Kendime alışmam lazım artık. Kesin kararımdır. Bu bir geri çekilme falan da değil. Bu sadece kendimi kabullenişimdir. Kendimi kabullenip artık bazı şeyler için uğraşmayacağımın bir bildirgesidir. Artık kabul ediyorum. Mutlu olamayacağım. Evet iş hayatında belki. Ama özel hayatta asla. Çünkü hiç bir zaman sevilecek bir adam olmadım. Olamayacağım da. Hamur meselesi bu. Karizma,duruş,kılık,kıyafet,ağzının laf yapma meselesi falan değil. Bu sadece hamur meselesi. Hamurum karılırken katılmamış içine bir tutam şeytan tüyü. Ya da daha kibar tarifiyle Eros’un şerbeti.

Olmadı mı seven? Oldu. Yiğidi çok zaman öldürdüm ama her zaman hakkını teslim ettim. Tıpkı şimdiki gibi. Evet seven oldu. Hem de çok seven oldu. Ama sevilecek adam olmamak demek sevginin değerini bilmemekte demektir. O sevginin üstüne limon sıkmayı ilk görev edinebilmektir.

Sevmedim mi? Çok sevdim yeri geldi. Ama sevdiklerimin hiç birisi beni seven değildi. Kendimi her seferinde yalanların içinde buldum. Bir şekilde. Kimi zaman ben söyledim. Kimi zaman karşımdaki. Ama hiç bir zaman kendimi sevdiremedim…

Yani kıssadan hisse. Sevildim; kıymet bilemedim sevmedim. Sevdim; kıymetim bilinmedi sevilmedim. Bu bir kısır döngü. Bunca zaman sürdü. Bundan sonra sürmemesi için hiç bir neden yok. Yani o yüzdendir ki kabul ediyorum. Her zaman bir “Ama” olacak. Ve ben asla mutlu olamayacağım…






Kalem arkası: Evet hayat güzel. Ama bana değil,size…

Artık gitme vakti geldiği için evimi topluyorum bugünlerde. Defter yığının,not yığınının altında ezilmiş bir blok not geçti elime. Sayfalarında ilk yazılarımı buldum. 2002yılını işaret ediyordu tüm yazılar. O günler karaladıklarımla tekrar döndüm 2002yıllarına. Şimdi izninizle o sayfalardan bir yazı aktarmak istiyorum. 04.07.2002 tarihli “Yapma” isimli yazım…




Aşk kutsaldır. İhanet edersen mutlaka karşılığını alırsın. Dalga geçersen acısını çıkartır. Aşkın ahdı yerde kalmaz. Eğer aşk kalbindeyse ona dikkatli davran. Çünkü o bu dünyada bulabileceğin en büyük hazinedir. Paha biçilemez!

Unutma! “Aşk; kaçmaktan çok kovalamayı sever! Aşk; görmekten çok özlemeyi sever! Aşk; gitmekten çok beklemeyi sever! Bu aşk öyle haindir ki; nerede imkansız var onu sever!”

Aşkın saflığını koru. Aşka gereken değeri ver. Eğer bunu yapmazsan acılara ve yalnızlığa mahkum kalırsın. Yaşadığın aşklardan ders al. Çünkü içindeki aşk alevini beslemelisin…

Eğer bunların hiç birisini yapmazsan,yaşlandığında geriye dönüp baktığında hayatının ne kadar boş geçtiğini anlarsın. Ama hayat reni son istasyona yaklaşmaktadır. Ve inme zamanın gelmiştir…

Unutma,biz insanız. Diğer hayvanlarda olmayan ve sadece insanda olan bu kıymetli hazineye sahibiz. Ama kullanmasını da bilmek zorundayız…






Ve son sözüm:” Sen gerçekten sevenlere değer ver. Çünkü seni sevenler sana yüreklerindeki hazinenin anahtarını vermektedirler. Onları asla kullanma! Çünkü her hazineyi koruyan bir koruyucu mutlaka vardır…”




Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Photo name: Az Biraz Endişe

Yaşamlar vardır hayata direnen çekilmiş bir fotoğraf karesi gibi hiç değişmeden direnmesine devam eden. Tek bir kare fotoğrafını çektiğim direnmeye devam ettiğim bu hayatta son direniş ordularım da göz yaşartıcı bombalarla püskürtüldü… Bu kare değişmedi ama yırtıldı artık… Umutsuz ve anlamsız bir hayat. Suçluyum biliyorum…

Çünkü yapamadım çıkarcı ilişkileri…
Çünkü yapamadım lafta sevmeleri…
21.yy’da Ferhat gibi sevdiğim için…
Önemsediğim ve değer verdiğim için…
Suçluyum…
Ve kabul ediyorum…
Ben o değişmez fotoğraf karesiyim…






Kalem arkası: Umutlarım sizin olsun. Ben bıraktım köşe başındaki lambanın sönük ışığının altına. Böyle geldim böyle gideceğim. Sevdim,sevmeye de devam edeceğim… Hiç bir şey değişmeyecek ve böyle de öleceğim…

İlkbaharda filiz veren bir çiçek gibi üstüme düştü kar… Donarak yok oldu ümitlerim… Küstüm bu hayata ve onun yapmacık gülüşlerine. Ve insan sıfatından geçenlere. Art niyetsiz yaklaşmayı bilememeyenlere.

Art niyetsiz,olduğum gibi görünmeyi bildim. Dışarısı öyle değilken. Sıkıldım bunaldım ve de yoruldum bu oyunlardan. Sisteme uyamadım bu bana dert oldu. Ama boyun eğmedim. Bu da geri kalanlara dert olsun. Ben hep ben oldum,hep sözümün arkasında durdum,bana çoğu zaman zarar verse de. Peki ya sen?

Gidişimin nedeni bana dert,sonucu sana dert olsun… Olduğum gibi göründüm. Öyle yaşadım. Öyle davrandım. Peki sen? Alnın benim kadar açık mı?

26 yaşındayım. Bir çok okuyucum için çocuk sayılacak bir yaştayım. Çoğu okuyucumla aynı yaştayım ya da onlardan büyük sayılırım. Matematiksel olarak durum bu şekilde…Metamatikten haz etmem,edeni de sevmem. Giriş paragrafından sonra büyük ihtimal yazı inanılmaz bir şekilde uzun,karmaşık ve sıkıcı olacak. Ama bunu bu sefer bilerek yapıyorum. Okumasını istediğim kişi okuyacak mı diye merak ediyorum çünkü. O sevmez uzun ve sıkıcı bunalım yazılarını.

Son 1 haftayı geçkin süre boyunca hayatımı inceledim. İlk sorularım ne yaptım oldu 26yıldır. Ne mi yaptım bu koca 26yılda? Basit şekilde anlatmak gerekirse bu hayatın kıçına parmak atanlardan birisi oldum. İlk okulda ali topu at derken sıra arkadaşım ben Uğur Mumcu’nun kitaplarını okuyordum. Hatırlarsınız 15tatil ödevleri vardı o zamanlar. Kitap okuyun,özetini çıkarın gelin derlerdi öğretmenlerimiz. Bende okudum. Sonra sevgili öğretmenim telefon açtı aileme; “Bu özet iyi olmuşta biraz yaşına uygun olsa” dedi. Okuduğum kitapta dün gibi hatırlarım Uğur Mumcu’nun ölmeden önce yazmakta olduğu “Kürt Dosyası” adlı kitaptı. Sonrasında “Uygun” olan bir kitabın özetini çıkardım. İsmi de “Doğmamış Çocuğa Mektuplar” idi. Zora ki eğitimin zora ki kitplarından birisi idi.

