Bir bir öldü insanlar hayallerimi yanlarına alarak. Yok oldular zamanla. Tarihte tozlu sayfaların arasında yerleştiler teker teker. Mezarlarında hayallerim…

Bir hayalimi sakladım. Herkesten ve herşeyden. Sımsıkı tutundum ona. Canımın canı eyledim. Onu en güzel insana hediye edecektim. Çünkü en değerli hayalimdi benim. Bekledim. Yıllarca bekledim… Beklemekten bıkmaya başladığımda tanıdım en değerli hayalimin tek sahibini. Bir hayal bir insana böyle güzel mi yakışırdı. Hayalim Hayalperest’iyle buluşmuştu sonunda… Güvendim. İnandım. Canımın canını canıma teslim ettim. İyi bak dedim…

Sonra…

Sonrası bilindik hikaye…

Hayalim ölürken neredeydin?

Hayalimle birlikte ben ölürken neredeydin?

Çok özeldi…

Çok özeldi…

En güzel hikayemdi…

Ama kaybettim..

Önce onu…

Sonra kendimi…

Hayatımın renkleriydi…

Bir soluk nefes gibiydi…

Nefesim kesildi…

Ruhum firarda…

Bedenim isyanda…

Sustum…

Ve gittim…

Hoşçakalın dostlarım…

Vixi numquam in amore adipiscing elit. Quia non vult esse volui dicere. Sicut diximus in medical schola vitae erat kazanmam qui professionem. Et fecit. Sed hoc esset a magis interesting statuere, semper at aliquando viderat nuptias puellae. Capillos flavus fuerit. Long sufflavus crines umero qui osculatur. Ius longitudo altitudinem worktop accommodata. Ut at coram mundo oblitus oculorum. Quis potest tam pulchrum somnium Terra autem non est realis hominis? Feci. Libens diu Cor. Hoc tam dulce. Sed pretium fuerit. Sed occurrit ei in MMVI. Somnio meo invenit puellam corpus primum occurrit in MMVI…

Sed in vita amoris et casum ut in schola egrediantur vel dimissi cervicem meam vitae meae. Non det speciem sortiatur. Anno MMX, cum rem iterum coepit. Numquam ego illum iam oblitus. Proin quam primum diem vidi essem amando. Reversus sum in medical schola MMXI. Nullam tempus dolor alienigena ibi. Esma est fons vitae in unum. Si vos reperio a Candy pomo ramus rami una gaudeamus adhaerere modum pueri vel operor ego vici thrilled erat. Exspecto multos annos esset prope diem non eget tortor. Lorem ipsum dolor meus. Donec erat mulieris somniorum meorum. Qualem me et interrogabat si caelum nuntiatum loco multus of opus in hoc loco…

Dixi vobis iam fata mihi operis nondum perfecerat. Ut enim ad mulierem, a scapegrace frangitur. Fractus fracta intra cuiusque hominis tam crudeliter impleverunt. Rogavit me primum ad intolerantia hostia. Imo vere volo ut subsisto a. Sed quaero ex te sustinebit? Diamond incidere diamond rationem vos permoveo vestri ventus populus sisteret alius conatur intrare in locum tuum vita? Sed orci. Quia qui non potest stare. Unus autem non alius accipiat eam. Erat autem quae ultimo loco venit ad me possem. Unus ex nobis factus est error emptionis. Can egrediar? N. Non deseram. Sed etiam dat mihi dolorem. Quomodo potest vivere usque ad cor meum clamabo?…

Hac nocte, et fodi eam mihi anulo. Annulum, quem scribam suum annulo par fuerit nominis mei nomine. Num credis quod Ego in superbiam tempor risus. Volo ut portem usque ad mortem. Nullam sed rectam tenens manum alteri ea ita possit vivere? Et statuit. T hunc unum. Ive ‘exertus medication, non bibere. Inquietus. Non venio. Nec possum resistere. Imo scio peccatum. Ita credo in Deum. Vestibulum sed hoc non ascendet super caput servum…

Aliquam cursus adipiscing. Momenti fecit ad valorem datum. Ego dico, ut dignum eros. Quamdiu sum? Donec id est usque ad unum sokuncaya nobis. Pluris dedit ei: “Darling dixi” quantum. Etiam si vitam meam commisit, praesertim cum corde meo. Alium reponere cepit eas. Postremo ego proiecit eam. Sed laeditur, ego, iam non amplius certus est. Minimize causa vitae nibh semper. Lorem ipsum dolere sit vita beata esse non arbitror quod tunc talis vita vivere…

