sahte olmadığı o yerlere doğru… Kaptan çattı kaşlarını. Yak bir sigara dedi. Senin çaren ne bende ne de sende… Bir sigara sonra düdük çaldı yola koyulmuştuk…






Kalem arkası: Tren düdük çaldıktan sonra yetişemedin mi trene,sadece arkasından bakanlardan olursun. Ve hiç bir tren geri dönmez hayatının raylarında. Gitti mi gider…Kıymet bilmeyi bilenlere armağanımdır…Bilmeyenlere ise,garın soğuk bankları armağan olsun…

Hayallerdir insanın yaşama tutunmasının sebebi. Hayal gücü ile kışın ortasında kendini Miami sahillerinde sanabilirsin. Hayal gücü bir insanın sınırsız olmalıdır. Ancak gerçeklerle de karıştırmamak gerek. Ne olduğunu bilmezsen adın çıkar hayalperest diye. Hayal gücü sınırsız olup,gerçekle karıştırmayan insanlar yüksek dağların tepelerinde otururlar. Tabi bu gerçekleşeceği zamana kadar da yere çok kere çakılmışlardır. Ama işte yılma denilen olayın önüne hayallere olan bağlılık,onları başarabilme hırsıdır. Ancak bir kötü yanı vardır ki bu da pek tabi anlatılabilir şu cümleyle: “Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel değildir…” Düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsınız.

Ama ben yine de hayal kurmak istemiyorum. Tüm artılarına rağmen,kurmak istemiyorum. Çünkü çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış ve başarılması imkansız hale gelmiştir. Bu yüzden hayallere küstüm. Tabi sadece bu yüzden de değil,yukarıda yazdığım o cümle yüzünden de oldu. Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel olmadı. Hep hayal kırıklığı oldu gerçekleşsede hayaller gerçekleşmese de… Sonuçta mutsuzluk oldu. Ama bir hayalim var ki, bırakmam imkansız. Şimdi biraz da ona bakmak lazım…

Dum Spiro Spero…

Düşünmek güzeldi,onu düşünebilmek. En azından hayaller kurabilmek. Hayalinin mutluluk verdiği bir durum. Hiç olmayacağını bildiğimden belki bu kadar rahat hayaller kurabiliyorum. Biliyorum ki olmayacak duaya amin demekteyim. Kırılmaz bu yüzden. Ne hayallerim,ne yüreğim. Bu sefer sağlam. Hani insan olmayacak olsa da bazen düşünür ya bu maya ya tutarda bu göl yoğurt olursa diye. İşte o an tüm hayallerim yıkılıyor. Çünkü o ana dair en ufak bir hayalim yok. Ne yaparım sorusunun yanıtı olmayınca hayal gemisi kalkamıyor limandan.

Benim hayalim,tek ve en güzeli. En özeli de. Ancak durumum ufka bakıp limandan ayrılamayan bir kaptan gibi. Gözlerinde,aklında ufka ulaşmak var. Ama gemisi yok. O ufka bir gün belki ulaşır ümidini taşıyor. Ya da daha basit anlatımıyla,ciğerci dükkanının önündeki kedi misali. Ama bu kedinin önünde kilometreler var. Koca bir dağ var. Dağın tepesinde her gün tipi geçit vermez. Kısacası olmayacak dua… Sen amin demeye bak… Belki bu maya,iki dünyanın bir araya gelmesi ihtimali kadar ihtimalle tutar… Belki o gölün kaymaklı yoğurdu olur. Kaşık batmaz…

Sobe zamanı geldi çattı. Dilim döndüğünce üzerimden attım. Konu güzel ancak benim anlatacağım hayallerim gizli kalmalı. Bu yüzden kapalıdır yazım. Sobeliyorum Kalibre, Avgi(Şafak), Fersiz. Birazda sizden dinleyelim hayallerinizi…






