Kalem arkası:  Bazen işte öyle…

Daha önce şöyle bir yazı yazmıştım. Güzel Yalanlar diye. İnsanların duymak istediklerini söylemeyi düşünüyordum. Hoş pek çok kişiye yapmışımdır şu yaşıma kadar. Ama yapamadıklarım da vardı benimde. Ve o kararı verirken artık onlara da öyle davranacaktım. Ancak hamurda yoksa karşındaki kişiye yalan söyleme huyun ondan sonra ne yaparsan yap olmuyor işte…

Ve ne geliyorsa başıma dilimi tutamamaktan geliyor. Sus işte. Ama yok. Gözümün gördüğü yanlışı söylememezlik mi edeceğim? Edemedim,etmeyeceğim işte. İşte sırf bu yüzden 9 köyden kovulan adamım ben. Bazen kabul ediyorum, cümlelerimi sert seçebiliyorum. Ama seçmem gerektiği için seçiyorum. Seçiyorum çünkü karşımdakinin kafasına dank etsin diye. Ama tabi onun kafasına dank eden şey köyden kovulmam gerektiği. Ne oluyor sonrasında? Çok değil,mutlaka dediğime geliyorlar. Geliyorlar ama iş işten geçtikten sonra ne anlamı kalıyor? Koca bir hiç…

Evet seviyorum insanların sen haklısın demelerini. Ama bazı insanların bu cümleleri hayatları boyunca kurmamaları ya da en azından olayın dışında durup zarar görmeden dediklerim çıktığında sen demiştin demelerini isterim. Ama tabi insanlar olayların içindeyken herşeyin en iyisini en güzelini onlar bilir değil mi? Bu yüzden de başlarına gelmeyen kalmamıştır…

İnsanlar onları dinlemediklerimi sanarlar çoğu zaman. Aslında çok iyi dinlerim. Dinlediklerim doğrultusunda da kararlar veririm. Hele hele beni iyi tanıyan,bana değer veren insanlar beni bir konuda uyardıklarında mutlaka geri adım atar,dikkat kesilirim. Bu kişi 10 yıllık bir dostta olabilir 1 aylık yeni bir arkadaş. İnsanlarla ilişkilerimde beni ne kadar uzun süredir tanıdıklarına,ne kadar çok şey yaşadığımıza bakmam. Beni sadece tanıyıp tanıyamadıklarına bakarım. Bakış açılarına bakarım. Çünkü ne zaman,ne de yaşanmışlıklar bir insanı tanımanıza yeter. Bir insanı tanıyabilmek için önce onun düşüncelerine,hayata bakışını bilmeniz gerekir. Bunu da konuşmalarından,sözlerinden anlarsınız…

Ama insanlar yalancılardır. Çıkarları uğruna dostlarınız olurlar. Çünkü çıkarı olan arkadaşı da gördüm dost denileni de. Arkadaş neyse ne de dost denenin kazığı çok sert olur. Ben ise öylesini çevremde tutmam. Zira benim arkadaşlığım kıymetlidir ama dostluğum çok daha kıymetlidir. Ve çevremde,değer verdiğim insanlarında çevrelerinde kuzu postu kurt gördüm mü dayanamam. Bazen çok ileri giderim. Bilirim başım ağrayacaktır bu yüzden. Bilirim dediğim için kötü olacağım. Aramı bozacağımdır. Ancak dayanamaz derim. Tabi dediğim gibi de olur. Başım ağrır,kötü oluruz,aramız bozulur. Gel zaman olur git zaman olur. O gün benim muhalefetim yüzünden benimle arasını bozanlar dediğime gelir. Sen demiştin derler. Peki bunca şeyi ben nasıl mı biliyorum? Çünkü ben profesyonel bir yalancıydım…

Uzun sözün kısası benim gibi olmayın. Benim gibi dürüst olduğunuz zaman ne ilişkinizde mutlu olursunuz, ne insanlarla aranız iyi olur… Siz 9 köyün birinde kalın. Benim gibi yersiz yurtsuz olmayın. İnsanlar yalanları seviyor çünkü…