Eh benim çocukluğum parmak hesabı ile 90′lı yıllara denk gelir. Tv’larda TRT harici bir kanal yoktu o zamanlar. Ama bir de Türkiye’nin ilk özel kanalı ON açıldı sonradan. O zamanlar kaliteli programlar vardı. Kim kiminle düzüşüyor,Yemek yaptım beğenmezsen zıkkımın kökünü ye tarzında programlar yoktu. Hatta magazin bile yoktu. Kısacası medya tarafından tecavüze uğramamış bir çocukluğum oldu bu sayede. O zamanlar CD’lerde yoktu. Varsa yoksa kaset çalarlar. Bizim aile benim hayatımın içine etmeye karar verdiklerinden olsa gerek o kaset çalarda sabahtan akşama kadar Zeki Müren çalardı. Şimdilerde bakıyorum da kaliteymiş usta bu müzik. Halen daha kulağımda anam ütü yaparken Zeki’ye eşlik edişinin sesi vardır.

Diyorum ya çoğuna garip gelecek bir hayat yaşadım bu zamana kadar. Öyle Türk filmlerine de kanmadım. Ama okudum pembe romanları,kırmızı romanları. O zamanlar inanılmaz derecede okurdum. Şimdilerde anatomi atlası okuduğuma bakmayın siz. Aşkı ve sevgiyi o romanlardan okudum. O romanları yazanların Allah cezasını versin. Hep safsataymış. Ama hamurum yoğrulurken okuduğum için içine işlemiş o duygular. Halbuki şimdi öyle mi?

Değil. İnsanlar iyice garipleştiler. Biz çıkar gütmeyen insanlar yalan olan kesime girdik. Çıkarcılar ise doğru olan kesime girdiler. Yani sen ne yaparsan yap göt olmaktan başka sonucun yok. Sen ne kadar iyi olursan ol,seni nasıl görmek istiyorlarsa öyle görüyorlar lafı doğrulandığı kadar,üstüne bir de sen iyi niyetli olduğun için kötüler ve yalancılar kesimine giriyorsun. Yani gerçek olanlar yalan, yalan olanlar gerçek oldu. Bunları görecek yüreklere mühür vuruldu. Bir garipleşti insanlar. Hemde çok garipleşti…

Dönüp baktım bir kez daha hayatıma bunları yazarken. Ne çok vadireler atlatmışım ve halen daha atlatmaktayım. Büyüdüm mü hemde çok büyüdüm. Hayatın kıçına parmak atmışım bir kere. Bir dans pistinde oynuyoruz hayat ile ben. Her adımını görüyorum önceden. Bu konuda mutlu muyum derseniz evet mutluyum. Ancak bir konu var ki bu kadar görüp hissederken dinlenmemek ve adam yerine konmamak işte o koyuyor adama. Görüyorsun,hissediyorsun üstüne yetmiyor söylüyorsun ama insan yerine konmuyorsun işte adama bu koyuyor. Yahu ne var bir başkasının tecrübelerinden yola çıkarak temkinli olmakta? Yani aptal insan kategorisine girmesen ya. Çünkü başkalarının tecrübelerini yaşayarak tasdiklemek aptallıktan başka bir bok değildir. Ama gel anlat. Anlatmaya kalktın mı senden kötüsü olmaz…

Ne var yani bir insandan nefret etmek kadar doğal bir şey var da,sevmek anormal oluyor? Anemnezimi anlatmıyorum. Okumasını arzuladığım insan anlayacaktır. Söyler misin bana O kişi bundan daha doğal bir şey var mı? Senden nefret etmek doğalken sevmek neden bu kadar anormal? Ben insan değil miyim? Ufak bir soru? Davranışlarından yaptığım çıkarımlar benim dünyanın en kötü insan olduğum yönünde. Peki o zaman neden bu insanla görüşmektesin? Öyle ya da böyle? Boşversene… Dikkatini çekerim bu adam hayatın kıçına parmak attı. İnsanları 1saatlik muhabbetle tanıyor ve hiç yanılmıyor tahminlerinde. Neden bu ayak oyunları ve de bu dans?

