Şu sıralar aklımı kurcalayan bir kaç soru var. İnsanlık?

İnsanlık kaç liradır?

Maliyetini karşılar mı?

Taksitli seçeneği mevcut mudur?

Krediye uygun mudur?

İndirimi var mıdır?

Sezonluk mudur?

Tartıyla mı ölçülür?

Ağırlığı var mıdır?

Ağırlığınca altın eder mi?

Sahip olmayanlar kimlerdir?

Hangi firma yapar?

Hangi marka basılır?

Yerli üretim mi ithal mi?

Neyle ölçülür peki değeri?

Başarıyla mı?

Parayla mı?

Meslekle mi?

Kimlerde daha çoktur?

Yakışıklılarda mı?

Güzellerde mi?

Cikslerde mi?

Getirisi var mıdır?

Art niyetli midir?

Beklentileri var mıdır?

O değil de İnsanlık nedir?

Ne kadar insan(sın)ız?

Special thanks for photo;

Photographer: Doğu Koç

Photoname: %50 İndirim

Çıkarcı olmayan kalmadı mı şu dünyada? İlla yüze gülmek için bir çıkar olması mı gerekli? İlla birine bir yardım etmek için bir beklenti olması mı şart? Bu mu oldu insan olmanın ön koşulu?

Bazen düşünüyorum çıkar ilişkilerini. Çok hacı hoca var bir de bu devirde. Bir yandan ahkâm kesiyor hacılıkta, çaktırmadan vaazı veriyorlar, bu dünyada bunu düşünmeyen öte dünyada nasıl cevap verebilecek diye, bir yanda da çıkarcı. İşte o zaman beyin hücrelerim ısınıyorlar. Çıkarcı ve Müslüman… Var mı böyle bir dünya? Olur diyene de bir çift sözüm var: “Cennet vaat edilmeseydi sen Allah’ı (c.c.) sever miydin acaba bu çıkarcılıkla?”

Ya da para… Herkesin işi gücü para olmuş. Artık sevgiler, aşklar bile maddiyata dayanmış. Bir de utanmadan kalkıp boşanmalar arttı, ben evlenmeyeceğim diyorlar.  Sen parayla alamayacağın “huzur” denen mefhumu daha işin başındayken paraya endekslemişsin. Kimisi ileriye gidiyor, eski devirde sevgilerde farklıydı diyor. Ulan ben mi sıçtım bunun içine? Tavırlarından belli ne olduğun… Sen ve senin gibiler sıçtı sevginin içine. Bırak evlenme, mümkünse bu zihniyet üremesin. Ama nerde? Yat, kat, araba… Demek ki insan olmak için para şartmış. Bu yüzden Dervişleri ve Abdalları da hayvan ettiniz ya ne diyeyim… Ulan en büyük aşk Yaradan’adır. Bari aşkı kirletme…

Daha diyeceklerim var. Bu her şeyi maddiyata dayandıranlar var ya. Esas onlar hedefimde. Arkadaşım ne kadarsın? Yani tamam geçenlerde hesaplanmış. 42.5trilyon lira mıymış neymiş. Ama bizim oralarda senin gibilere birkaç laf söylenir. Ciğeri beş para etmez, dalaksız… vs. Yani uçma o kadar senin ederin o değil. Senin benim gözümdeki değerin bin lirayı bulmaz… Bakma sana kıymet verdiğime. Sana ben ne kıymet vereceğim. Verdiğim kıymet Yaradan’ından ötürü…

