Kırmızının en güzeli güldedir. Aşkın en güzelide bülbüldedir. Bülbülün sevdası gülünedir. Diken batsa da ayağına sevdası kurşun geçirmezdir… Ve bülbülün o tüm nağmeleri yüreğinden dökülür… Al kırmızı sevdasına…

26yaşına gelmişim kaba taslak basit matematik hesabıyla. 26yıllık yaşamımda bir kere keşke demişim o da bir yılbaşı sabahını gösteren güne ait olmuştur. Yani kısacası %99.9 oranında kusursuz bir yaşam sürmüşüm 26yıl boyunca. Çocukluğumdan beri 45yaşında öleceğimi düşünmüşümdür. Hani kimisine göre az iken bana göre çok olan bu yaşta. Neden mi? Nedeni basit,insanları tanımayı öğrendiğimde ilkokulda idim. Hayatın kıçına parmak attığımda orta okulda idim. Abarttığımı sananlar sanmaya devam edebilirler zira tanıyanların bilebileceği bir durumdur. Yani ne bilye oynadım sokakta, ne de bayramda şeker topladım. Doğumdan sonra 2yıllık anırma döneminden sonra 12yıllık komşu sordu sen kimsin diye. 12yaşımdaydım o zaman. Yuh anırmalarımı duymadın diyelim 10yıl boyunca gözüne çarpmadım mı hiç alt komşun olarak. Bir çok yaşıtım gibi şeker toplamaktansa yahut bilye oynamaktansa ya da bakkaldan alınmış söbü topla tek vuruş okumaktansa sorumluluk almayı tercih ettim. Hiç anlatmadığım ya da anlatamayacağım şeyler olduğu için tek çareniz sözüme güvenmek olacak. Kısacası yaşıtlarından ileride farklı yaşların sorumluluklarını yaşadım. Ve farklı olmayı ilk o zaman öğrendim. Bir bahar günüydü,yaşıtlarım top oynuyorlardı,annemse maltepesini tüttürüyordu balkonda. Bende dışarıyı seyrediyordum. O zaman öğrendiğimin ibaresi olan bir kaç cümle döküldü dudaklarımdan: “Bunların hiç mi işi gücü yok”. Dumanı sardı mavi Akdeniz’in mavi gökyüzünün maviliğini anamın sigarasının… O bakış beni anlattı her zaman…

Pişman olmadım tüm bunlara. Ne yani bir söbü topun peşinden koşturamadıysam. Ya da bayramda şeker için kapı çalmadıysam. Yahut bilye oynayamadıysam. Başı vuran hepsini üter durumunda olmadıysam. Bu hamur meselesi idi. Yani sen şimdi kurabiye yaptığın hamurla pizza yapamazsın. Hamur uygun değildir bir kere. Bu hamur öyle karılmıştı ki yaş 26ya geldiğinde tüm gönül rahatlığıyla diyebildi hayatın kıçına parmak attık biz…

Hayatıma giren bir çok insan anlamadı bunu. Yani anlamasını da beklemedim şahsen. Ama biraz olsun söylemlerime kulak asılmasını istemedim değil. Yani vardı bir bildiğim. Kimisi buna müneccim boku yemek dedi,kimisi fala baktırdın dedi. Ama iş böyle değildi. Farklı olmanın getirilerinden biriside bu oluyor. İnsanları tanımak! Bir insanı tanımak için aylar yıllar gerekmez. 1saat muhabbet yeter. Sen yeter ki yolu yordamı bil. Hep tanıdım,hep bildim,çoğu zaman öyle görülmese de hep anladım ama gıcıklık kanda var bir kere, anlayamıyormuşçasına davrandım. Çünkü bende bir kez olsun anlaşılmak isterdim… Beni anlamayan insanları anlasam kaç yazar. Yani şimdi ben seni anlıyorum ama sen beni bir kez olsun anlamıyorsun kaç yazar? Ben hep istediğini versem,seni sürekli anladığımı belli etsem ne fark eder? Bir şeylerin değişeceğine karşı olan umudumu falezlerden aşağı atalı çok oldu. Evet onu öldüren bendim itiraf ediyorum.