İşin anlaşılmayan noktası bu galiba. Çıkarcı bir insan olmamam. Yani insanların çoğu çıkar ilişkilerindeyken benim kel aynak misali olmamdan kaynaklı. Kimisi para,kimisi gönül eğlencesi,kimisi sex ararken,ben bu ilişkiye ısınamadım diye inceden çekip giderken laf arasında ah çıplak bedeninde gezdiremedim ellerimi istekleri yatarken bir kez olsun düşünemeyenin söylemlerinin yalancı olması zaten kaçınılmazdır. Yani düşünsenize bir kere patronun götünü yalarsınız iyi bir mevkiye gelmek için. Sevgilinizin götünü yalarsınız ayrılmamak için ya da sevişmek için. Olmadı mı kibar bir şekilde siktiri basarsınız. Hayat budur. Çevrenize iyice bakın. Sizin başarısız saydığınız insanların bir çoğu dilini birilerinin götünü yalamak için kullanmamışlardır. Onlar onurlarıyla yaşarlar. Alınları aktır. Peki siz neredesiniz? Kendinize bunu sorun. Hocanızın,patronunuzun yahut sevgilinizin kıçını yalayarak geçici mevzularda mutlu oldunuz yahut başarılı oldunuz ne yazar… Siz insanoğluna bahşedilmiş en büyük ve en ağır sorumluluğu anlık zevk için bir kenara bırakmışsınız. Siz insan mı oldunuz bu sayede? Ya da mutlu mu? Size ufak bir hikaye… (Ben aptal olduğum için anca basıyor kafa, bakın daha önce bu hikayeye giriş yapmışım ama anamnez size yine yok… Tıkla da bir zahmet bakıver… )

Benim hayatımda çok önemli olan bir kaç kişiden birisinin hikayesini anlatacağım size. Hani ıssız adaya düşsen 3şey al deseler 3şeyden birisi olur. Ya da ölürken elini tutan insanın kim olmasını istersin diye sorsalar O diyeceğim birisi. Ya da yine ölürken film şeridi geçerken gözümün önünden son olarak O’nun gülüşünü görmek isteyeceğim birisinin hikayesi… Gel zaman git zaman O kişi birisiyle kurdu ilişkisini. Sevmedi,sevilmedi. 1-2 aya kalmadan ısınılmadı ilişkiye bahanesi sürüldü karşısına. Bitti gitti. Bariz çıkardı ilişkisi. Dedim ya çıplak bedeninde dolaşamamıştı elleri O’nun sözde sevgilisinin elleri. Bu hikayede 3kahraman vardı. Birisi bu ikisi 3. kişi ise bendim. Anlatmak bir çare. İnsanlara bir şeyi anlatmak zor zanaat. Hayatı kitapların arasında geçmiş,O’nun yaşı kadar sevgilisi olmuş, ufak bir hesapla 5bini geçkin insanı tanımış birisi olsam da yeteneksiz olduğum bir konu bir şeyi anlatmaktır. Bunu O’na ilk kez anlatıyorum burada. Ama adımın Ayhan olduğundan emin olduğum kadar iyi biliyorum ki yine anlamayacak. Yine kötü ben olacağım. Ve anlamadığı bir nokta ise gün gelecek haklı olduğumu sonuna kadar görecek. Şimdi bana bok atıyor diyecek. Varsın desin. Daha önceki yazılarımda dediğim gibi bok atmak için önce kendi elini boka sokacaksın. Ve aslında kendisi de iyi bilir pek boşa konuşmam. Dediklerim çıkıyorsa bunun tek sebebi var o da bir şeyler bildiğimdir… Ama O’na göre fal baktırmaktır… Neyse…

Gün gelecek bir gün gelecek. Hani o mutluluğun sahte olmadığı günler. İşin üzücü yanı hep O’nunla gelsin isterdim o günün. Hep dualarım o yönde oldu ve öyle de olacak. Ben henüz ölmedim. Ben ölünce umutlarım sönecek. Ama gün geldiğinde ya ben ben olmazsam. En büyük korkum bu işte. O bunu hiç anlamadı. Anlamayacakta. Ne verdiğim değeri anladı. Ne de anlayacak. Bu yüzden bıraktım artık herşeyi. Hesabım kalsın huzuru mahşere. O gün geldiğinde O’na sormayacaklar mı bu adama neden böyle davrandın üzdün diye. Bilmiyordum dediğinde sormayacaklar mı O’na; Sana söylemedi mi,anlatmadı mı yıllarca diye. Görmedim deyince sormayacaklar mı biz sana 2göz verdik bir de gönül gözü verdik diye. Düşünemedim deyince sana varlıklar arasında en gelişmiş beyni vermedik mi diye sormayacaklar mı. Soracaklar. Sorulacağına eminim. Ama o güne kadar bir şey olmazsa kimse benden af dilemesin. Çünkü o güne kadar ben mutlaka demişimdir,anlatmaya çalışmışımdır,göstermek için çabalamışımdır. Üzülmüşümdür. Yüreğim yanmıştır. O gün özür dilemesinler. Affetmeyeceğim. İki elim yakanda olsun denir ya,işte ondan…