Paraya taktım çünkü maşallahı var herkesin işi gücü para oldu. Hep bana hep bana mantığı son sürat. Son sürat harcama. Son sürat yaşam… Ne ala ne ala. Yahu halen anlamadınız değil mi? Para ve onun satın alabildiği tek şey bu dünya ürünleridir. Kefen dediğin birkaç metre kumaş ve cepsiz… Ve işin garip yanı sadece bana demen. Her yerde birileri yardıma muhtaç… Görüyorsun, hava atayım diye “Üzülmüş” ayağına yatıyorsun. İcraat yok ama. Ekmek elden ördek gölden misali yaşıyorsun, para kazanıyorsun ya da kazanmıyorsun harçlık alıyorsun. (Rahatın yerinde merak etme, bilgisayarın var internetin var bu yazıyı okuyorsun.) Ama dışarıda aç yatan var. Gördün mü onları, yanlarından veremli görmüş gibi kaçıyorsun. Kısacası sen ikiyüzlüsün… Evinde çeşit çeşit giysin var, ayakkabın var. Karda kışta ayakkabısız, üşüyerek sokaklarda gezeni görüyorsun ilk lafın şarapçı oluyor. Ama Mehmet Akif Ersoy’un paltosunu hediye ettiği hikâyeyi ballandırarak anlatıyorsun. Bahane üretme boşuna 5lirayla 10lirayla kimse aç kalmıyor bu devirde kimse de karnını doyurmuyor. Ama bir ekmeği aylar önce yiyen var. Sıkıp yalamaktan parmakların gangren oluyor…

Kusura bakmasın kimse, bir yerine dokunduklarım bağırabilirler. Eleştirip laf sokma gayretine gönül rahatlıyla girebilirler. Bu da haklı olduğumu gösterecek. Kimse de bana sen ne yaptın da konuşuyorsun diyemez. Yaptığımı bilen biliyor. Birader bilen biliyor diyorsun bak sen bizi ne biliyorsun diyenler de haklı olduğumu gösterir. Bir şeyleri doğru yapanlar hiç alınmaz, okur geçer bilemedin altına imzasını atar…

Evet, kabul ediyorum. Ben hayvanım, eğer insan müsvetteleri insan ise. Eğer paraya tamah etmek, çıkarcı olmak, riyâkar ve ikiyüzlü davranmak insanlık ise ben hayvanım. Benimle beraber Dervişler ve Abdallar da hayvan olduğu için bizim tarafta bilgi iyi. Huzur var en azından. Ey büyük Allah’ım (c.c.) şu dünyadan insan müsvettesi olmadan, kimseye dokunmadan geçmeyi sen nasip et bana…

Ne zaman vazgeçtik insan olmaktan? Ne zaman kölesi olduk paranın,pulun ve de etiketin? Ne zaman özgürlüğümüzü sattık 3 kuruş para uğruna? Ve ne zaman insanları insan gibi görmekten vazgeçtik,onları etiketleriyle gördük,tanıdık,değerlendirdik?

Eee hani Müslümandık? Kitabımızda bu mu yazıyordu? İnsana en çok değer veren bir dinin mensubu değil miydik? İnsanı en yüce yaratılmış olarak nitelendiren bir kitabımız varken biz nasıl oldu da bu gaflete düştük? İlk insana secde eden melekler arasında değildi ya şeytan; şeytanı hani kötü gördük ya,peki biz insanlar olarak meleklerin bile secde ettiği yaratılmışa nasıl böyle davranabildik? (Ara not: Evet secde edilen Adem a.s. idi. Ama bizde Ademoğlu’yuz.)

İnsan sevgiyi öğrendi,aşkı öğrendi. Ardı sıra beslemedi mi onu parayla pulla? Ne zaman dokundu aşka para,pul,etiket? En saf duygusunu nasıl bu denli kirli ellere teslim etti? Ve nasıl bu duyguları kirlenirken sessiz kalabildi?

Ve söyler misiniz? Şu fotoğraftaki gibi bir mutluluğu en son ne zaman yaşayabildiniz? Bu kadar içten ve bu kadar saf bir mutluluğu? Uzun zaman oldu değil mi?

