Git bakalım gidesin geldi yine. Gelesinin geldiği gibi gidesin de geldi. Ve her geliş-gidişlerinde cebinde kısmî mutluluklar ardına gizlenmiş mutsuzluklar getirdin. Ve yine kısmî mutluluklarının ardına sakladın mutsuzlukları. Yine cebinden çıkan elma şekerinin elması bozuk çıktı. Halbuki ne tatlıydı kırmızı şekeri. Yine mide bulandırıcı,yine ağız tadını bozucu. Ama en çokta yürekte dinmeyen bir sızı. Yine istediğin olsun. Yine git bakalım…

Mutlu olacağını düşündün giderken. Benimle mutlu olduğun zamanları tek kalemde sildin. O zamanların ne bir kıymetini ne de bir değerini düşünmeden,gözlerinin yaşına bakmadan o anların katili olmaya karar verdin giderken… Huzurlu olacağını düşündün giderken. Belediyenin çevreye verdiği gibi bir rahatsızlık değildi ki özür dileyeyim. Su borusu döşemiyordum ki caddelerine. Eskavatörleri çalıştırmadım ki. İyi bir şeyler yapmak rahatsızlık veriyorsa eğer çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı dilemiyorum özür. Tüm bunlara rağmen dertleştiğin anların da katili oldun…

Öyle ya da böyle gittin. Bir şekilde,bir bahaneyle,bin bir nedenle. İyi dileklerin senin olsun,sen gittikten sonra dileklerin de kalmasın bana. Madem gidiyorsun umurunu al da git. Umursama artık ne beni ne de halimi. Boşver git işte… Madem gidiyorsun… Gitme demeyeceğim…

Git…


……….


me…






Thanks for Photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Edited: Ayhan Baltacıoğlu

4. evrede diğer 3evrenin toplamındaki duyguların yanında ölümden korkmamak hatta mümkünse hemen gelsin duyguları hakimdir. İş işten geçmiştir. Ruhunuz son nefesini vermek üzeredir. Siz,ruhunuz değişmiştir. Irreverseble değişimler olmuştur. Altın tepsi de bile sunulsa çok geç kaldın denilecek bir durumdasınızdır. Artık hayattan tek beklentiniz ölümü hediye etmesidir… Ve geldiğinde yüzünüzde bir gülümseme,gözleriniz açık son bulur…






Kalem arkası: 3.evredeyim. İlacı veren çıktı işin içinden imkansız diye ama hiç inanmadı ki imkansızın olmadığına… Ya da bana…

Geçtiğim birkaç seneyi irdelediğim zaman, ki bu zaman en az 3yıldan başlar, hiç bitip tükenmeyecek sandığım yıllardı. Ne zamana kadar derseniz geçen yılın bu ayları belki de birkaç ay sonrasına kadardır. Tanıştığım insanlardan tutunda bulunduğum ortamın farklılaşmasıyla başlayan bu süreçte bir şeyler değişti. Hani bir nevi ödül mü desek bu olaya tam olarak bilmiyorum ama sanırım o geçirdiğim buhran dolu 3-4yılın güzel hediyesi gibiydi. Aslında işin doğrusunu söylemek gerekirse mekânın değişiminde fayda varmış. Mekân değişince insanın düşüncesi de mekâna göre şekil alıyor galiba. O buhran dolu yıllarımda imkânsız denen olgunun olduğunu düşünürdüm. Neredeyse hayatımdaki her şey imkânsız gibiydi. Ancak işte mekân değişimiyle imkânsızın olmadığını gördüm. İnsanın maddi sıkıntısı olabilir, iş bulur atlatabilir. İnsanın evinde sıkıntısı vardır, komşusuyla ya da ev sahibiyle. Evini değiştirir daha iyi bir yer bulur huzura erer. Ancak insanın içinde bir sıkıntısı varsa, yani aklında ne yaparsa yapsın bazen o sıkıntıyı atamaz. Atalarımızda bu sözü sanırım bir nevi çıkış yolu olarak görmüşler; “Sıkı can iyidir kolay çıkmaz.” Tamamıyla saçma bir laftır. Daha doğrusu ben ona inanıyorum. Kolay çıkar. Çekersin bıçağı, atlarsın camdan aşağı bak nasıl kolay çıkıyor. Demek ki neymiş; atasözlerine güven olmaz. Bu bir kaçıştır kolay yoldur. Ama bu laf yerine her ne kadar bununla ilintili gibi görünmeyecek gibi olsa da şu lafı benimserim; “Doğru olan zoru başarmaktır.” İşte dayanma gücüm yok denen de bir laf vardır ağızlarda. Sıkıntıda olan insanların ağzında… Beni tanıyan tanır ben sağlam alkol kullanan bir insanımdır. Ateist değilimdir ancak nedense bu ülkede alkol alanların hepsi ateist olarak görüldüğü için belirtmek istedim. Bir şeyi çok iyi bilirim ki Allah (c.c) hiçbir kuluna taşıyamayacağı yük yüklemez. Ve yeri geldi mi kulunu sınar. Şimdi anladın mı neden dayanma gücüm yoktur lafına inanmadığımı? Ve asl’olanın zoru başarmak olduğunu? Her neyse ben paragrafın başına döneyim şu buhrandan çıkışıma. Çünkü ismini anmak istediğim birkaç kişi olacak. Ailemin haricinde. (Ailem= Annem, Babamdır gerisi yalandır) Hoş ismini anmak dedim ama burada Ali, Ayşe, Fatma, Hüseyin diye çetele çıkartmayacağım. Üstü kapalı geçeceğim…