Çünkü herkes iyi,ciddi,ileriye dönük bir ilişkide 3 şeyi arar. Sevgi,Saygı ve Sadakat. Ama bir masa asla 3 ayak üstünde tam dengede durmaz. Bir masanın tam dengede durması için 4.ayağa da ihtiyaç vardır. İşte ilişkilerde 4.ayak fedakarlıktır. 4.ayağı unuttuğu için insanlar ayrılırlar,boşanırlar. Yani aslında biten giden ilişkilerinize bakarsanız hangi ayağın eksik olduğunu anlarsınız sizde. Hep taraflar ayrıldıklarında şunu söylerler birbirlerine sanki futbol maçı yapmışlar gibi: “Ben senin için bunu yaptım sen bir bunu yapmadın” Fedakarlık denilince kendinden ödün verme gibi anlıyoruz. Ama yanlış işte. Ödün verme değildir hiç bir zaman fedakarlık. Eğer ödün verme olsaydı annelerimiz karaktersiz ve kişiliksiz insanlar olurlardı. Çünkü annelerimiz dünyanın en fedakar insanlarıdır. Ancak yine de annelerimiz kırmızı çizgilerini asla geçirttirmezler ya da nadiren geçirtirler. Sadece o kırmızı çizgileri bizlere göre daha geniştir çocuklarına karşı,eşine karşı. Fedakarlık aşktan,sevgiden,karşı tarafa verilen saygıdan doğan onun için sevdiğin bir şeyden vazgeçebilmektir sırf onun hoşuna gitmiyor diye. Bunu skor tabelasına yazmamaktır fedakarlık. Ben bunu yaptım sen bunu yaptım dememektir. Karşındakine istediğini söyle. Yalnız başına kaldığında sen bilirsin gerçekten neyi yapıp yapmadığını. Fedakarlık onun seni sevmesi için değil,senin onu sevdiğin için yapılır ayrıca. Çünkü seven insandır fedakarlık yapan. Bunu da aman o beni daha çok sevsin diye yapmaz.

Sanıyor musunuz biten ilişkilerin ya da ilişkilerinizin öyle çok büyük şeylerden kaynaklandığını? Büyük kavgayla ayrıldık,çok kötü ayrıldık vs. denilenlere inanıyor musunuz bilmiyorum ama ben inanmıyorum. Çünkü ilişkiler daima 2 başlıdır. Tek baş asla yüzde yüz suçlu olamaz. Ve o ayrılığın olduğu andaki kavga,gürültü ise sadece ağzıyla beraber dolu olan barajın suyun yüküne dayanamayıp yıkılmasının sesidir. Eşinizi başka biriyle yatakta bile bassanız şunu unutmayın: O yatağa başkasını sokmasında yardımcı olan da sizdiniz. Dediğim gibi ilişkiler öyle çok büyük nedenlerle bitmez. Size büyük gelir orasını ben bilemem. Ama ufak şeylerdir bitiren ilişkileri. Ufak sorunlardır. Atalarımızın dediği gibidir aslında “Sinek küçük ama mide bulandırır” Yabancılarında buna benzer bir lafları vardır. “Kar Topu Etkisi” Kar topunu hepimiz yuvarlamışızdır bir yokuştan. Tenis topu büyüklüğünde kar topunu yokuşun tepesinden aşağı yuvarladığınızda aşağı varıncaya kadar büyür o top. Geçtiği yerdeki karları da toplar çünkü. O ufacık sorunlar,o ya bana ne bana karışamaz bu konuda dediğiniz şeylerde yapmadığınız fedakarlıklar işte en sonda çığ olup sizi altında ezecektir. Ama eveliyatında ufacık bir kar topudur. Ya da daha iğrenç olsun diye bir örnek daha vermek istiyorum. Bir sakızı 1-2dakikadır çiğnediğinizi varsayalım. Lezzeti yerinde. Şimdi o sakızı top haline getirip üstünde durduğunuz halının üzerinde yuvarlayın. Ne kadar çiğnediyseniz onun yarısı kadar yuvarlayın. 5dakikaysa 2.5dakika yuvarlayın. Şimdi bunu yaptıktan sonra o sakızı tekrar çiğneyin. Çiğneyebilecekseniz. Temizlemek yok ama. Eğer çiğneyebiliyorsanız diyebilecek birşeyim yok. Yok çiğneyemiyorsanız 50 kuruşluk sakızı emek verdiğiniz,zaman harcadığınız ilişkinizi neden halının üstünde yuvarlıyorsunuz?

