Her aşk kanatır… Öyle ya da böyle…






Kalem arkası: Sevdim; tarlada, 50derecede güneşin alnında çalışırken, alnımdan akan ter gibi helal şekilde,hak ederek sevdim. Bir kez olsun sevdim diye de pişman olmadım. Hakkını vererek sevdim,biraz delice,çokca saf… Hakkını vererek sevdim,hak ederek sevdim… Ama… Ama sevilmedim… Ama ne çok istemiştim biliyor musun…

Biri bana anlatabilir mi? Biri bir başkasını severken neden birlikte olamaz? Halbuki belki de bu şimdiye kadar ona bu denli kıymet veren olmamıştı o kimse için. Bu bir belki zira kimse kimsenin yüreğini okuyamaz. Ama hangi insan severken,hem de bu platonikçe olurken,bu denli ızdırap çeker.

Ve hangi insan ki görmez bunu? Ucundan kıyısından gördün ya da duydun ya da hissettin. Be hey gönül görmez misin ki olmaz…

Peki neden bu ızdırap? Neden bu acı? Neden bir melhem yoktur ki gönlün acısına sürülecek? Ve nedendir bilgisayarımın reset tuşu gibi bir tuşum yoktur?






Kalem arkası: Durdurun giden zamanı,götüyor her anımı…Görmez misin, dinlemez misin be hey gönül olmayacak duaya amin demek huyunda var senin…

Seni sevmekle bir dikeni sevmek arasındaki fark;diken ellerimi acıtırken, sen yüreğimi acıtıyorsun. Ve bu acı, geçmek bilmiyor…

Dikeni sevmekten vazgeçebiliyorum ama seni sevmekten bir türlü vazgeçemiyorum…

Bazen bazı şeyler için uğraşmak gerçekten anlamsızdır. Ona harcayacağın gücü başka şeye harcamak en mantıklısıdır. Kısacası ölüyü diriltmek ancak zaman kaybıdır. Ölmüşse ölmüştür. Gömmek gerekir. Tabi benim durumumda ve olayımda kendi yerimi bilmiyordum. Bu yüzden gereğinden fazla ilgili davranıyordum. Ama karşı köyün üzerindeki sis perdesi sonunda kalktı ki görünen yerim yok o köyde. O zaman ilgilenmemek gerek o köyle.

Herkes hakettiğini alır. Hakettiği kadar yaşar,hakettiği kadar mutlu olur,hakettiği kadar sever,sevilir,hakettiği kadar üzülür. Yani önce haketmek gerekir. Saygı mı istiyorsun? Önce haketmelisin o saygıyı. Sevilmek mi istiyorsun? Önce haketmelisin. Senle gönül eğlendiriliyorsa haketmelisin. Gerçekleri duymak için bile onları duymayı haketmelisin. Yoksa ancak yalanları yaşarsın hayatın boyunca.






Kalem arkası: Arkadaşlığım kıymetli demiştim… Başlığın anlamıysa; Ben artık bir zamanlar olduğum kişi değilim… Anlayabilmen ümidiyle…

Bazen yenik başlarsın maçlara. Avaraj verirsin karşı tarafa. Hadi dersin 2-0 sen öndesin. Bilirsin ki yenebilirsin karşı takımı.  Ama bazen sen farkında olmazsın yenik başladığının. Karşı kaleye attığını sandığın her gol senin kendi kalene attığın goldür aslında. Ve bu kısır döngü bir süre böyle gider. Ta ki sen yenildiğinin,kendi kalene gol attığının farkına vardığın zamana kadar…

Bazen en çok istediğin şeyden uzaklaşırsın. Bazen fiziksel,bazen duygusal. Ama yakınlaşıyorsundur. Bazende tam zıttı olur,yakınlaştığını sanarsın. Ama uzaklaşıyorsundur. Yani her zaman her şey göründüğü gibi değildir…

Bazen en ufak şeyler seni mutlu ederken yeri geldiğinde dünyanın sahibi de olsa mutlu olamazsın. Azla yetinmeyi bilsen de çoktadır gözün. Çok elinde olsa da azdadır gönlün. Aslında ne istediğini bilmiyorsundur…

Hep suç atarsın başkalarına. Hiç bir zaman suçlu sen değilsindir. Bazen de tüm suçlu sensindir. Kendini cezalandırırsın kimi zaman boş yere. Ama genelde suç atarsın. Suç bastırırsın. Kendi hatanı bile kabullenemezsin. Kendini kandırmayı seversin işte sırf bu yüzden. Böyle de mutlu olduğunu sanarsın. Ta ki birisi o mutluluk balonunu patlatıncaya kadar. Yüzüne vuruncaya kadar…