Hep farklı yaşadım,farklı hissettim. Ama bir kez olsun çıkar peşinde koşmadım. Harama el uzatmadım. Baba parası yedim yeri geldi ama artık herşey değişti. Babamın aldığı arabanın ve yine onun doldurduğu depoyla hava atmadım. Herşeyi kendim yaptım. Kendi imkanım ve kendi özverimle yaptım. Ben hep farklı oldum. Farklı sevdim işte bu yüzden. Farklı aşık oldum bu yüzden. Elimi uzatamadım bile… Ama değerim… Bunun da hesabı kalsın huzuru mahşere… Bu saatten sonra umurumda değil… Yaptıklarım,yapamadıklarım,arzularım,isteklerim,hüzünlerim,kederlerim,sevdam,sevdiğim,umutlarım hepsi kalsın artık yerin 7kat altındaki hesaplaşmaya…

Fotoğrafın ismi Hazal. Sevgili dostum Barış Kemal tarafından pozlandı. Hazal henüz 19yaşındaydı. Ve sürmezdi ellerine yumuşatıcı kremlerden. Zira hayat yumuşak değildi. Kremle de yumuşatılacak değildi. Elleri bu yüzden sertti kimisine göre. Kimisine göre by-pass’ta çıplak kalbe dokunmak gibi heyecanlıydı. Hazal,henüz 19yaşındaydı. Hayatı ıskalamaya lüksü yoktu. Ama çok kez ıskaladı kimine göre… O hep kötü oldu,doğruyu söylediği için. Yalanlar doğru,doğrular yalan olmuştu bu boktan hayatta. Bir gece aldı ellerini yüzüne. 2 damla yaşla süsledi yumuşatıcız ellerini…






Kalem arkası: Okudun mu? Yahut anladın mı?

Bir kaç atasözüyle örnek vermek istiyorum. İnsanlar çiğ süt emmişlerdir. Köşeye sıkıştırdın mı bok üstüne bok atarlar. Diyelim ki dediler sana o.ç diye. Şimdi sen öyle mi oluyorsun? Olmuyorsun değil mi? Ama o öyle algıladı işte. Ya da senin adını küfürbaz, kavgacı diye çıkardılar. Ama senin bu gibi şeylerle alakan yok. Öyle misin, değilsin tabi ki. Tüm mahalle seni böyle bilse kaç yazar. Genel gerçeği değiştirebilirler mi? O onların gerçeği öyle algılamalarıdır. Neden? Çünkü işlerine öyle geliyor… (Parantez içi: Bu uç örnek gibi görünse de iki gün önce ve halen daha süren olayda adım küfürbaz ve kavgacıya çıktı. Öyle miyim size soruyorum…)

Hele bu olay aşk yani sevgi olaylarında daha çok boy gösteriyor. Birini seviyorsun seni hiç sevmiyor. Halbuki bakıyorsun zamanla yahu diyorsun benim belki Brad Pitt tarzı bir yüzüm yok eyvallah,George Clooney tarzı bir karizmam da yok, bunlara tamam da ya gerisi? Senin sevdiğin insanlar,hatta bazen sen yeri geldi mi dünyaları yakarsın sevgin yüzünden o derece sevdiğin insanlardan bahsediyorum, sana yüz vermiyorlar. Sevmiyorlar. Sevemiyorlar…