İşin özü aslında herkes ilişkilerine bir heyecanla başlar. Bir hevesle başlar. Ama gerek başlangıcında,gerek ilişki süresince tartışılmayan ufak sorunlar,yapılmayan ufak fedakarlıklar sizin üzerinize gelecek olan kar topunu ancak büyütür. Ve zamanı gelince sizi de altına alarak yoluna devam eder. Ruh eşi falan demeyin. Ruh eşleri işte yazımın başında dediğim şeyi yaparlar. Mutlaka birisinin söyleyecek bir sözü olur. Ancak sürekli tek tarafın söylemesi ruh eşi bile olsa bir süre sonra onu tüketir. Elinizde eş kalır ama ruhu gider…

Bugün benim doğum günüm. Bugün 365gün 6 saat süren yılın bir günüdür. Bugün mutlu olmam lazım değil mi? Değil. Öyle bir dünya yokmuş. Yani insanın en önemli günü,bu hayat dediğimiz saçma sapanlığın dolu olduğu bu şeye geldiğimizi kutladığımız bir gün olmalı. Bugün tüm sorunların bir günlüğüne durduğu,bir günlüğüne herşeyin toz pembe olduğu gün olmalı diye düşünürdüm. Yanılmışım…

Gerçi benim gibi birisiyseniz çok şaşırmazsınız. Hamuruna hüzün karışmışsa 1 gün güler, 5gün drama sahnesinde rol alırsın. Kalan 1 gün ise ölmekle yaşamak arasında gider gelirsin. Her gece yattığında ise hüznünü alırsın. Zaten bir tek o seni bırakmaz. Herkes gider ama hep kalıcıdır. Seni tanıyanlar bir de söylenirler bu durumuna. Sen kendini sevmiyorsun diye. Saçma. Kendini sevmeyen bir insan neden yaşasın. Seviyorum. Ama sizin kadar bencil değilim belki. Sizin kadar kendimi sevemiyorum. Kalan sevgimi insanlara veriyorum. Bu yüzden belki de ben sevdim mi gerçekten “adam gibi” seviyorum…

Bugün benim doğum günümdü. Çok mu fazlaydı mutlu olmayı istemek? Neyse zaten halim yok…

Kalem arkası: Kutlayan,kutlamayan herkese teşekkür ederim…

Kolay değildir aşk. Bazen demir lokmaları leblebi gibi yemek gerekir. Bazen kimsenin güvenmediği zaman güvenebilmektir. Biraz çılgın,biraz deli olmak gerekir. Bazen en çok yarayı yârın açması gerekir. Bazen en derin yarayı kapatabilmesi gerekir. Bazen sevmen gerekir…

Aşk öyle sorularla olmaz. En çok beğendiğin film nedir,en çok sevdiğin renk nedir diye soramazsın. Bakarsın karşındakine; dersin bu bu filmi sever,bu renk çok yakışır buna. Sorgu memuru gibi sorularla aşk olmaz. Aşık olunmaz. Aşkın şerbetine sorunun zehri katılmaz. Bakışından anlaman gerekir,sesinden anlaman gerekir karşındakini. Kimsenin göremediğini görmen gerekir bazen. Bazen en çok konuşmayı hakettiğin zaman susman gerekir. Bazen susmak yerine konuşman gerekir. Bazen bir çağlayandan dökülen su gibi dökülmen gerekir. Bazen bir göldeki su gibi durulman gerekir. Bazen sadece sevmen gerekir…

