Git bakalım gidesin geldi yine. Gelesinin geldiği gibi gidesin de geldi. Ve her geliş-gidişlerinde cebinde kısmî mutluluklar ardına gizlenmiş mutsuzluklar getirdin. Ve yine kısmî mutluluklarının ardına sakladın mutsuzlukları. Yine cebinden çıkan elma şekerinin elması bozuk çıktı. Halbuki ne tatlıydı kırmızı şekeri. Yine mide bulandırıcı,yine ağız tadını bozucu. Ama en çokta yürekte dinmeyen bir sızı. Yine istediğin olsun. Yine git bakalım…

Mutlu olacağını düşündün giderken. Benimle mutlu olduğun zamanları tek kalemde sildin. O zamanların ne bir kıymetini ne de bir değerini düşünmeden,gözlerinin yaşına bakmadan o anların katili olmaya karar verdin giderken… Huzurlu olacağını düşündün giderken. Belediyenin çevreye verdiği gibi bir rahatsızlık değildi ki özür dileyeyim. Su borusu döşemiyordum ki caddelerine. Eskavatörleri çalıştırmadım ki. İyi bir şeyler yapmak rahatsızlık veriyorsa eğer çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı dilemiyorum özür. Tüm bunlara rağmen dertleştiğin anların da katili oldun…

Öyle ya da böyle gittin. Bir şekilde,bir bahaneyle,bin bir nedenle. İyi dileklerin senin olsun,sen gittikten sonra dileklerin de kalmasın bana. Madem gidiyorsun umurunu al da git. Umursama artık ne beni ne de halimi. Boşver git işte… Madem gidiyorsun… Gitme demeyeceğim…

Git…


……….


me…






Thanks for Photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik
Edited: Ayhan Baltacıoğlu

Aylar öncesinde başladı gri tonlar yine. İyiydi uzun zaman önce. Siyah ve beyaza ayırmıştım dünyamı. Kesindim. İnce çizgilerim vardı hayata karşı. Ne dediysem,ne yaptıysam hepsi gerçekleşti. Bir insan ÖSS hazırlığı öncesinde nereye gideceğini,nerede olacağını ne kadar bilebilir ki? Sonuçta sorulacak soruları bilmezsin o anı hesaplayamazsın. Ama nereye gideceğini bilirsin ve sonuçta ben demiştim dersin.. O derece kesin ve emindim hayatımdan. Nasıl ki ÖSS öncesi sevgililerimi sırf gideceğimi bildiğim için ortada ayrılık için bir sebep yokken ayrıldıysam bu da öyle bir şeydi. Yani insanın aylar sonrasında nerede olacağını bilerek yaşaması kadar güzel bir şey yoktur bana göre. Ve ona göre yaşıyorken. Herşey değişti bir yaz ayında uyku gözlerime çökmüş,”dur bir bakayım bir şeyler var gibi sitede”deyip uykularımın kaçması anında. Evet bir şeyler vardı. Bilmiyorum iyi mi oldu…

Aslında biliyorum iyi olup olmadığını. Evet ikimiz için iyi oldu. Ama bu sefer herşey farklı. Yine öngörülerim onunla ilgili. Ama bu sefer ağzımdan çıkmıyor. Eskiden çıkardı,bilgiç olurdum. Şimdi susmak daha az acılı geliyor. Kötü oldu çünkü kendime ait bir öngörüde bulunamıyorum. Daha doğrusu vardı bir öngörüm aslında hayalim. O da olmadı. Ne diyelim buraya kaderden başka.

Şimdi rahatsızlık boyutuna geldi sıra. Söylesene zamanında aramasını dört gözle beklerken şimdilerde düşündüğünde telefonunun çalması ve arayanın o olması. Ürkünç mü? Alacakaranlık filmlerindeki sahneleri mi yaşıyorsun? Önün karanlık ve önüne dair en ufak bir fikrin yok. Söylesene nerede fener? Bir ışık?