Düşünüyorsun nerede yanlış yaptığını? Yani sevgi nedir? Nereden gelir,nereye gider diye. Bakıyorsun,izliyor ve de çokça düşünüyorsun. Sadece bu yüzden üzülüyorsun. Sen halbuki çok saf ve çok temiz bir şekilde sevmişsin. Ama sana göre kıymetin bilinmemiş oluyor. Çok üzücü ve çok acı verici bir durumda buluyorsun kendini. Anlıyorum seni,sen sabahlara kadar sex düşünmedin onunla, sen onun gözlerine bakmanın hayalini kurarak geçirdin günlerini, aylarını, belki de yıllarını. Ama karşındaki hiç öyle düşünmedi değil mi? Gözlerinde kendini görmek istedin. Ama göremedin. Ne acı değil mi? Sende yaşadın değil mi? Belki platonik bir aşk yaşadın, belki de bitmiş bir aşkın ardından ağıt yaktın… Halen daha da yakıyor olabilirsin… Benim gibi…

Belki benim yazdığım bu satırları okurken ilk aşkın geldi gözlerinin önüne. Ya da aşklarının en özeli geldi aklına. Keder bastı dört bir yanını yaktın bir sigara. Ya da içeride tv izleyen sevgilin yahut eşinin yanına kalktın gittin… Ya da telefon açtın. Kim bilir senin bu halini… Şimdi soruyorsundur kendine ya da bana neden bunlar oldu ya da bunlar geldi başıma diye. Cevabı basit…

Çünkü karşındaki insanın işine hep bunlar geldi. Sen kanatsız melek bile olsan o seni sevmeyecekti belki. Belki seni sevmesinin sonunda sana kör kütük aşık olacaktı. İşine bir şekilde gelmedi. Belki de aranızda km’ler olduğu için sevmedi,sevemedi seni. Ama her zaman bir neden buldu. Bazen hazmedebildin. Bazen hazmedemedin. O seni nasıl görmek istiyorsa öyle görecektir. Kıçını da yırtsan kanat bulup melek bile olsan o seni hep öyle görecektir. Çünkü işine gelen odur. Hiç bir zaman objektif olamayacaktır…Bunu bak nasıl özetlemiş Nazım baba…

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
Bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
Yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
Meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
Meselâ denerken damarlarında bir serumu
Ömek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
Ama o bunun farkında değildir
Ayrılmak istemezsin dünyadan
Ama o senden ayrılacak
Yani sen elmayı seviyorsun diye
Elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahir’i Zühre sevmeseydi artık
Yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da…




Yani senin anlayacağın iş yürekte bitiyor. Ama kendi yüreğinde. Sana ne derlerse desinler,onların gözünde ne olursan ol,kendi yüreğini bil. Kendi yüreğinde sen daima sen ol. O yüreğe dokunmasın kara. Hep temiz olsun…Bir bu dünya var bir de öte dünya. Kaybetsen de bu dünyada,yüreğin temiz olduğu sürece elbet hesap günü gelecektir. O güne sakla sorularını…






Kalem arkası: Evet, acaip derece çok sevdim,halen daha da öyle seviyorum. Ama ne yapayım. O beni öyle gördü. Hesabım kalsın öte dünyaya. Çok sorum olacak o zamana bıraktığım. Ve zaman uzun diyenler için bir not daha düşeyim buraya… Bu dünya öyle bir dünya ki çoğu şeyin hesabı burada zaten soruluyor. Mevlam görsün diye biz insanlara iki göz vermiş. Görmeyen gözlere,yüreklere Mevlam güç versin…

Evvel zaman içinde,kalbur saman içinde vakitlere dönüş yaptım yine. Buna yol verende sevgili arkadaşım Gözde oldu.   Kuzenini yakalamış sevgilisiyle. Yani kaba tabiriyle “basmış”. Ne tuhaf duygu olduğunu anımsadım.