En sıkkın anında sarılman gerekir. Kendi derdini unutarak. Bazen en sinirli anında sakin olman gerekir. Bazen sadece elini tutabilmek için kilometrelerce yol katetmen gerekir. Bazen tutamazsın,sadece görebilme umuduyla katedersin onca yolu. Bazen bazı özlemelerine gizlemen gerekir huysuzluğunu. Bazen inadını kırabilmek için geri adım atman gerekir. Bazen üstüne gitmen gerekir. Bazen sadece ama sadece sevmen gerekir…

Yolunu kaybettiğinde sesini dinlemen gerekir. Bazen karanlıkta aydınlatan olman gerekir. Ne kadar yıkıkta olsan bazen arkasında yıkılmadan durman gerekir. Senden çok onun önemli olduğu zamanlar vardır bazen. Onun mutluluğundan mutlu olduğun anlar olur bazen. Bazen mutsuzken,umutsuzken,umut veren,mutlu eden olman gerekir. Kendi sorunun Arş-î Âlâ’ya ulaşmışken onun sorunu en önemli sorun olmalı bazen. Bazen sevmen gerekir yürek dolusu sevgiyle…

Aşktan öte yol yok denir. Doğrudur. Orası son durağın olduğunu bilmelisin. O yüzden bazen deli olmalısın,bazen çılgın,bazen ağır başlı,bazen katil olmalısın,bazen maktül. Ama en çokta saf ve temiz bir şekilde sevmelisin. Bazen değil,her zaman sevmelisin,karşılıksız,karşılık beklemeden…

Olur ya,hani şanslı bir insansanız,Allah’ın (cc) sevdiği kuluysanız,böyle bir aşka,böyle bir sevdaya tutulursanız dediklerimi unutmayın. O gün benim bu dediklerimin deli işi görünse de aslında ne kadar mantıklı olduğunu anlarsınız. Acısıyla sevemeyecekseniz zaten siz sevmiyorsunuz demektir. Acısıyla tatlısıyla sevmelisiniz…

Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Her gün şükrediyorsunuz. Belki elini tutmuyorsunuz,belki beline sarılıp Kızılay’da tur atmıyorsunuz. Belki el ele diz dize oturmuyorsunuz. Ama sevdiğinizi biliyorsunuz. Gerçekten sevdiğinizi biliyorsunuz. İçinizde sürekli bir huzur oluyor. Belki en acı lafları da duyabiliyorsunuz ağzından. Ama yine de şükrediyorsunuz o anda bile. “İyi ki varsın” diyebiliyorsunuz. O kişinin sizin hayatınızda öyle ya da böyle bir şekilde olmasına şükrediyorsunuz. Olsun,sesini duymak yetiyor diyebiliyorsunuz. Olsun,karşında oturup ona bakmaya doyamasanızda doyasıya bakmak için zamanın durmasını isterken kahpe zamanın hızına küsüyorsunuz. Ne de çabuk geçiyor dakikalar ve saatler. Kuşlarla aranızı iyi tutmaya çalışıyorsunuz. Olur ya ihtiyacı olduğunda kuşun kanadında varmanız gerekir yanına diye. Kalbiniz zaten delilik yapmak için hazırken,sizi tutmasını beklediğiniz mantığınızın bile kalbinizle aynı lafı ettiğini farkediyorsunuz. O bile “yap” diyor. “Onun için yapmayacaksın da kimin için yapacaksın” diye soruyor.

Aşık olmak,sevmek zor iştir. Zor işi kabullenemiyorsanız seviyorum demeyin. Eğer onu gerçekten sevdiğinizi söylüyorsanız hiç bir şeyin sizi ve onu yıkmasına izin vermeyin. Hele de onun arkasında dağdan yüce,dağdan kuvvetli durmaktan asla vazgeçmeyin. Varsın o sizi sevmesin,varsın hiç ellerinizi hiç tutmasın. Sevmekten vazgeçmeyin. Elmayı sevin ama elmanın sizi sevmesini beklemeyin. Sizi siz yapan bu aşka,dolayısıyla ona da şükredin. Kıymetini bilin daima. Ve daima siz siz olduğunuz sevin. Emin olun hayatınız daha güzel olacaktır…

Kalem arkası: Hayalperest’ime her şey için teşekkürler…

Çıkarcı olmayan kalmadı mı şu dünyada? İlla yüze gülmek için bir çıkar olması mı gerekli? İlla birine bir yardım etmek için bir beklenti olması mı şart? Bu mu oldu insan olmanın ön koşulu?