Tüm bu olayların, yani buhran öncesinden bahsediyorum, tanıdığım birisi var hayatımda. Söz konusu olan bu kalbi güzel insan, her derdimi dinlemenin yanında, babasının oğlu olmasam da derdime ortak olabilecek ölçüde yardımcı oldu. Ben olsam şöyle yapardım diyerek en basiti. Eee diyeceksiniz ki ulan madem vardı böyle biri hayatında neden buhrana girdin. İşte bazen insan çevresindekilerin kıymetini bilemiyor, bilse de yeteri kadar önem veremiyor. Bir de bu tip insanların huyudur buhran öncesi gelir, sen zaten o yola girmişsindir. Fark edecek durumun yoktur. Ya da aman o çok biliyor, o bilgiç, o bunları yaşamadı ki diyecek konumda oluyorsun. Ben bu konumda o beni anlamıyor diyenler arasındaydım. Ancak anlıyormuş ama benim anlayış kabiliyetim düşmüş ben bunu anlayamamışım. Not: Bu kişiye o kadar mesaj attım insan cevap verir değil mi, buradan huzurunuzda sesleniyorum. Sesime ses ver.

Bir diğer insan ise buhrandan çıkış dönemimde tanıştığım birisi. Moralim bozuk olduğundan dersi asıp limana içmeye gittiğimde; iyi misin Ayhan, geleyim mi, bak çok içme diye arayan birisi. Şu an arzu ettiği şehirde arzu ettiği bir bölümde mutlu mesut okuyor. Ki çevremde görüp tanıdığım, mutlu olmasını canı gönülden istediğim birisidir kendileri. Kendime Not: Uzun süre oldu acilen bir arayıp hal hatır sormalıyım. Evlerimiz birbirimize yakın olduğundan genelde beraber yürürdük, yürüyüş iyidir zekâ açar mantığıyla, uzun soluklu sohbetlerimiz oldu. Bir de sabahın köründe simit fırınından simit peynir alıp kahvaltı yapmalarımızı saymazsak. Hoş bir kere mi iki kere mi ne yaptık tam hatırlamıyorum ama şunu iyi biliyorum simitler soğudu. Daha yeni tanışmamıza rağmen bana verdiği akıldan, bana yaptığı kıyaklardan dolayı; genelde açığımı kapatmak tarzında, yani kanka, belki bilmediği belki fark etmediği şekilde bana yardımı çok fazla dokundu. Not: Teşekkürler, google huzurunda. Geleceğim tekrar İstanbul’a.

Tabi bunların haricinde insanlar olmadı mı? Oldu ama hikâye bu değil. Aslında hikâye son cümlede yine bütünlüğünü bulacak. Biliyorum uzun, kafa karıştırıcı bir hikâye oldu. Ama ismi geçmeyen tüm herkese teşekkür etmek görevimizdir. Teşekkürler. Ancak burada birisinden daha söz edeceğim bir diğer paragrafta. Ancak onu anlatmak yerine bir olguyu anlatacağım. O zaten kendisi anlayacaktır. Not: Bu ne biçim bir hikaye oldu. 3kişi haricinde kimse anlamıyor gibi bir durum.