Vakti zamanında,ismi lazım olmayan birisiyle çıkarken ablama,daha doğrusu yengeme yakalanmıştım. Hemde ikinci buluşmada. 2masa arkamıza oturmuşlar. Sibel yengem halden anlayan birisi olduğu için ben aileme çıktığım insandan bahsetmeden tek kelime etmemişti,ertesi gün yemekte evlerinde olmamıza rağmen.   Ama yine de o gün yaşadığım duyguları anlatmakta zorlanıyorum halen daha…

Düşünsenize,daha yolun başında,ne olacağınızı bilmediğiniz biriyle bir ilişkiye başlıyorsunuz ve baskın oluyor. O esnada insan,yani kendi açımdan,diyor ki ne diyecek acaba? Patavatsızlık mı yapacak yoksa sessiz mi kalacak? Yoksa sanki doğal bir şey gibi karşılayacak mı? Ailemin bir kısmıyla muhabbetimi kesmiş,akrabalık ilişkilerini çok sallamayan bir insan gibi görünsem de dışarıdan ya da ben öyle dışarıya empoze etsem de,o gün yaşadığım olay insanları seçebildiğimi,akraba,eş,dost ayrımı yapmadan sadece kendi kriterlerim çerçevesinde duygulardan arınmış bir şekilde insanları tanıyabildiğimin en güzel göstergesi oldu benim için. O gün Sibel yengem gayet doğal bir şekilde davranıp ayak üstü sohbetini edip rahat bıraktı bizi. Ve ben aileme açıklamadan tek kelime dökülmedi ağzından,benden ne kadar ecel teri dökülse de. Ben söyledikten sonra da,”Ben görmüştüm,çokta güzel bir kız,birbirlerine yakışmışlardı” dedi. O kızla çıkarken ikimizi fotoğraflar haricinde canlı gören tek kişi Sibel yengemdi. Teşekkürü bir borç bilirim…

Garip bir durumdur birisiyle ilişkiye başlamak. Hemde çok gariptir. Hiçbir şeyi bilmezsin. İlerisi için “kısmet” dersin. Bir süre ailenden saklarsın ki “vay kızlarla/erkeklerle geziyorsun” lafı çıkmasın diye. Kendini kormak değil aslında bu olay. Bu olay sevdiğin insanı korumak oluyor. Sen otçu’da olsan,alkolikte olsan anan baban seni korur kollar. Laf etmezler üstüne. Ben genelde bir kaç ay geçmeden sevgililerimi söylemem aileme. Çünkü bana ne kadar laf söylemeyecek olsalarda,çıktığım anda söyleyip ertesi gün ayrılırsam sevgilime bir laf söyleyebilirler endişesini taşırım. Çünkü kendimi düşünmem çoğu zaman. Her zaman karşımdakini düşünürüm. İyi bir huy ya da kötü bunu bilemem. Çünkü O insanla bir şeyler paylaşmıştım dakika bile olsa. Karşındakine değer vermektir işin özü burada. Şimdiye kadar hiçbir eski sevgilime laf söylememin nedeni de budur. Çünkü onu ben seçtim,beraber birşeyler yaşadım. Onları yaşarken başrol oyuncularından biri de bendim. Onlara laf söylemem demek kendi hayatıma,yaşantıma laf söylemem demektir. Laf söylediğim sanılsa da aslında laf söylemekten ziyade derdim düşünmelerini istememdendi… Neyse, anlayan anladı zaten…

Ama çok garip bir duyguydu o baskın duygusu. Dedim ya anlatamam diye. Bu da öyle bir hikaye oldu. Anlayanlara…






Special thanks for photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik a.k.a BarışKK
Photo name: Zamanla Çılgınlaşan Türkler

Photo edited by Ayhan B. a.k.a Nightologist

Kalem arkası: Eee dostum Barış. Kusura bakmadın umarım bu hikayede fotoğrafoına müdahalede bulunduğum için. Zira fotoğrafın daha çok siyasi bir yazıya uyardı ama ben böyle abidik gubidik bir hikayeye uydurmak zorunda kaldım.