Bazen düşünüyorum çıkar ilişkilerini. Çok hacı hoca var bir de bu devirde. Bir yandan ahkâm kesiyor hacılıkta, çaktırmadan vaazı veriyorlar, bu dünyada bunu düşünmeyen öte dünyada nasıl cevap verebilecek diye, bir yanda da çıkarcı. İşte o zaman beyin hücrelerim ısınıyorlar. Çıkarcı ve Müslüman… Var mı böyle bir dünya? Olur diyene de bir çift sözüm var: “Cennet vaat edilmeseydi sen Allah’ı (c.c.) sever miydin acaba bu çıkarcılıkla?”

Ya da para… Herkesin işi gücü para olmuş. Artık sevgiler, aşklar bile maddiyata dayanmış. Bir de utanmadan kalkıp boşanmalar arttı, ben evlenmeyeceğim diyorlar.  Sen parayla alamayacağın “huzur” denen mefhumu daha işin başındayken paraya endekslemişsin. Kimisi ileriye gidiyor, eski devirde sevgilerde farklıydı diyor. Ulan ben mi sıçtım bunun içine? Tavırlarından belli ne olduğun… Sen ve senin gibiler sıçtı sevginin içine. Bırak evlenme, mümkünse bu zihniyet üremesin. Ama nerde? Yat, kat, araba… Demek ki insan olmak için para şartmış. Bu yüzden Dervişleri ve Abdalları da hayvan ettiniz ya ne diyeyim… Ulan en büyük aşk Yaradan’adır. Bari aşkı kirletme…

Daha diyeceklerim var. Bu her şeyi maddiyata dayandıranlar var ya. Esas onlar hedefimde. Arkadaşım ne kadarsın? Yani tamam geçenlerde hesaplanmış. 42.5trilyon lira mıymış neymiş. Ama bizim oralarda senin gibilere birkaç laf söylenir. Ciğeri beş para etmez, dalaksız… vs. Yani uçma o kadar senin ederin o değil. Senin benim gözümdeki değerin bin lirayı bulmaz… Bakma sana kıymet verdiğime. Sana ben ne kıymet vereceğim. Verdiğim kıymet Yaradan’ından ötürü…

Paraya taktım çünkü maşallahı var herkesin işi gücü para oldu. Hep bana hep bana mantığı son sürat. Son sürat harcama. Son sürat yaşam… Ne ala ne ala. Yahu halen anlamadınız değil mi? Para ve onun satın alabildiği tek şey bu dünya ürünleridir. Kefen dediğin birkaç metre kumaş ve cepsiz… Ve işin garip yanı sadece bana demen. Her yerde birileri yardıma muhtaç… Görüyorsun, hava atayım diye “Üzülmüş” ayağına yatıyorsun. İcraat yok ama. Ekmek elden ördek gölden misali yaşıyorsun, para kazanıyorsun ya da kazanmıyorsun harçlık alıyorsun. (Rahatın yerinde merak etme, bilgisayarın var internetin var bu yazıyı okuyorsun.) Ama dışarıda aç yatan var. Gördün mü onları, yanlarından veremli görmüş gibi kaçıyorsun. Kısacası sen ikiyüzlüsün… Evinde çeşit çeşit giysin var, ayakkabın var. Karda kışta ayakkabısız, üşüyerek sokaklarda gezeni görüyorsun ilk lafın şarapçı oluyor. Ama Mehmet Akif Ersoy’un paltosunu hediye ettiği hikâyeyi ballandırarak anlatıyorsun. Bahane üretme boşuna 5lirayla 10lirayla kimse aç kalmıyor bu devirde kimse de karnını doyurmuyor. Ama bir ekmeği aylar önce yiyen var. Sıkıp yalamaktan parmakların gangren oluyor…

