Ertesi gün gün doğarken uyandı. Bir çay demledi. Son kez gemisinde çay içiyordu,gemisi denizin üstünde. Liman bugün bir tuhaf geldi kaptanın gözüne. Sessizdi sakindi. Kimsecikler yoktu ortalıkta. Anlaşılan iskartaya kendi elleriyle çıkaracaktı gemiyi. Kızağa alacaktı yani. Halatları bağladı isteksiz. Ağır ağır çekti gemisini sudan. Çarklar gıcırdayarak çekti koca gemiyi sudan. Hava dingindi. Deniz dingindi. Dalgalar bile vurmuyordu taşlara. Bir kaç balık gördü,kıyıda oynaşan. Gün batmaya yakındı. Bir kaç damla su damlıyordu gemiden kuru betonun üstüne. Sanki ağlıyordu gemisi. Döndü baktı. Ne de çok sevmişti denizleri ve de gemisini. Ellerini dolaştırdı yosun tutmuş gövdesinde gemisinin. Kendi elleriyle öldürüyordu gemisini. Çünkü bir gemi suda yaşardı,balık gibi,karada ölürdü zamanla. Özür diledi. Güneş ufuktan bakıyordu gemiyle kaptana. Gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü bizim kaptanın. Böyle bitmemesi gerekliydi. Yani bitmemeliydi. Bir yol olmalıydı. Ama martılar yalan söylemezdiler. Şimdiye kadar söylememiştiler. Güneş son kez öptü kaptanı alnından. Deniz sessizdi,liman sessizdi. Bir cigara çıkardı kaptan göğsünün üzerindeki cebinden. Derin bir nefes çekti. Geminin üstünde kalan son bir kaç damla su düştü betona…

Sabah olduğunda liman yine doldu taştı. Ağzında bitmiş bir cigara ile buldular kaptanı. Ayaklarını deniz öpüyordu. Yüzünde huzur ifadesiyle bir eli gemisindeydi. Nefessiz yatıyordu. İskartaya almıştı gemisini. Ve de hayatını…

Bir de VIP koltuğundaki kişiyi bekledik ama o gelmedi. Biraz naza çekti kendini. Halen daha da çekmekte. Ancak zaman doldu. Gösteri başlamalı. “Show must go on” durumu da değil aslında. Aslında zamana ayak uydurmak. Emir büyük yerden olunca;zamana uymak zorunda kaldım. Hoş benim için güzel bir zaman. Tam zamanı. Tam mekanı. Gönül isterdi ki,VIP koltuğu boş olmasın o da gelsin. Ancak o,daha önceki çok sayıda yazımda dediğim gibi zor olan kısım…

Senaryo zorladı. Uykusuz gecelerim oldu. Hatta ve hatta gündüzlerime geceleri katık ettim. Hüzünbaz satırlardan biraz da kurtuluşumun bir senaryosu oldu. Çünkü daha önceki yazımda dediğim gibi bir ışık doğacak perdenin arkasından. Bu büyük bir hazırlıktı sizin anlayacağınız. Düşe kalka gidilen bir yoldu. Dizlerden kan akarken,acıyı umursamadan gidilen bir yoldu. Lütfen herkes otursun koltuğuna. Uyarıdır; içerideki yüksek ışık kaynağı gözleri kör edebilir. Polarize güneş gözükleri tercihimizdir.

Hayat her zaman için bir oyundu. Yeter ki kozları iyi oynansın. Sonuçta hep insan denen varlık kaybedecektir ama olsun;iyi bir oyun çıkartmaktan güzel ne olabilir ki? Biliyorum bu oyunun sonunda perde inecek ama salonu dolduranları eğlendirebilirsem ne mutlu bana. Ne mutlu bu salona giren insanların çoğunu mutlu edebilsem. Ama asl’olan o VIP koltuğundakidir. Çünkü O’nun mutluluğu bana şevk verecektir. Ama o gelmedi halen… Gelir belki…

Şimdi lütfen herkes yerini alsın. Bu oyun başlıyor. İlk gösterim zamanı geldi. Bayanlar ve baylar lütfen devam edin beni izlemeye. Bu oyun gerçek hayattan bir parça. Bu oyun Anka Kuşu’nu anlatmakta… Küllerinden doğuşu… Gözlüklerinizi takın. Sessizlik… Işıklar lütfen…

Kalem arkası: VIP koltuğunun biletini vermeye çalıştığım insan… Lütfen gel ve bir kere izle. Pişman olursan zamanın sana geri iade…