Sic quam operor ego mori? Cras ego audition. Lacus ipsum sit amet enim. II annos non bibendum arcu. Donec medicinam sumere, quod accepi a elit. ‘Ll paucis accipe. Ut vadam ad maiorem whiskey cum potus meus ventus. Lorem ipsum dolor vespere bibere. Scio enim corpus meum XXIV horarum spatium ipsum expirat. Et sicut ipsum quoque non sit. Mauris vulputate quam a diversis utriusque katacağım. Sic vos could descendere casus nihilo superstes. Quis te in domum meam, et si non solvat quod sunt discontinues hospitalis. Quid ego eam? Quisque a felis accumsan velit. Praeter haec ego vitam shitty permittatur. At ego stupore pauca. Lorem ipsum volo te virginem vocant…

O pulchrum oculis profiteering sum. O sola sui cordis mei. Quid enim amas me, non? Tu velim in morte non didicerit? Vellem esse potuerunt paulisper morari, crediderunt in eum dicis? Aut quomodo sciam. Utinam possem illi iterum me sarılsa viveret? Erant oscula labris oscula dico ego volo mortis? Ego saeptus corpore mortis excusso dico? Dixi tibi ne forte? Si diceret, non si vos es amo pulchra. Quia ad te, ne … At non sit amet eros. Im ‘non offendit. Im ‘non irasci. Utrum homo diligat frangitur irascitur Nunc sapien. Deliciae meae locutus sum vobis eram valde ventus, sed solus. Vestibulum ut erat. Bonum est quod grati. Superbus sum Te diligam. Sed bono animo es, quam. Darling, grana mali punici, lucem, mi. Ut a mi Esma’m. Amabo te … Cura mea wingless angelus. Ego libenter extremum spiritum meum. Et cum me nunc ut amet proximum et tu tanto opere özleyemeyecek sevemeyecek misses. Im rumex. Non dixi vale, quoniam non eram. Sed nos non dicimus. Nunc ut nulla mulier …

Kalem arkası: Neden Türkçe yazmadım? 29 yıldır Türkçe konuştum anlatamadım derdimi. Bu sefer farklı bir dil kullanmak istedim. Belki böyle anlaşılırım diye. Önemli şeyler yazmıyor merak etmeyin…

Onun iki aşkı,iki sevdası vardı yüreğinde taşıdığı. İkisi de birbirinden ağırdı. Birisinin ismi Hayalperest diğerinin ismi Ölüm’dü. İkisi de hayal kadar güzeldi. Ve ikisi de hayal olamayacak kadar gerçekti. İşin kötü yanı mı diyelim yoksa iyi yanı mı diyelim ikisini aynı anda sevmedi hiç bir zaman. Her ikisini de çok ayrı sevdi. Her ikisinin yeri farklıydı kalbinde…

Çok sevdi Hayalperest’ini. Gözlerine yangındı. Yangın yüreğindeydi. Mahşer yeriydi yüreği. Ne el atan oldu yangına,ne söndürmek için bir mey veren. Hoş el atan yârdan başkası olamazdı. O ateş ancak onunla dinerdi. Ancak onunla sakinleşirdi. Yârin elinden olsun,mey olmasın zehir olsun yeter dedi. Şu yangına biraz su dedi. Yâr bu ya naz edecek cilve edecek. Yeri geldi mi kötü söz söyleyecek. Ancak yâr’dan gelen herşey gönüle konar. Gönül bu kâh kaldırır kâh kaldırmaz. Kâh kırılır kâh üzülür. Ama yürekten üzülür,yürekten kırılır. Çünkü yâr gönüldedir. Olmaz dedi yâr. Olamaz dedi. İmkansızlığın imkanına bıraktı tüm hayalleri. Hayal olamayacak kadar acıydı gerçek sözleri. Bir rüya olsun diye dua etti…