Tüm bu süre zarfında tek bir şey öğrendim, çok şey öğrendim de bu en önemlisidir, ki daha öncesinde öğrenmeyi beceremediğim, bildiğim ama uygulayamadığım bir durumdu, o da sabırdır. Şimdi geriye dönüp baktığımda bayağı bir sabırsızmışım. Ve bu yüzden sürekli olarak yeri gelmiş dibe batmışım. Bugünde yaşadıklarımdan sonra insanın eğer kalbi temizse her şeyin istediği gibi olacağını bir kez daha anladım. Her bayramda, her yılbaşında çok gülerek ama az düşünerek izlediğimiz bir tiyatro oyunu vardır. Sen hiç ateşböceği gördün mü adlı tiyatro oyunu. O oyunda Demet Akbağ işe başlamak için başvurduğu müdüre, ki burada o kişi Altan Erkekli’dir, şu cümleyi söyler: “Zoru hemen başarırım, imkansız biraz zaman alır.” Aslında gülünür geçilir ama tam adam akıllı bir cümledir bana göre. Sabretmeyi, Umut etmeyi bilen bir insanın tek diyeceği cümledir. Bir de kalbini temiz tutanın. Bir de Osman Pamukoğlu’nun bir sözü vardır; “Bir iyileşmeden önce her şey kötü olur” diye. Tüm bu umutsal yaklaşımlar bir araya geldiğinde, bir insanda toplandığında o insanın yapamayacağı şey yoktur. Sabır, Umut, İmkânsız demek saçmadır ve Bir iyileşmeden önce her şey kötü olur laflarına inanan, yürekten inanan insan için keder, hüzün ve mutsuzluk gelip geçicidir. İşte o zaman boğulmakta olan imam gibi olursun; ancak sana gönderilen kurtarma ekiplerini kimin işi olduğunu anlarsın.






Kalem arkası: Yeter ki yürekten iste; o mutlaka olur.

Hayallerdir insanın yaşama tutunmasının sebebi. Hayal gücü ile kışın ortasında kendini Miami sahillerinde sanabilirsin. Hayal gücü bir insanın sınırsız olmalıdır. Ancak gerçeklerle de karıştırmamak gerek. Ne olduğunu bilmezsen adın çıkar hayalperest diye. Hayal gücü sınırsız olup,gerçekle karıştırmayan insanlar yüksek dağların tepelerinde otururlar. Tabi bu gerçekleşeceği zamana kadar da yere çok kere çakılmışlardır. Ama işte yılma denilen olayın önüne hayallere olan bağlılık,onları başarabilme hırsıdır. Ancak bir kötü yanı vardır ki bu da pek tabi anlatılabilir şu cümleyle: “Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel değildir…” Düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsınız.

Ama ben yine de hayal kurmak istemiyorum. Tüm artılarına rağmen,kurmak istemiyorum. Çünkü çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış ve başarılması imkansız hale gelmiştir. Bu yüzden hayallere küstüm. Tabi sadece bu yüzden de değil,yukarıda yazdığım o cümle yüzünden de oldu. Hiç bir şeyin gerçeği hayali kadar güzel olmadı. Hep hayal kırıklığı oldu gerçekleşsede hayaller gerçekleşmese de… Sonuçta mutsuzluk oldu. Ama bir hayalim var ki, bırakmam imkansız. Şimdi biraz da ona bakmak lazım…

Dum Spiro Spero…

Düşünmek güzeldi,onu düşünebilmek. En azından hayaller kurabilmek. Hayalinin mutluluk verdiği bir durum. Hiç olmayacağını bildiğimden belki bu kadar rahat hayaller kurabiliyorum. Biliyorum ki olmayacak duaya amin demekteyim. Kırılmaz bu yüzden. Ne hayallerim,ne yüreğim. Bu sefer sağlam. Hani insan olmayacak olsa da bazen düşünür ya bu maya ya tutarda bu göl yoğurt olursa diye. İşte o an tüm hayallerim yıkılıyor. Çünkü o ana dair en ufak bir hayalim yok. Ne yaparım sorusunun yanıtı olmayınca hayal gemisi kalkamıyor limandan.

Benim hayalim,tek ve en güzeli. En özeli de. Ancak durumum ufka bakıp limandan ayrılamayan bir kaptan gibi. Gözlerinde,aklında ufka ulaşmak var. Ama gemisi yok. O ufka bir gün belki ulaşır ümidini taşıyor. Ya da daha basit anlatımıyla,ciğerci dükkanının önündeki kedi misali. Ama bu kedinin önünde kilometreler var. Koca bir dağ var. Dağın tepesinde her gün tipi geçit vermez. Kısacası olmayacak dua… Sen amin demeye bak… Belki bu maya,iki dünyanın bir araya gelmesi ihtimali kadar ihtimalle tutar… Belki o gölün kaymaklı yoğurdu olur. Kaşık batmaz…

Sobe zamanı geldi çattı. Dilim döndüğünce üzerimden attım. Konu güzel ancak benim anlatacağım hayallerim gizli kalmalı. Bu yüzden kapalıdır yazım. Sobeliyorum Kalibre, Avgi(Şafak), Fersiz. Birazda sizden dinleyelim hayallerinizi…






Kalem arkası: Nefes aldığım müddetçe umut edeceğim…