Sevmeyi bildiğini sananlardan olursun. İlla ki bazen aşk olmalı dersin. Sevmek dersin ağzınla,insan gibi sevmek. Sevebilmektir asl’olan. Seni seviyorum da dersin yeri geldiğinde aslında sevmediğin bir insana. Gerçekte sevmek yani sevebilmek,bazen sessiz bir eylemdir. Ağzından çıkan tüm kelimeleri seçebilmektir. Onun farketmesine ihtiyacın yoktur. Seversin. Sevdiğinin; sevildiğinden haberi olmadan…

Gazozuna maçlar yapardın eskiden. Alt mahalle ile üst mahallenin en iyi oyuncularıyla. Ya da bulabildiğin kadar oyuncularla. Severdin o maçları,hilesizdin,kendini kandırmazdın… Büyüdün. Çocukluğuna ait sadece bir fotoğrafın kaldı elinde top olan… Büyüdün. Büyüdükçe öğrendin. Bilmek acı verirdi. Bildikçe kirlendin…

Special thanks for photo;
Photographer: Gözde EŞ a.k.a Avgi
Photo name: Mahalle Maçı
Photo edited by Ayhan B. a.k.a Nightologist

Tekrar cam kenarına geldi. Kahvesinin yanına bir de sigara yaktı. Ne de güzel gidiyordu sabah sabah bu ikili. Sonra daldı yine düşüncelerine. Acaba dedi olsa nasıl olurdu. İyi olmaz mıydı ki? Olurdu. Anlaşırlardı da. Ne var yani ha sevgili olmuşsun ha arkadaş. İkisinin arasındaki fark yan yana oturabilmek mi diye düşündü. Bu düşüncesine kendisi de güldü. Çünkü saçmalamıştı. İkisinin arasındaki fark büyüktü. Birinde yürekler atardı birlikte ama ne yazık ki arkadaşlıkta bunlar olmazdı. Ama ne güzel şeymiş dedi sevmek. Sevebilmek. Hiç dokunamasan da bir sevgili gibi uzaktan sevebilmek güzel duyguymuş dedi. Uzunca süredir tattığı bu tadın farkına daha yeni yeni varıyordu. Biraz daha tatmak fena olmazdı hani. Ama ya bu sevgiyi taşıyamazda bana zarar vermeye dönerse diye düşündü içinden. Sonra düşündü. Zaten gidecekti. Ona özlemi hiç bir zaman tattırmazdı bu yüzden kendisine de zarar veremezdi. Hani tamam anlattı bir kaç bir şey o güzel gözlü kıza ama anlattıkları anlatmadıklarının yanında devede tüy bile değildi. Nedeni de belliydi,anlatsa ne olacak anlatmasa ne olacak. Anlatırsa riski büyürdü belki bir daha yüzüne bile bakmazdı. Bu riski alacak kadar da cesaretli değildi. Öte yandan belki anlatsa belki bir şeyler olurdu ama o kararını çoktan vermişti. Bavulları hazırdı gitmeye. Özlemi tattıracak kadar sevgisi ufakta değildi. Kaderde zaten varsa birliktelik ha bugün ha yarın olmuş olur diyordu kendince. Hem böylesi belki daha iyi olur,birbirimizin kıymetini anlarız diye de düşünüyordu. Hoş bu kadarına gerek var mıydı orası farklı bir konu ya… Kahvesini bitirdiğinde güneş çoktan doğmuştu. Bir sigara daha yaktı…

Yatak odasına girdiğinde saat neredeyse öğlene geliyordu. Yatağına uzandı. Tavana bakıyordu. Bir yandan da düşünmeye devam ediyordu. Soruların ardı arkasaı kesilmiyordu. Ne olacak böyle dedi içinden. Acaba birlikte olabilecek miyiz vakti zamanı geldiğinde dedi. Beklentisi gerçekleştiğinde acaba iyi olacak mı? Acaba… Acaba… Acabaları düşünürken uyuya kaldı.






Kalem arkası: Acaba?!…

Sev beni,
Al kalbine hisset,
Dokun yüreğinin elleriyle
Bir sözüne bakar gel de çak kibriti
Beni gözlerinle yak yine,
Yak cayır cayır hiç acıma
Bir kaşık su al
Ya boğ beni onunla ya ateşimi söndür
Dilin bıçağın olsun,
İçimden geçir, parçalara böl
Öldür beni kendi canınla
Ama sev beni
Koy kalbinin en ücra köşesine
Sonra orada unut
Unut beni nereye koyduğunu
Kalayım orada sonsuza kadar
Yeter ki sev beni
En az benim sevdiğim kadar…

Kalem arkası: Şaşırmayın bu benim şiirim değil. “Şiirsel Düşler“in sahibi Şairin Düşü tarafından yazılmıştır. Yepyeni ama güzel şiirlerle beslenen bir site olacağına eminim. Aramıza hoş geldin dostum…