Kalem arkası: Eskiden dört gözle beklerdim telefonun çalmasını. Şimdilerde düşünüyorum ve telefonum çalıyor. Sen onu benim dikilen tüylerime sor neden dikildiklerini iyi mi oldu diye? Keşke…

Düşünsenize bir kere asla yalnız kalamıyorsunuz. Ortam değil,ortam açısından istediğinizde yalnız kalabilirsiniz. Ancak içinizde bir şey engelliyor. Bir şey var ki sürekli kaçmanızı istiyor. Kaçıp o masayı terketmenizi emrediyor. Bilinçaltı belki de… Çünkü yalnız kaldığınızda konuşacak hiç bir şeyiniz olmuyor. Çünkü eskiden ne kadar yakınsanız o kadar çok ortak noktanız oluyor. Ve aşk üzerine arkadaşlıkta bu konular ne yazık ki açılamıyor…

Eskiden olduğunuz kadar açık sözlü olamıyorsunuz. Rahat davranamıyorsunuz. Arkadaş ortamında yeni tanıştığınız kızı/erkeği anlatırken eski sevgiliniz geldiğinde konuyu değiştiriyorsunuz. Ya da buna benzer konularda… Bunun da en temel nedeni söylediğiniz her kelimenin karşı tarafı yaralama endişesi. Çünkü o sizin için aslında gerçekten kıymetli. Ve onu kırmaktan korkuyorsunuz…

Eski sevgiliniz biriyle çıktığında ise durum daha da karışık bir hal alıyor. Burada ikiye ayrılan bir durum oluşuyor. İlk durum yeni sevgilinin kusurlarını zihniniz abartmaya meyilleniyor. Kaşları kalınsa zihniniz onu bıyığı gözlerinin üstündeye çeviriyor. Abartı düzeyde bir örnek vermek gerekirse topalsa bir ayağı yok olarak tasvir ediyoruz beynimizde. Ya da o yapıyor biz inanıyoruz. Öteki durumsa yeni sevgiliyi mükemmel sevgili durumuna sokmak oluyor ki, topal bile olsa atletik olarak görebiliyor olmak…

Aslında tüm bunların tek bir açıklaması var o da kıskançlık oluyor ne yazık ki. Kıskanıyorsun. Çünkü senin başaramadığın şeyleri başka birileri başarıyor olması. Ya da gerçekten sevdiysen,ki bu yazı bu tip aşka ithafendir,onun senden daha kötü biriyle çıkmasını kaldıramıyor olmandır. Onun üzülmesidir. Aslında tüm bunların temelinde halen daha onu sevmen yatmaktadır. Sen kendini kandırabilirsin,onu sevmediğine. Ama bilinçaltın halen onu seviyordur. Bu yüzden çekiyorsundur çok şeyi sineye…

Bu yazı gerçekten sevip,ancak sonunda ayrılık yaşayanlaradır. Sonrasında arkadaş kalmaya çabalayanlaradır. Gerçekten sevenler kaldıramaz arkadaşlığı. Bir kere tuttuğun eli başkası tutacak,öptüğün dudakları başkası öpecek,dalıp gittiğin gözlere başkası dalacak,zihnine kazıdığın teninin kokusunu başkası koklayacak. Buna hangi gerçekten seven insan katlanabilir? Gerçekten sevenler kaldıramaz bu ağırlığı. Bu ağırlığı insan kaldıramaz. Şunu yapabilir. Arkadaşlık oyunu oynayabilir. Yani tam olarak arkadaş değillerdir aslında. Kibarca gülümsemeler,gülmeler olur. Arkadaş gibi görünmeye çalışılır. Ama bu makine bir yerde çalışmaz. Sadece zaman…






Kalem arkası: Gerçekte arkadaş değiliz değil mi? Arkadaş gibi görünmeye çalışan,sevgili olmaları neredeyse imkansız olan 2 kişi gibiyiz değil mi?

Geçmişte yaşanılanlar geçmişte kalmıştır. Ama geçmişte tanıdığın yüzler bugünde karşındadır. Bazen bir eski dost,bazen eski bir arkadaş,bazense eski bir sevgili… Ve ayrılıklar. Ayrılıkların en büyük acısıdır gittiğin zaman boşalan yerin başkası tarafından doldurulacağının bilinci. Böyle bir şey olmasa sanki kimse acı çekmeyecekmiş gibi gelir kimi zaman bana. Ama kendim için söylemem gerekirse en büyük acıyı bana bu vermiştir daima. Onunla yeni güne günaydın demenin alışkanlığını kolay atmışımdır üzerimden. Yani işin özü kıskançlıktır. Ayrılığın ardından yaşanan kıskançlık. Ama bununda çaresini çok önce bulmuştum… Eski sevgili sormuştu bana “Bir gün evlendiğimi duyarsan üzülür müsün?” diye. “Bilmem” demiştim yüzüne. Her ne kadar kırılsa da aslında çok doğru bir kelimeydi. Bilmem için bilgimin olması gerekliydi. Sevinirdim eğer evleneceği kişi benden daha iyi birisi ise,onu daha çok mutlu edecek birisi ise. Üzülürdüm eğer evleneceği kişi benden kötü birisi ise,onu mutsuz kılacağını düşüyorsam eğer. (Düşünceden kastım şudur: Çok iyi birisi olduğumu kesinlikle söyleyemem. Ama insanları tanıdığımı söyleyebilirim.Ve henüz yanıldığım görülmemiştir.) Düşman değilim ki karşı tarafa o üzüldüğünde sevinecek,o mutlu olduğunda üzülecek. Bu örnek evlilik üzerine oldu isteyen bunu evlilik değil flört kavramı içerisinde de düşünebilir ki bu daha yaygın bir durum olur bu sayede…