Farklı olmanın en büyük derdi aynı kefeye konmak ve kötü insan olmaktır. Tam bir kaostur kendisi. Sen O’nun gözünde bir kasa elmadaki çürüksündür. Ama gerçekte en lezzetli olanısındır. Bunun primer nedeni farklı olman ve ona göre yaşamandır. Seconder nedeni ise o öyle görmek istiyordur. İnsanların inancını yıkmak ise dünyanın en zor işidir. Sen iki kanatlı melek bile olsan O seni şeytan olarak gördüyse öylesindir. Sen aksan O sana kara dediyse sen karasındır. İki dünyayı bir araya getirsen de karasındır. Bu inançtır. Sana nasıl inanası varsa öyle inanacaktır…

Ama ya aynı kefeye konmak? Tu kaka yapılmakla eş anlamlıdır. Sen senin kesip attığın tırnak olamayacak insanlarla aynı kefeye konulursun. Hatta bu iş o kadar abartılır ki,kesip attığın tırnak olamayacak insanlardan daha aşağı bir noktaya konursun. Farklı olmanın getirilerinden birisi kendin için yaşamamaktır. Kendini boşverebilmektir her konuda. Asl’olan kendinken normalde sen anormal bir insan olduğun için hep O dersin. Ama dedim ya anlatamazsın. Boşversene!

Farklı olmak nedir biliyor musun? Farklı olmak çamura düşmüş altın gibi olmaktır. Üstü çamurla kaplıdır. İlk bakışta. Ama içi hep altındır. Çünkü onun kimyası öyledir. O kıymeti bilinmeden bir köşeye atılacak olandır daima. Çünkü üstü çamurla kaplıdır. Birisi birazcık emek sarfedip çamuru sildiğinde ona altının o ışıltısını göstermeye hazırdır. Ama o hep kenara atılacaktır. Kader ise bu işe dur demek için elinden geleni yapar. Kenara atanın önüne çıkarır sürekli o çamurlu altını. Bu sefer silsin o çamuru diye…

Sözün özü,farklı olmak gerçekte doğru olabilmektir. Ama 21.yy’da bu olayda kaybedenden olmaktır. Çünkü yalan olanlar doğru,doğru olanlar yalan oldu. Ama üzülme. Düşünmelisin bir kez olsun, 2elin yanına geldiğinde yani 7tahta altına girdiğinde huzurlu mu olacaksın?

Kendi adıma yanıtlayayım. Bugünlerde içimde bir ölünün sessizliği ve huzuru var. Çünkü 26yıl geçmiş ana rahminden çıkalı. 26yılda bir kez keşke demişim. 45 yaş benim için ideal olan. Öncesi makbul sonrası zehir olacak bir yaş. Pişmanlığım tek bir yılbaşı sabahına rastlar. %99.9′u kusursuz yaşanmış bir hayat. 2elim yanıma geldiğinde huzurlu olacağım işte. Hesap veren değil,soran olacağım. Bu yüzden bu huzur ve sessizlik. Sen bu kadar rahat mısın benim olduğum kadar? Alnı açık gidebilecek misin? İyilik yapana,iyiliğini düşünene hak etmediğini verirken? Bana değil,kendine yanıtla. Ben bıraktım anlamıyor musun hala?






Kalem arkası: Farklı yaşadım farklı öleceğim. Alnım açık,yüreğimde huzur olacak. Peki ya senin?

Hiç bir şey farketmez sende… Hemde hiç bir şey. Sen sevmek denilen duygunun hakkını verdiysen hiç bir şey farketmez. Yani sonuç değişmiyorsa, sen güneşe tutkunsan ama ulaşamayacağın belliyse ne fark eder? Yani birlikte olmadıktan sonra,sevdan karşılık bulmadıktan sonra ne farkeder? Ha platonik,ha severken ayrılık…

Sen sevdin mi önemli olan o. Sevdin mi sevdin. Elma şekerini eline verdiğin çocuğun gözündeki parıldamanın saflığı gibi safça sevdiysen ne farkeder senin için? O seni sevmemiş,seni beğenmemiş,aranızda kilometreler varmış bilmem neymiş diye sana sayısızca bahane bulmuşsa ne farkeder? Sen kendinden eminsen ne farkeder?