Diğer aşkı ölümeydi. Her fani gibi öleceğini bilerek yaşadı. Yaşadıkça yaşlandı,yaşlandıkça hayattan soğudu. Güzelliklerin peşinden koştu. Yoruldu. Kavuşmak nasip olmamıştı bir kere. Yârine hasret duyuyordu,özlemlerine saklıyordu gözlerinin hülyasını. Dedik ya yâr olmaz dedi bir kere. Olacağı olsaydı da olmazdı artık. Neden diye sordu kendi kendine. Neden bu çaba ve bu uğraş? Neden hayat denen bu nehirde mutlaka o şelaleden aşağı düşeceğini bilerek kürek çekmek? Neden bu yorgunluk? Yârinin sevdasını koydu gönlünün en güzel yerine. Bir daha kimsenin açamayacağını bildiği o gizli yere. Yüreğinde boşalan yeri diğer sevdası doldurdu. Ölüme aşıktı artık. Yârine kavuşamamıştı bu dünyada. Ama ölüme kavuşabilirdi pek tabi. En azından iki aşkından birisi mutlu sonla bitmeliydi.

Bir gece sessizce karar verdi. Çok güldü çok eğlendi o gece.

Bir gece karanlık çöktü şehre…

Bir gece sessizlik çöktü bedenine…

O kadar garipti ki,herkes bir şeyler isterdi benden. Kimisi sabırlı olmamı,kimisi gelmemi,kimisi gitmemi. Kimse sen ne istiyorsun diye sormadı. Herkesin isteği farklı farklıydı. Her yere yetişmekte tabi imkansıza dönüştü bir süre sonra. Burada yatışımı,size göre uyumamın sebebine geliyorum. Benimse beklediğim biraz kadrimin kıymetimin bilinmesiydi. En çok değer verdiklerimden biraz anlayıştı. Biraz değerdi. Ama insanoğlu işte bencil. İmkansızlıkları baskılara dönüştürdüler. Sonra bir gece,yalnız evimde otururken bunun böyle gitmeyeceğini farkettim. Dışarıyı değiştirmeye çalışmam boşunaydı. Kimsenin değişesi yoktu. Bense huzuru bulduğum insanlardan böyle tepkiler görmeye alışkın birisi de değildim. Sonra işte o gece farkına vardım. Değişimin kendisi değişmezdi. Dışarıyı değiştiremiyorsan kendini değiştirmeliydin. Yani bu yol bir şekilde bozulmalıydı. Bu gidişat durmak zorundaydı. Sonra işte bu düşüncelerle yapacağımı yaptım…

3gün sonra geldi birileri evime. Uyuduğumu sandılar,nabzıma baktıklarında o çok kırdıkları kalbin,o çok baskı kurdukları kalbin atmadığını farkettiler. Ağladılar vs. Tipik hikaye bu kısım. Nedenini sorguladılar. “Ne derdi vardı acaba?” dediler. Kimisi kendisine yükledi suçu. Doğruyu buldu. Kimisi başkasına attı,kendini akladı. Ama işin ilginci onlar ağladı ben güldüm. Keyiften gülmedim. Kaybedince anladılar belki değerimi. Buna güldüm işte.

Şimdiyi sorarsanız. Şimdi rahatım biliyor musunuz? Gideceğim yer aşikar,cehennemdir. Yolum net ve kesin. Ama üstümdeki tek baskı toprağın baskısı. Zaten bedenim çürümekte. Onu da çok hissedemiyorum. Farklı olmasını istediğim yani sizin tarafta olmasını istediğim anlarım oluyor burada. Ama dışarıdakiler hiç değişmediler. Belki biraz değişselerdi herşey çok farklı olurdu. Neyse. Benden bu kadar. Şimdilik…

Eğer gerçekten inanıyorsan,yürekten inanıyorsan bu uğurda malını mülkünü hatta yeri geldi mi canını bile verebilirsin. Bu ister aşk olsun ister iş olsun. Farketmez. İnanıyorsan sonuna kadar gitmek lazımdır. Ve sona yaptığın bu yolculukta vermen gereken ne varsa gözünü kırpmadan vermelisin. Yeri geldi mi canını bile gözünü kırpmadan vermelisin. Çünkü o zaman karşına çıkan engeller küçülür. Çünkü senin kaybedecek hiç bir şeyinin olmadığı gerçeği ile yüzleşenler ya engelleri kaldıracaktır ya da yolundan çekileceklerdir. Bu dünyada en çok korktuğum insandır kaybedecek hiç bir şeyi olmayan insan. Çünkü onun elinde kalan tek şeyi kendi canıdır. Ve eğer o inandığı uğrunda bunu da feda edecek noktaya geldiyse önüne çıkmaktansa destek olmayı tercih ederim.