Her zaman bir önceki sevgilimden daha iyisiyle flört etmeye gayret ettim. Yeri geldi karşımdaki insanlar inanmadılar bu duruma. Ama hep böyle olmuştu. Şimdi bazen haber alıyorum eski sevdiğim insanlardan. Güzel bir şekilde daha iyisine kavuşmuş olanlar var. Mutlu oluyorum. Bazende tam zıttı. Hiç olmayacak şekilde durumları gittikçe kötüleşenler var. Bazen insan bilse de konuşamaz. Konuşamıyorum. Benden sonraki ilişkilerine bakıyorum kendisini mutsuz etmeye çabalıyormuşçasına bir hisle masasından kalkıyorum. Bilsen de söyleyeme. Bu da beni üzüyor. Sevinme durumunda kıskançlıktan eser yokken üzülme durumunda hafif bir kıskançlık söz konusu oluyor. Gördün mü diyesin geliyor, geçmişe geri dönesin geliyor. Elinden gelse zamanı geriye çevirmek istiyorsun. Ama ne çare. Her şey geçmişte… Ama yürekte ince bir sızı…






Kalem arkası: Başlığın anlamı şudur;ki yazı şimdi tam anlamıyla bir bütünlük kazanacağına inanıyorum. “Beni değil sevgilim,beni değil,kendi ismini şereflendir…” Anlatabildim mi bilmiyorum…

Hiç bir zaman sevemedim maskeli baloları. Çok gez gittim katıldım. Maskeli balonun maskeli bir yüzü oldum. Ama sevemedim. İnsanların zaten yüzünde hep bir maske vardı, ne gerek var diye düşündüm maskeli baloya. Maskeler takmaya. Kimisi çiçek kılığına girdi, içi bok çukuruyken. Kimisi süper kahraman kılığındaydı,kendisini bile kurtaramayan. Kimisi kraliyet ailesinin asil soylusu oldu, asaletten uzak olsa da maskenin arkasındaki yüz. Belki de herkes olmak istedikleri bir kılığa girdi. Belki zaaflarının maskeleriydi. Bir kaç saatliğine de olsa maskeyle olmak istedikleri insanlar oldular. Maskeler çıktı sonrasında….

Yaktım gemilerimi
Dönüş yok artık geri
Tak etti canıma bu maskeli balo
Bu maskeli balo
Ve onun sahte yüzleri

Dedim ya sevemedim maskeli baloları. Hayatın kendisi bir maskeli baloydu,ne gerek vardı. Zaten yalanlarla dönüyordu bu dünya. Hayat maskeli değil miydi? Maskeli balo yalan değil miydi? Yalandan süper kahramanlar,yalandan krallar ve kraliçeler, yalandan asilzadeler, yalandan çiçekler… İçten içe pazarlıklar, kıskançlıklar gerçek olanlardı. Çoğu sevda da yalandı. Yalandan sevdalardı. Yalan gülümsemeler, yalan sevmeler… Maskeli balonun maskeli sevdaları… Maskeler eskidikçe düşüyor, düştükçe anlıyorsun geçmişinin ne kadar gerçek olduğu. Bazen bu hayatın içinde yaşarken, farkedemiyorsun nasıl bir baloda olduğunu. Zaman geçiyor, her şeyin ilacı olan zaman, maskeler düşüyor birer birer. Bazen durup düşünmek gerekiyor. Neydi geçmiş? Ne kadar gerçekti? Bir müzik yankılanıyor kulaklarında… Bazen üzülüyorsun, bazen gülümsüyorsun. Bazen umursamıyorsun…

Yaredir sinede eski sevgili
Ne yapsan kolay unutulmaz
Ağlama geçmişe yaşadık bitti
Anılar bizi yalnız bırakmaz
Yalnızız yine de…

Kalem arkası: Yazsan olmuyor, yazmasan olmuyor….