Bırak sevmesin. Bırak bahane sunsun ortaya… Onları düşünme. Allah (c.c) Âlim’dir. Herşeyi bilir ve görür. Seni de gördü. Herkese yalan söyleyebilirsin ama ya O’na? Bırak herşeyi bir kenara. Ama yeter ki sevmeyi bırakma kenara. Çünkü O herşeyi gördü ve bildi. Bırak sen acının hesabını sormayı. Bırak O sorsun hesabı. Sen yeter ki sevmeyi bırakma. Gün gelecek Ahiret günü geldiğinde sorulacak sorun olsun.Bu yüzden sevipte kavuşamıyorsan ne farkeder senin için? Sen adam gibi sevdin mi ona bak. O elma şekerini verdiğin çocuğun gözlerindeki ışıldamanın saflığı gibi sevebildin mi ona bak. Acıysa acı. Sabreyle. Bu dünyanın üstü varsa altı da var. Bırak hesabını mahşere…

Farketmez. Bu dünyada hiç bir şey farketmiyor ne yazık ki. Ne kadar iyi birisi de olsan,seni nasıl görmek isterse öyle görecektir. Sen ne kadar sevsen de yine gidip hak etmeyeni sevecektir. Aşk böyle bir şeydir. Hayat böyle bir şeydir. Ama sen sevmeyi bırakma. Senin yüreğinde kim varsa onu sev ve onun için çabala. Bu hayata bir kez geldin. Ve hayallerin için savaş bu dünyada. Kaybedecek neyin var?

Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…

Tek nefeste çekti sigarasının son kalan kısmını. Ciğerlerine dolan dumanı boğdu yüreğindeki hüzne. Duman daha bir kara çıktı dudaklarının arasından. Gözleri çoktan dalıp gitmişti uzaklara. Şehir daha bir karanlıktı. Uzakta parlıyordu araçların ışıkları. Yıldızlardan da parlaklar diye geçirdi içinden. Biten sigarasını attı uçurumun kenarından. İzliyordu Ankaranın o soğuk sokaklarını. Buz tutmuş şelalelerini, hafif karlı çatıların kiremitlerini. Kafasını kaldırıyordu belki bir yıldız görebilirim umuduyla ama nafile. Yıldızlar çoktan küsmüşlerdi bu şehre. Bir an olsun hatırladı sahil kıyısında uzanıp yıldızları seyrettiğini. Ne güzel ışık saçıyorlardı. Güneş gibi değildiler ama güneşten daha özeldiler onun için. Bir de ayağına değen dalgalar vardı ki, bu keyfi hiçbir yerde bulamıyordu. Özledi. Hem de çok özledi

Özlemi neye ya da kimeydi. En ufak bir fikri yoktu. Beyninde dolaşan binlerce düşünce vardı ama hiç birisi net değildi. Buraya da bu yüzden gelmişti. Belki bir şeyler netleşir diye. Dört duvar arasında, duvarlar gelirken üstüne düşüncelerinde boğuluyordu. Nefes alamıyordu. Bir şey boğazına düğümleniyordu. Açık hava işe yarar diye çıkmıştı zaten evden. Yaradı ama yüreğini halen o el sıkıyordu. Kalbi çaresizce atmak istiyordu doludizgin ama atamıyordu. Bir şeyler kısıtlıyordu onu. Bir sigara daha yaktı. Gözleri dalgındı yine. Dumana boğacaktı bu şehri karar vermişti bir kere

Neye ya da kime göre iyi olmak? Kimseye göreydi aslında ve herkese göreydi. Nasıl hatırlıyorsan öyleyimdir diyordu artık telefondaki sese. Ama iyi ama kötü… Ben senin hatırladığın gibiyim diyordu. Yıllarca didinse de bir kez olsun bir lafı dosdoğru söylemeyi becerememişti, laf ebeliği onun huyu olmuştu. Aslında amacı laf ebeliği değildi ama anlaşılmaktı tek derdi ve bu yüzden lafları dolandırıyor açıklanmamış bir şey bırakmıyordu. Amacı buydu ama kimse anlamıyordu. Belki basit bir şekilde anlatsa anlaşılırdı ama nedenleri açıklamadan sonuçlar kimin umurunda diyordu kendince. Hal böyle olunca genellikle anlaşılamayan bir insan oluyordu. Ya da bıktırıcı bir insan Kimisi ise bu huyuna ayılıp bayılıyordu. Bir türlü anlam veremiyordu. Telefondaki ses sustuktan sonra bunu düşündü. İyi olmak, dürüst olmak, hayat denen olguya ters bir durumdu galiba. Çünkü hayat denen olgu, adil olamayacak kadar yalandı zaten özünde. Ama insan istiyordu bir kez olsun mutlu olabilmek. Yalanda olsa bu hayat mutlu olabilmek