Kusura bakmasın kimse, bir yerine dokunduklarım bağırabilirler. Eleştirip laf sokma gayretine gönül rahatlıyla girebilirler. Bu da haklı olduğumu gösterecek. Kimse de bana sen ne yaptın da konuşuyorsun diyemez. Yaptığımı bilen biliyor. Birader bilen biliyor diyorsun bak sen bizi ne biliyorsun diyenler de haklı olduğumu gösterir. Bir şeyleri doğru yapanlar hiç alınmaz, okur geçer bilemedin altına imzasını atar…

Evet, kabul ediyorum. Ben hayvanım, eğer insan müsvetteleri insan ise. Eğer paraya tamah etmek, çıkarcı olmak, riyâkar ve ikiyüzlü davranmak insanlık ise ben hayvanım. Benimle beraber Dervişler ve Abdallar da hayvan olduğu için bizim tarafta bilgi iyi. Huzur var en azından. Ey büyük Allah’ım (c.c.) şu dünyadan insan müsvettesi olmadan, kimseye dokunmadan geçmeyi sen nasip et bana…

Bir şeyi yapmak,başarmak mı istiyorsun? İmkansız mı görünüyor? Önce yapacağına inan. Ama ağzınla değil,beyninle,kalbinle,tüm hücrelerinle… Sonra o inancını destekleyecek,güçlendirecek,umutla boğacak herşeyi yap…

Bilmelisin ki her kışın sonu ilkbahardır… Ve o ummadığın çiçek karların arasından açacaktır… Ve o gün geldiğinde bir şeyi unutma… Şükret…






Kalem arkası:Kandiliniz mubarek olsun…

Ah sevdiğim gözlerin ela,güzelliğin başa bela. Belan tatlı bir lokma. Yuttukça yutası geliyor insanın. Baktıkça yüzüne bakası geliyor. Kumral tenine ne de yakışıyor uzun sarı saçların. Teninde bebek kokusu…

Hoş geldin canım. Zor oldu yolumuzu bulduk. Zor oldu kendimizi bulduk. Zor oldu birbirimizi bulduk. Ama bulduk ya çok güzel oldu…

Kime ne seni beklemem. Hayat benim hayatım. Zaten gelip geçici bir durum değil midir hayat dediğimiz olay. Evet çoğuna göre çılgınlık,delilik hatta salaklık. Kimseye demedim zaten ben çok akılıyım diye. Çok nadirdir deli olmadığım zamanlar. Çok mu önemli seni beklerken hayatımı harcamak? Sensiz de yemek yiyebiliyorum. Sensiz de işimi yapıyorum. Tek yapmadığım şey,kaldırıp bakmıyorum kafamı çevremde kim var diye. Bakmıyorum,bakmayacağım da hiç bir zaman.

Yetiyor çünkü hayallerin. Bir zamanlar yanımda olan,uzandığımda dokunabildiğim ve sarılabildiğim o kadına şimdilerde hayallerde sarılabiliyorum. Kah bir dağın tepesinde, kah bir denizin kenarında hayallerimde… Bazen İstanbul’un İstiklal’inde, bazen Ankara’nın Kızılay’ında… Bir zamanlar gezdiğimiz sokaklarda…

Sonuçta ben seni bekliyorum. Başkasını değil;seni bekliyorum. Ufacık şeylerden mutlu olduğunda gözünde gördüğüm ışıltıyı bekliyorum. Yanında mutlu olduğum kişiyi bekliyorum. Bakışlarında aşk olanı bekliyorum. Elini tutarken heyecandan mıdır,havadan mıdır ellerinin içi terleyen kişiyi bekliyorum. Yani kısaca seni,yüreğinle beraber bekliyorum. Bir kahvemi içersin geldiğinde. Malum uzun yoldan geleceksin…

23:14