Kalkıpta size anlatmayacağım ne kadar çok çalıştığımı. Size başka açıdan bir seneyi anlatacağım. Bu koca bir yıl boyunce ne yaptığıma dönüp baktığımda gülümseyebiliyorum. Çünkü hep istediğim şekilde yaşadım hayatım boyunca. Ama ister istemez ertelediğim çok şey de oldu. Onları yaptım bu bir sene boyunca. Kendini geliştirmek adına yapabileceğimin bir kısmını yaptım. Ama bu kısım kendi içinde çetrefilli kısımdı. Çünkü bir tek bana bağlı değildi. Çok fazla etkeni vardı ve bu etkenlerden en büyüğü ise zamandı. Zaman üzerinde kontrolüm yoktu. Bu yüzden o etken ne şekilde işliyorsa ona ayak uydurmak zorunda kaldım. Bu da sabrımı güçlendirdi. Daha sakin bir tip oldum çıktım. 1 yıl öncesinde aceleciydim.

Fedakarlığı öğrendim. Kendim için kendimden fedakarlık yapmayı öğrendim. Başkaları için fedakarlık yapmayı da öğrendim aynı zamanda. Bunları yaparken,her koyun kendi bacağından asılır sözünü bir kez daha doğrulayıp,bir insanın kendine ettiğini bir başkası edemez lafını ise büyük puntalarla kazıdım aklıma. Kimsenin kimseye yararının dokunmadığı bir garip seneydi. Herkes kendiyle ilgiliydi çoğu zaman. Ama yeri geldi dert ortakları boldu. Zira herkesin derdi hemen hemen aynıydı…

Güzel bir yol aldım kendim için söylemek gerekirse. Ama en çokta duygular konusunda iki yakamı toplayabildim. En çokta şu aşk olayında kendimi topladım ya o en çok sevindiğim nokta oldu. Zira popüler kültür misali yaşadığım aşkların aşk olmadığını anladım. Aslında onlar sadece magazin kısmıymış aşk gazetesinin. Ağır kısmı köşe yazıları olduğunu farkettim. Onları anlayabilmek içinde biraz birikim olması gerektiğini öğrendim. İyi ki tekrar öğrenebildim…

Kendimi farkettim. Tekrar bir keşfe çıktım kendimde. Yeni yeni şeyler farkettim. Eski unuttuğum o güzellikleri yeniden keşfettim. Yeniden öğrendim. Zevkli bir yıldı işin özü. Keşifleri bol,tekrarları bol. Eğitici ve öğretici bir yıl oldu benim için. Daha anlatmadığım o kadar çok şey var ki. Ama bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Yeni insanlar tanıdım. Yürekleri kocaman insanlardı onlar. Gözlerinden ışık saçıyorlardı her birisi. Henüz saf ve temizdiler. Daha henüz hayat,o kara ellerini uzatmamıştı hiç birisine. Bu sevindirici bir durumdu onlar için. Ama henüz onlar belki bunun farkında bile değiller. Umarım hiç birisine o kara eller dokunmaz. O kocaman yürekleri hep kocaman olur. Gözlerindeki ışıklar hiç bir zaman sönmez…

Tüm bu sıkıntı,tüm bu değişimin ardında ise bana güç veren birisi oldu. Ailemin haricinde biriydi o kişi. Akıl danıştım,danışmakla kalmadım. Düşüncelerine de önem verdim. Söz dinledim. İsmi bende gizli şimdilik. Ama sonra bir gün olacak. İsmi bu sayfalarda geçecek. Ama henüz gün o gün değildir. (Sen inanma. İnanç,emekle birleştiğinde karşı koyulamaz bir güç ortaya çıkar… )) )

Bu 1yıl bana çok zor geldi. Değişimler,çalkantılar,yıkılmalar ve yeniden yapılanmalar… Tüm bunlar güç istedi,emek istedi,çalışma istedi. Hepsi kendisine göre önemli şeylerdi. Ve hepsinin üstünde önemle durmak gerekirdi. Hiç birini es geçemedim bu yüzden. Ve bu yüzden,bugün,ardıma baktığımda çok yol katettiğimi görüyorum. Acısıyla,tatlısıyla. Acıları bıraktım oldukları yerde,güzel anları aldım yanıma…Ve çok yoruldum. Dinlenmek istiyorum. Benide en çok dinlendiren,yollardır. Yeni yüzler görmek,yeni insanlar tanımak her gittiğim yeni yerde. Yani benim tatilim başkalarına biraz yorucu gelir. Şimdi yola çıkma zamanı artık. Yol nereye giderse bende oraya gideceğim… Herkese iyi tatiller diliyorum yazımın sonuna geldiğim şu anda…

Değiştim dedim…
Değiştim…
Ama…