Sigarasının sonuna geldi tüm düşünceleri beyninde dönüyordu. Acaba sonu ne olacak diye soruyordu. Sonunu görebilecek miyim gibi aptalca bir soru sorarken kendini boşlukta hissetti. Yüzünü okşuyordu lisede gördüğü kütlenin limit hıza ulaşması kavramından yola çıkan rüzgâr. Ve sessizce yere çarptığında eylemsizlik kavramının anlamını anladı…

Aylar öncesinde başladı gri tonlar yine. İyiydi uzun zaman önce. Siyah ve beyaza ayırmıştım dünyamı. Kesindim. İnce çizgilerim vardı hayata karşı. Ne dediysem,ne yaptıysam hepsi gerçekleşti. Bir insan ÖSS hazırlığı öncesinde nereye gideceğini,nerede olacağını ne kadar bilebilir ki? Sonuçta sorulacak soruları bilmezsin o anı hesaplayamazsın. Ama nereye gideceğini bilirsin ve sonuçta ben demiştim dersin.. O derece kesin ve emindim hayatımdan. Nasıl ki ÖSS öncesi sevgililerimi sırf gideceğimi bildiğim için ortada ayrılık için bir sebep yokken ayrıldıysam bu da öyle bir şeydi. Yani insanın aylar sonrasında nerede olacağını bilerek yaşaması kadar güzel bir şey yoktur bana göre. Ve ona göre yaşıyorken. Herşey değişti bir yaz ayında uyku gözlerime çökmüş,”dur bir bakayım bir şeyler var gibi sitede”deyip uykularımın kaçması anında. Evet bir şeyler vardı. Bilmiyorum iyi mi oldu…

Aslında biliyorum iyi olup olmadığını. Evet ikimiz için iyi oldu. Ama bu sefer herşey farklı. Yine öngörülerim onunla ilgili. Ama bu sefer ağzımdan çıkmıyor. Eskiden çıkardı,bilgiç olurdum. Şimdi susmak daha az acılı geliyor. Kötü oldu çünkü kendime ait bir öngörüde bulunamıyorum. Daha doğrusu vardı bir öngörüm aslında hayalim. O da olmadı. Ne diyelim buraya kaderden başka.

Şimdi rahatsızlık boyutuna geldi sıra. Söylesene zamanında aramasını dört gözle beklerken şimdilerde düşündüğünde telefonunun çalması ve arayanın o olması. Ürkünç mü? Alacakaranlık filmlerindeki sahneleri mi yaşıyorsun? Önün karanlık ve önüne dair en ufak bir fikrin yok. Söylesene nerede fener? Bir ışık?






Kalem arkası: Eskiden dört gözle beklerdim telefonun çalmasını. Şimdilerde düşünüyorum ve telefonum çalıyor. Sen onu benim dikilen tüylerime sor neden dikildiklerini iyi mi oldu diye? Keşke…

Uzun bir yolculuk bu. Belki de olmayacak dualara amin demenin başka bir yolu. Ama olsun. Can çıkmadıkça umut tükenmez. Hem umut olmasa emek mi olur? Emeksiz aş mı olur? Emek vermek gerekir çoğu zaman çoğu şey için. Sevdaya verilen emekse en güzel şekilde son bulur. Sevmek birini ama delicesine sevmek. Bazen yani çoğu zaman, kendini düşünmeden hareket etmek. Hep O diyebilmek. Belki de en güzel şeylerden biri olsa gerek.

Seçimlerin arifesindeyim yine. Garip bir seçim. Gitmek mi kalmak mı seçimi. Ama gidekalmak değil bu. Sıkıntı verici bir seçim. Mantık der git, yürek der kal savaş. Savaşmak belki en doğrusu. Ama ya değilse. Görebilmek bir adım ötesini. Daha doğru seçim yapmayı sağlamaz mı? Tahminlerden sıkıldım. Aptal öss formunun aptal tercihlerinden de. Sıkıldım ama seçmek zorundayım. Keşke şansım olsaydı da seçmeseydim. Böyle seçim mi olur? Olmaz. Olmamalı. Birbiriyle alakasız gibi görünen iki konu hakkında yapılacak olan seçim neden bu kadar içli dışlı? Galiba mantık en doğrusu diyeceğim. Sonrası Allah kerim. Test sürüşü olsa ne iyi olurdu aslında…