Bir zamanlar bende aşık olmuştum. Birine. Her gün onun mesajınla uyanmak hoşuma gidiyordu. Ve her gece en son ondan mesajlaşmak. Zira başkası mesaj atsa bile yanıt vermezdim çünkü onun mesajından sonra telefonumu kapatmış sayardım. Ve gözümü açtığımda şimdiki gibi elimin ilk uzandığı şey sigara paketim değil,telefonum olurdu. O zamanlar da hep düşünürdüm aşk böyle bir şey mi? İnsan yaşarken anlayamıyor. Ya da gerçekten acısını çekmeden. Böyle bir şeymiş sanırım aşk.

Aşk dediğin melet hastalıktan başka bir şey değil. Halen bu fikirdeyim. Ama sanırım bu hastalık yaşarken iyi de acısını çekerken pek bir zıkkım gibi. Düşün en son aşık olduğun zamanı. Onu görmek için beklediğin geçmek bilmeyen günleri,haftaları,saatleri. Ondan gelecek bir telefonu beklediğin anları. Ya da mesajına 5dakika geç cevap vermesinin en sıkıntılı anların olduğunu düşündüğün zamanı. Ya da cebinde ciddi ciddi otobüs paran bile yokken birilerinden bir şekilde para ayarlayıp ona hediyeler aldığın,gittiğin sinemanın,kafede yediklerini çektiğin günleri. Bir de kışın ortasında,Ankara’nın ayazında kar üstüne çizdiğin kelebekler… Montsuz üstelik hasta olmadan…

Ama aşkın en güzel yanıdır. Hiç bir karşılık beklemeden,ay dönümü,yıl dönümü,sevgililer günü,yılbaşı,bayram,doğum günü,seyran günü demeden sadece onun gözlerindeki gülüşü görmek için aldığın hediyeler… O yeter ki sana en güzel bakışıyla baksın diye yaptığın tüm emeklerin. Sonunda o bakışı görebilmek. En kavgalı,en küskün hatta ve hatta aşkın bitişinin anlarında bunu yapman. Yeter ki o benle geçirdiği her dakikada mutlu olsun diye çabalaman… Yeri geldiğinde o daha fazla üzülmesin diye atar damarını kesmen… Mecazi ya da gerçek artık siz ne anlarsanız… Ha bir de unutmadan söyleyeyim. Her aşık olanın başına gelendir. Onu düşündüğün anda telefonunun çalması ve arayanın o olması. Kalp kalbe karşıdır sözünü yaşaman…

………

Bir zamanlar bende aşıktım. Birini sevmiştim. Ona her sabah mesaj atmak,ondan her sabah ben uyurken attığı mesajı okumak ve son mesajımın ondan olması ve diğer tipik aşık davranışları sergilemem. Sonra her aşkta olan oldu. Bitti. Bitenin ardı sıra ağladım,terk-i diyar eyledim. Sandım ki kaçış kurtuluştu. Ama değilmiş.

………

Zaman çabuk ilerler bazen yavaşladığını hissetse de. Bugünlerde ne zaman düşünsem telefonum yine çalıyor,yine arayan o oluyor. Bazı şeylere artık inanasım gelmiyor. Ve her sabah elim uzanıyor. Dün gece içinde 3dal bıraktığım paketime bir de Zippo çakmağıma…

………






Kalem arkası:O çakmak bende bir sigara. O hep yakıyor ve ben hep yanıyorum…

Biri bana anlatabilir mi? Biri bir başkasını severken neden birlikte olamaz? Halbuki belki de bu şimdiye kadar ona bu denli kıymet veren olmamıştı o kimse için. Bu bir belki zira kimse kimsenin yüreğini okuyamaz. Ama hangi insan severken,hem de bu platonikçe olurken,bu denli ızdırap çeker.

Ve hangi insan ki görmez bunu? Ucundan kıyısından gördün ya da duydun ya da hissettin. Be hey gönül görmez misin ki olmaz…

Peki neden bu ızdırap? Neden bu acı? Neden bir melhem yoktur ki gönlün acısına sürülecek? Ve nedendir bilgisayarımın reset tuşu gibi bir tuşum yoktur?






Kalem arkası: Durdurun giden zamanı,götüyor her anımı…Görmez misin, dinlemez misin be hey gönül olmayacak duaya amin demek huyunda var senin…