Tekrar cam kenarına geldi. Kahvesinin yanına bir de sigara yaktı. Ne de güzel gidiyordu sabah sabah bu ikili. Sonra daldı yine düşüncelerine. Acaba dedi olsa nasıl olurdu. İyi olmaz mıydı ki? Olurdu. Anlaşırlardı da. Ne var yani ha sevgili olmuşsun ha arkadaş. İkisinin arasındaki fark yan yana oturabilmek mi diye düşündü. Bu düşüncesine kendisi de güldü. Çünkü saçmalamıştı. İkisinin arasındaki fark büyüktü. Birinde yürekler atardı birlikte ama ne yazık ki arkadaşlıkta bunlar olmazdı. Ama ne güzel şeymiş dedi sevmek. Sevebilmek. Hiç dokunamasan da bir sevgili gibi uzaktan sevebilmek güzel duyguymuş dedi. Uzunca süredir tattığı bu tadın farkına daha yeni yeni varıyordu. Biraz daha tatmak fena olmazdı hani. Ama ya bu sevgiyi taşıyamazda bana zarar vermeye dönerse diye düşündü içinden. Sonra düşündü. Zaten gidecekti. Ona özlemi hiç bir zaman tattırmazdı bu yüzden kendisine de zarar veremezdi. Hani tamam anlattı bir kaç bir şey o güzel gözlü kıza ama anlattıkları anlatmadıklarının yanında devede tüy bile değildi. Nedeni de belliydi,anlatsa ne olacak anlatmasa ne olacak. Anlatırsa riski büyürdü belki bir daha yüzüne bile bakmazdı. Bu riski alacak kadar da cesaretli değildi. Öte yandan belki anlatsa belki bir şeyler olurdu ama o kararını çoktan vermişti. Bavulları hazırdı gitmeye. Özlemi tattıracak kadar sevgisi ufakta değildi. Kaderde zaten varsa birliktelik ha bugün ha yarın olmuş olur diyordu kendince. Hem böylesi belki daha iyi olur,birbirimizin kıymetini anlarız diye de düşünüyordu. Hoş bu kadarına gerek var mıydı orası farklı bir konu ya… Kahvesini bitirdiğinde güneş çoktan doğmuştu. Bir sigara daha yaktı…

Yatak odasına girdiğinde saat neredeyse öğlene geliyordu. Yatağına uzandı. Tavana bakıyordu. Bir yandan da düşünmeye devam ediyordu. Soruların ardı arkasaı kesilmiyordu. Ne olacak böyle dedi içinden. Acaba birlikte olabilecek miyiz vakti zamanı geldiğinde dedi. Beklentisi gerçekleştiğinde acaba iyi olacak mı? Acaba… Acaba… Acabaları düşünürken uyuya kaldı.






Kalem arkası: Acaba?!…

Yazılar yazılır kara kapsız defterin ak sayfalarına…
Yazılar yazılır şizofrenik nöbetlerde duvarlara…
Paranoyak ataklar gizlenir kelime aralarına…
Geçmişe dair…
Geçmişteki sana dair…
Sıralanır her bir kelime bir öncekinin hasretiyle…
Bir sonrakinin özlemiyle…
Söyle gül yüzlü sevgili…
Söyle…
Bir şey söyle…
Bir kelimene bir ömür az bile…
Sen söyle…
Ben hayatımın mürekkebinden dökerim sana kelimeleri…
Sen
Sen yeter ki söyle sevgili…

Kalem arkası: Sevgili;birlikte olunan kişi değil,sevilen kişi anlamında kullanılmıştır

Special thanks for photo;
Photographer: Soalone
Photo name: Bekleyiş
Photo edited by Nightologist

Kır çiçeklerinin en güzel kokuları gibiydin,
Her bir hücremin doyasıya kokladığı,
Ve doğanın 7rengine sahiptin,
Gözlerimi bir an olsun ayıramadığım…

Şiir yazmak boyumu aşardı,
Okumak ise başlı başına bir dert,
Ama yüreğimden çekerdim mısralarımı,
Sana yazılmakta olan her bir kıtamda…

Bir şiir gibiydin,
Okumayı beceremediğim,
Bir şiir gibiydin,
Yazmaya yetemediğim…

En güzel hikayem olmanı istedim,
Ama yazamadığım hikayem oldun…
Dedim ya;toprak gözlü,
Sen hep gidendin,
Ben ise hep bakan…

Kalem arkası: İthaf şiiridir…İthaf edileni saklı…