Bir sigara daha yakayım bari. İşin içinden çıkamayacağım. Geçmişime dönüp baktığımda aslında çok şeyler atlatmışım. Aslında bu seçimin kolay olması gerekli. Madem ki zor,demek ki hiç ders alamamışım. Ne kadar aptalmışım. Vardır bu işte de bir hayır. Aslında düşününce biraz daha fazla, yapacağım seçimde yine etkisi olacak. Mantığı seçsem bile. Yani aslında seçimimi çoktan yapmışım. Kabul etmekte zorlanıyorum galiba. Yalan söyledim. Kabul etmekte zorlanmıyorum. Ben doyumsuz bir insanım. Her ikisini de istiyorum. Ama olmuyor. Bundan da mızıkçılık yapmak istiyorum ama yine olmuyor. Hay ben böyle işe diye küfrediyorum…

Yazıyı okudum baştan. Ne saçma bir yazı olmuş. Karman çorman. Ne anlatmışım. Gece 3:15. Kafa mı kaldı bende. Vardı diye bir iddiam yoktu ama neyse. Ulan Emrah nereden dedin yazsana diye. Yazık işte,karman çorman. Anlayan varsa yazıyı yorumdan anlatsın bir zahmet… Anlayan varsa beni,anlatsın bir zahmet…






Kalem arkası: Şiir Nazım Hikmet’in “Seni Düşünmek” adlı şiiridir…

Düşlerimde bırakıyorum seni,
Ve tüm kavuşma hayallerimi,
Bir gül misali kururken umutlarım,
Arkamda bırakıyorum Ankara denen o şehri…

Elimde kalan tek umudum,
Olurda bir gün belki dönmektir,
Dönüpte sana kavuşabilmektir,
Ankara’da bahar mevsimi yaşanırken…

Vazgeçmeyi çok istedim,
Vazgeçtikçe vazgeçemedim,
Karşına çıkıp bir kez olsun söyleyemedim,
Uzaklara giden yine ben idim…

Uzaklara düştü yolum,
Gönlümde senin hüznün,
Kavuşamamanın kederi,
Sırtımdaki atılmaz yüküm…

Yolu çizen kader oldu,
Bu sevda içime dert oldu,
Çantam hüzün doldu,
Sevdam gözyaşlarım oldu…

Kalem arkası: Yahu hiç mi yazamaz insan adam gibi bir şiir. Yazamıyorum bir türlü. Çok pis özeniyorum şairlere…Şiir seven dostlarım kusura bakmasınlar. Henüz çok acemiyim…

Öyle işte. Ama sevda çıkışmadı bende. Heybemde o kadar sevda yokmuş. Sevdiğimin beni sevmesini sağlayacak kadar sevdam yokmuş demek ki. Alamadım işte o şekeri… Bakkal amca yazmadı veresiye… Ev bi koşu uzaktaydı be bakkal amca,ne olurdu versen o şekeri bana? Sen çocuk olmadın mı bakkal amca? Senin canın çekmedi mi şeker bakkal amca? Vereydin ya o şekeri bakkal amca…

Sevdam çıkışmadı. Eksik kaldı heybemde. Hani beni sevmesine yetecek kadar değildi. Hani benim sevdam değerli dolarlar gibi değildi. Benim sevdam çaputa sarılmış kuruşlardı. Ortası delik liralardı. Ama sen bilmezsin ya,onlar maddiyatta değil,maneviyatta güçlüydü. Ama maneviyatta alışveriş mi olur? Olsa bakkal amca vermez miydi şekeri? Yırtık çaput benzeriydi sevdam,uzaktan yırtık çaput,yakından ipek kaftan parçası… Altın işlemeli… Ama yok görünüş dendi… İlla ki yetmeli dendi…

Sen hiç mi sevmedin be bakkal amca? Sattığın peyniri ya da yumurtayı? Sevmediysen nasıl bakkal amca oldun?

Bakkal amca be,ver şu şekeri… Altı üstü eksik 5 kuruş… 5 kuruşlukta mı değerim yok bakkal amca? Yapmaz mı ciğerim 5 kuruş? Yalan mı söyledim sevdiğim sana? Niye inanmazsın bakkal amca bana? Ev şurası,alıp geleyim… Yok olmaz dedin… Vermedin şekeri… Vermedin yüreğini…

Ev şurasıydı bakkal amca… Ben bir koşu alıp gelirdim 5 kuruşu… Yüreğim şurasıydı be sevdiğim… Bir koşu…….