Kalem arkası: Evet,dayanamadım,güncel bölümünü de açtım…

Aslında başlığı para konuşur koymak istemiştim. Ama sonradan vazgeçtim. Neden bilmiyorum Napolyon daha cazip geldi başlığı atarken. Paranın garip bir şey olduğunu zamanında Napolyon bu sözlerle söylemiş. Para para para…

Para gariptir. En suskun adamı çalçene eder,en naif adamı en kurnaz eder. Para öyledir ki akrabanı sana düşman,düşmanını sana dost eder. Para dostluk satın alamaz derler ya. Öyle güzel alır ki aklınız durur. Para konuşur. Para söyler. Para emreder. Para para para… Ayhan ne diyor demeyin. Öyle usta. Kimse kusura bakmasın bu zamanda dostluklar bile paradan geçiyor. Hatta akrabalarınla bile iyi olursun paran varsa…Kendimden örnek vereceğim bak şimdi…

Şu an oturduğum ev tapu kağıdında kargir ev olarak geçiyor. Yani ne demek bu. Bu evde kat mülkiyeti yani dairelerin tapuları yok. 3katlı bina olarak geçiyor. Hissedarlar var. Bu hissedarlar arasında annem,ananem,annemin kardeşi,bir de annemin halası. Fakat ilk tapunun çıkışından sonra bir mal bölüşümüyle bir kısmı annemlere bir kısmı annemin halasının annesine düşüyor. Şimdi ortak olan burada nene diyelim bu konumda. Nene ölünce ne olur varislere kalır üstündeki mal. Yani annemin babasına ve halasına. Fakat uyanık geçinen hala malı satış yoluyla üstüne alır. Ondan sonra olayım başlar. Ben bu 6daireli binada bir eve otururum. Hala der ki 4sene sonra çık orası benim. Çıkmam tabi ki de. Salak mıyım ben. Anamın hissesinde oturuyorumdur zira. Dava edilirim falan. İşin en iğrenç kısmı ise burada başlar. Annemin kardeşi bir daire daha kazanabilmek uğruna annesine ve ablasına sırt çevirir.

Ve işler daha da ilginçleşir. 2daireyi açıp birleştirmekten doyamayan annemin kardeşi ve ailesi 3.daire olarak göz diktikleri evimden beni çıkartmak için akıl almaz yollara girişirler. Misal annemin kardeşinin kızı anneme ağza alınmayacak sözler söyler İstanbul’daki ciğeri 5para etmez pompacı sevgilisine. Ben bunu dediğimde iftira atılır üstüme. İftira atılır ama iftira değişmez benim bildiğim. O sonradan 5kere daha değişir. Yıllar değişir olay değişir ama iftira annemin kardeşi tarafından kabul edilir bunca yalana rağmen. İşin garip tarafı annemin kardeşinin karısı ve kızı onca laf söylerler annemin halası için yanyana sigara tüttürürken. Hatta karısı ağlar sızlar. Malı duyunca koynuna girerler ama annemin halasının. Sarılmalar,öpmeler. Kıskançsın diyenlere bir söz. Burada tükürdüğünü yalamaktan bahsediyorum…

İşin özü insan mal uğruna göt yalıyor ya aklım almıyor. Bir kere göt kirli bir uzuvdur. İnsan nasıl yalar? Midenin olmaması gereklidir. Ama işin acı kısmı baktığında akraban saydığın insan mal uğruna mülk uğruna seni satıyor. Düşmanın kesiliyor. Anlamıyorum mal,mülk,para uğruna birilerini satmayı. Ne bileyim iki gün sonra hepimiz öleceğiz. Bu dünyanın malı kime kalmışta sana kalacak ki…

Neyse ben akrabam dediğim kişiler için şu günlerde tek bir şeyi söylüyorum. İlelebet hayatımdan çıktılar. Hani iyi sıçarım buna rağmen götümü de yalasalar yine de geri adım atmam. Hani bu böyle biline…

Fotoğraf konuyla ilintisiz olsa bile,%50indirime dikkat edin. Ne kadar kıymetli olduğunu görün paranın…






Special thanks for photo;
Photographer: Doğu Koç
Photo name: %50 İndirim