Kaybedecek çok şeyim vardı bir zamanlar. Ama bugün kaybedecek hiç bir şeyim olmadığına inanıyorum. Önüme sayısız engel çıktı. Dört yanım çevrildi. Boğuldum. Ruhum öldü. Şimdi elimde sadece kalan bir tek canım var. Ve bahsi açıyorum artık. Benim kaybedecek bir canım var,ya sizin?

Artık buraya kadar. Dostuma düşmanıma selamlar olsun… Gökten mahşer yağmasının zamanı geldi artık…

Diyor şair… Şu sıralar beni anlatan,beni benden alan bir kaç satır. Hiç tanımadığım bir insanın bir gece kaleminden dökülen satırlarda kendimi bulmak. Başıma gelmemişti şimdiye kadar.

Nedenlerin içinde boğuluyorum. Çözümsüzlükler katlediyor ruhumu. Kaybettiklerim ruhumun leşini kemiriyor. Ağır ağır tükenmekteyim. Kimse duymuyor,kimse bilmiyor. Duysa da ya anlamıyor ya da yapacak bir şeyi olmadığından susuyor. Bir umut ışığının,en azından mum alevi kıvamında titrek ve üşüyen bir ışığa bile ihtiyacım varken o ışık yanmıyor…

Bu şiiri yazın bir kenara. Unutmayın bu şiirdeki sözleri…

Kalem arkası: Sözün bittiği yerde nokta konur. Henüz o noktayı koymuyorum. Ama şimdilik… Zamanı gelince,herşeyin bir zamanı var…

26yaşına gelmişim kaba taslak basit matematik hesabıyla. 26yıllık yaşamımda bir kere keşke demişim o da bir yılbaşı sabahını gösteren güne ait olmuştur. Yani kısacası %99.9 oranında kusursuz bir yaşam sürmüşüm 26yıl boyunca. Çocukluğumdan beri 45yaşında öleceğimi düşünmüşümdür. Hani kimisine göre az iken bana göre çok olan bu yaşta. Neden mi? Nedeni basit,insanları tanımayı öğrendiğimde ilkokulda idim. Hayatın kıçına parmak attığımda orta okulda idim. Abarttığımı sananlar sanmaya devam edebilirler zira tanıyanların bilebileceği bir durumdur. Yani ne bilye oynadım sokakta, ne de bayramda şeker topladım. Doğumdan sonra 2yıllık anırma döneminden sonra 12yıllık komşu sordu sen kimsin diye. 12yaşımdaydım o zaman. Yuh anırmalarımı duymadın diyelim 10yıl boyunca gözüne çarpmadım mı hiç alt komşun olarak. Bir çok yaşıtım gibi şeker toplamaktansa yahut bilye oynamaktansa ya da bakkaldan alınmış söbü topla tek vuruş okumaktansa sorumluluk almayı tercih ettim. Hiç anlatmadığım ya da anlatamayacağım şeyler olduğu için tek çareniz sözüme güvenmek olacak. Kısacası yaşıtlarından ileride farklı yaşların sorumluluklarını yaşadım. Ve farklı olmayı ilk o zaman öğrendim. Bir bahar günüydü,yaşıtlarım top oynuyorlardı,annemse maltepesini tüttürüyordu balkonda. Bende dışarıyı seyrediyordum. O zaman öğrendiğimin ibaresi olan bir kaç cümle döküldü dudaklarımdan: “Bunların hiç mi işi gücü yok”. Dumanı sardı mavi Akdeniz’in mavi gökyüzünün maviliğini anamın sigarasının… O bakış beni anlattı her zaman…

Pişman olmadım tüm bunlara. Ne yani bir söbü topun peşinden koşturamadıysam. Ya da bayramda şeker için kapı çalmadıysam. Yahut bilye oynayamadıysam. Başı vuran hepsini üter durumunda olmadıysam. Bu hamur meselesi idi. Yani sen şimdi kurabiye yaptığın hamurla pizza yapamazsın. Hamur uygun değildir bir kere. Bu hamur öyle karılmıştı ki yaş 26ya geldiğinde tüm gönül rahatlığıyla diyebildi hayatın kıçına parmak attık biz…