Kalem arkası: Nefes aldığım müddetçe umut edeceğim…

Son bir kaç senede ama özellikle son 1senede hayatımda çok şeyler değişti. Başta olaylara bakış açım. Tabi olaylara bakış açısının insan yaşamındaki etkisini görebilmek için davranışlarda da ufak bir değişime ihtiyaç duyulur. Bakarsın ama bir icraat yoksa trene bakan öküzden hiç bir farkın kalmaz. O trene o öküz ister çayırdan baksın ister bir tepeden isterse raya çıkıp baksın. Sonuçta tren değişmez ancak öküz öküzlüğünü korur. İnsan bir kere öküz olmaya görsün. İcraat olmadan bakış açısı değişmiş neyime. Evet bazen öküzlük yaptığım doğrudur. Ancak bu öküz olduğum anlamına gelmez. Bu yüzdendir ki bakış açımla beraber davranışlarımı,hayatı yaşama stilimi de değiştirdim. Tabi ilk başlarda bu sıkıntı yaratmadı değil. Ancak zaman geçtikçe yeni stile alıştım ve herşeyin rayına girmeye başladığını hissettim. Zaman geçtikçe de hissetmekle kalmadım evet bir şeylerin değiştiğini yaşayarak kanıtladım. Güzel olmasını beklerken önce güzel ardından şahane olmaya başladı ki bununla beraber herşeyin değişimi hızlanmaya başladı. En azından kendime uygun bir mutluluk ilacı yarattım ki henüz ne yan etkisini gördüm ne de bünyenin alışma durumunu. Hatta doz aşımı bile çok eğlenceli oldu. Tabi bunun yöntemini anlatmayacağım çünkü bu herkese göre değişir ama sabit bir şey varsa o da sabırdır. Sabrın sonu selamet diyen atalarımız yerinde ve güzel bir söz söylemişler. Ama çok faydasını gördüm. Görmekteyim de…

Bir de daha önceki bir kaç yazımda bahsettiğim dürüstlük var ki insana inanılmaz bir güç veriyor. Çünkü kartlarınız ortada iken kimse sizin açığınızı bulamaz. Kimse sizi bir yalanınızla ya da açığınızla köşeye sıkıştıramaz. Alnınız açık bir şekilde girersiniz her yere…

Tabi ben bunların hiç birinden bahsetmeyeceğim. Sadece aklınızı karıştırmak,düşüncelere daldırmak ve sonra anlatacağım şeylerden bir bok anlamamanız için yazdım. Son günlerde hayatımda herşey güzel gidiyor. Çevremdeki tüm salaklardan kurtulmakta bunlara dahil. Akraba ya da arkadaş çok önemli değil. Salak bir insan varsa çevrende seni de salaklaştırabiliyor. Kesin çözüm bir akraban ya da arkadaşın az olsun. Ama çevren hep elit insanlarla olsun. Çünkü çevredir insanı bok kuyusuna sokan ya da altın koltukta oturtturan. Amacın altın koltuksa kurtul. Yok bok çukuruysa hedefin devam et. Ancak yalnızlık denilen o tabir zirve yolunun ilk adımıdır. Doğada da bu şekildedir. Hiç bir kartal grup faaliyetine girmez. Daima tek avlanır.

Dedim ya son günlerde gerçekten hayatımda bazı şeyler düzene giriyor ve bende bu sayede mutlu oluyorum. Eskiden bozulmuş arkadaşlıklarımı düzeltmekte bunların cabası. Varolan arkadaşlıklarımı güçlendirmekte tabi ki. Ve dediğim gibi salaklardan kurtulmak. Ama bir şey var ki bazı şeyleri düzeltebilmek. Hani o imkansız denen ya da hakkında imkansız diye düşündüğün şeyleri başarmak. İşte o bir insanın tadabileceği en büyük zevktir. İmkansız olduğunu düşünürken yapabilmek. Evet kral tacını takmazsın ama kraldan da üstün olduğunu hissettirir sana. Evet ben de imkansız dediğim bir şeyi başarmaktayım. Her zamanın laf oyunudur. İmkansız diye bir şey yoktur. Doğru yoktur. Ama  sen imkansızı başarmak istersen,uğrunda uğraşmak istersen,doğruları yaparsan imkansız dediğin her ne ise imkanlı olur. Ve bu zevki sende yaşarsın.

Bu zevki ben yaşıyorum. Umarım o da yaşıyordur. Ki galiba yaşıyor. Ama ona teşekkür ediyorum çünkü imkansız dediğim o olayın giriş kapısının anahtarı elindeydi. Kapıyı açtı. Teşekkür ediyorum. İyi bir şeyler başarmanın verdiği huzuru tadabilmiş olmanın keyfi için. İyi bir şeyler başarabildiğimiz için…






Kalem arkası: İşte size farklı bir yol hikayesi. Bir dönüş hikayesi. Ama huzurlu bir dönüş…