Hayatıma giren bir çok insan anlamadı bunu. Yani anlamasını da beklemedim şahsen. Ama biraz olsun söylemlerime kulak asılmasını istemedim değil. Yani vardı bir bildiğim. Kimisi buna müneccim boku yemek dedi,kimisi fala baktırdın dedi. Ama iş böyle değildi. Farklı olmanın getirilerinden biriside bu oluyor. İnsanları tanımak! Bir insanı tanımak için aylar yıllar gerekmez. 1saat muhabbet yeter. Sen yeter ki yolu yordamı bil. Hep tanıdım,hep bildim,çoğu zaman öyle görülmese de hep anladım ama gıcıklık kanda var bir kere, anlayamıyormuşçasına davrandım. Çünkü bende bir kez olsun anlaşılmak isterdim… Beni anlamayan insanları anlasam kaç yazar. Yani şimdi ben seni anlıyorum ama sen beni bir kez olsun anlamıyorsun kaç yazar? Ben hep istediğini versem,seni sürekli anladığımı belli etsem ne fark eder? Bir şeylerin değişeceğine karşı olan umudumu falezlerden aşağı atalı çok oldu. Evet onu öldüren bendim itiraf ediyorum.

Farklı olmanın en büyük derdi aynı kefeye konmak ve kötü insan olmaktır. Tam bir kaostur kendisi. Sen O’nun gözünde bir kasa elmadaki çürüksündür. Ama gerçekte en lezzetli olanısındır. Bunun primer nedeni farklı olman ve ona göre yaşamandır. Seconder nedeni ise o öyle görmek istiyordur. İnsanların inancını yıkmak ise dünyanın en zor işidir. Sen iki kanatlı melek bile olsan O seni şeytan olarak gördüyse öylesindir. Sen aksan O sana kara dediyse sen karasındır. İki dünyayı bir araya getirsen de karasındır. Bu inançtır. Sana nasıl inanası varsa öyle inanacaktır…

Ama ya aynı kefeye konmak? Tu kaka yapılmakla eş anlamlıdır. Sen senin kesip attığın tırnak olamayacak insanlarla aynı kefeye konulursun. Hatta bu iş o kadar abartılır ki,kesip attığın tırnak olamayacak insanlardan daha aşağı bir noktaya konursun. Farklı olmanın getirilerinden birisi kendin için yaşamamaktır. Kendini boşverebilmektir her konuda. Asl’olan kendinken normalde sen anormal bir insan olduğun için hep O dersin. Ama dedim ya anlatamazsın. Boşversene!

Farklı olmak nedir biliyor musun? Farklı olmak çamura düşmüş altın gibi olmaktır. Üstü çamurla kaplıdır. İlk bakışta. Ama içi hep altındır. Çünkü onun kimyası öyledir. O kıymeti bilinmeden bir köşeye atılacak olandır daima. Çünkü üstü çamurla kaplıdır. Birisi birazcık emek sarfedip çamuru sildiğinde ona altının o ışıltısını göstermeye hazırdır. Ama o hep kenara atılacaktır. Kader ise bu işe dur demek için elinden geleni yapar. Kenara atanın önüne çıkarır sürekli o çamurlu altını. Bu sefer silsin o çamuru diye…

Sözün özü,farklı olmak gerçekte doğru olabilmektir. Ama 21.yy’da bu olayda kaybedenden olmaktır. Çünkü yalan olanlar doğru,doğru olanlar yalan oldu. Ama üzülme. Düşünmelisin bir kez olsun, 2elin yanına geldiğinde yani 7tahta altına girdiğinde huzurlu mu olacaksın?

Kendi adıma yanıtlayayım. Bugünlerde içimde bir ölünün sessizliği ve huzuru var. Çünkü 26yıl geçmiş ana rahminden çıkalı. 26yılda bir kez keşke demişim. 45 yaş benim için ideal olan. Öncesi makbul sonrası zehir olacak bir yaş. Pişmanlığım tek bir yılbaşı sabahına rastlar. %99.9′u kusursuz yaşanmış bir hayat. 2elim yanıma geldiğinde huzurlu olacağım işte. Hesap veren değil,soran olacağım. Bu yüzden bu huzur ve sessizlik. Sen bu kadar rahat mısın benim olduğum kadar? Alnı açık gidebilecek misin? İyilik yapana,iyiliğini düşünene hak etmediğini verirken? Bana değil,kendine yanıtla. Ben bıraktım anlamıyor musun hala?






Kalem arkası: Farklı yaşadım farklı öleceğim. Alnım açık,yüreğimde huzur olacak. Peki ya senin?

Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…