Tekrar cam kenarına geldi. Kahvesinin yanına bir de sigara yaktı. Ne de güzel gidiyordu sabah sabah bu ikili. Sonra daldı yine düşüncelerine. Acaba dedi olsa nasıl olurdu. İyi olmaz mıydı ki? Olurdu. Anlaşırlardı da. Ne var yani ha sevgili olmuşsun ha arkadaş. İkisinin arasındaki fark yan yana oturabilmek mi diye düşündü. Bu düşüncesine kendisi de güldü. Çünkü saçmalamıştı. İkisinin arasındaki fark büyüktü. Birinde yürekler atardı birlikte ama ne yazık ki arkadaşlıkta bunlar olmazdı. Ama ne güzel şeymiş dedi sevmek. Sevebilmek. Hiç dokunamasan da bir sevgili gibi uzaktan sevebilmek güzel duyguymuş dedi. Uzunca süredir tattığı bu tadın farkına daha yeni yeni varıyordu. Biraz daha tatmak fena olmazdı hani. Ama ya bu sevgiyi taşıyamazda bana zarar vermeye dönerse diye düşündü içinden. Sonra düşündü. Zaten gidecekti. Ona özlemi hiç bir zaman tattırmazdı bu yüzden kendisine de zarar veremezdi. Hani tamam anlattı bir kaç bir şey o güzel gözlü kıza ama anlattıkları anlatmadıklarının yanında devede tüy bile değildi. Nedeni de belliydi,anlatsa ne olacak anlatmasa ne olacak. Anlatırsa riski büyürdü belki bir daha yüzüne bile bakmazdı. Bu riski alacak kadar da cesaretli değildi. Öte yandan belki anlatsa belki bir şeyler olurdu ama o kararını çoktan vermişti. Bavulları hazırdı gitmeye. Özlemi tattıracak kadar sevgisi ufakta değildi. Kaderde zaten varsa birliktelik ha bugün ha yarın olmuş olur diyordu kendince. Hem böylesi belki daha iyi olur,birbirimizin kıymetini anlarız diye de düşünüyordu. Hoş bu kadarına gerek var mıydı orası farklı bir konu ya… Kahvesini bitirdiğinde güneş çoktan doğmuştu. Bir sigara daha yaktı…

Yatak odasına girdiğinde saat neredeyse öğlene geliyordu. Yatağına uzandı. Tavana bakıyordu. Bir yandan da düşünmeye devam ediyordu. Soruların ardı arkasaı kesilmiyordu. Ne olacak böyle dedi içinden. Acaba birlikte olabilecek miyiz vakti zamanı geldiğinde dedi. Beklentisi gerçekleştiğinde acaba iyi olacak mı? Acaba… Acaba… Acabaları düşünürken uyuya kaldı.






Kalem arkası: Acaba?!…

Hayatım karman çorman. Her bakımdan karışık. Garson sordu;”Abi ne istersiniz?” Menüye saatlerce bakınca bir şey istemek lazım diye düşündü galiba garson. Karar verememiştim. “Sen bana karışık balık ızgara getir, ortaya bir de karışık salata…” “Olur abi” dedi ve gitti. “Yanına rakımı da unutma…” “Tamam abi”

Uzun bir yolculuk bu. Belki de olmayacak dualara amin demenin başka bir yolu. Ama olsun. Can çıkmadıkça umut tükenmez. Hem umut olmasa emek mi olur? Emeksiz aş mı olur? Emek vermek gerekir çoğu zaman çoğu şey için. Sevdaya verilen emekse en güzel şekilde son bulur. Sevmek birini ama delicesine sevmek. Bazen yani çoğu zaman, kendini düşünmeden hareket etmek. Hep O diyebilmek. Belki de en güzel şeylerden biri olsa gerek.

Seçimlerin arifesindeyim yine. Garip bir seçim. Gitmek mi kalmak mı seçimi. Ama gidekalmak değil bu. Sıkıntı verici bir seçim. Mantık der git, yürek der kal savaş. Savaşmak belki en doğrusu. Ama ya değilse. Görebilmek bir adım ötesini. Daha doğru seçim yapmayı sağlamaz mı? Tahminlerden sıkıldım. Aptal öss formunun aptal tercihlerinden de. Sıkıldım ama seçmek zorundayım. Keşke şansım olsaydı da seçmeseydim. Böyle seçim mi olur? Olmaz. Olmamalı. Birbiriyle alakasız gibi görünen iki konu hakkında yapılacak olan seçim neden bu kadar içli dışlı? Galiba mantık en doğrusu diyeceğim. Sonrası Allah kerim. Test sürüşü olsa ne iyi olurdu aslında…

Bir sigara daha yakayım bari. İşin içinden çıkamayacağım. Geçmişime dönüp baktığımda aslında çok şeyler atlatmışım. Aslında bu seçimin kolay olması gerekli. Madem ki zor,demek ki hiç ders alamamışım. Ne kadar aptalmışım. Vardır bu işte de bir hayır. Aslında düşününce biraz daha fazla, yapacağım seçimde yine etkisi olacak. Mantığı seçsem bile. Yani aslında seçimimi çoktan yapmışım. Kabul etmekte zorlanıyorum galiba. Yalan söyledim. Kabul etmekte zorlanmıyorum. Ben doyumsuz bir insanım. Her ikisini de istiyorum. Ama olmuyor. Bundan da mızıkçılık yapmak istiyorum ama yine olmuyor. Hay ben böyle işe diye küfrediyorum…

Yazıyı okudum baştan. Ne saçma bir yazı olmuş. Karman çorman. Ne anlatmışım. Gece 3:15. Kafa mı kaldı bende. Vardı diye bir iddiam yoktu ama neyse. Ulan Emrah nereden dedin yazsana diye. Yazık işte,karman çorman. Anlayan varsa yazıyı yorumdan anlatsın bir zahmet… Anlayan varsa beni,anlatsın bir zahmet…






Kalem arkası: Şiir Nazım Hikmet’in “Seni Düşünmek” adlı şiiridir…

Kan ter içinde uyandı uykusundan. Gökyüzündeki yıldızlar parlıyordu. Dili damağı kurumuştu. Mutfağa gitti. Bir bardak su içti. Halen terliyor. Halen titriyordu. Korkmuştu. O yardım istiyordu ama ona yardım edemiyordu. Bir bardak daha su doldurdu. Pencerenin kenarına gidip bir sandalye çekip oturdu. Bir sigara yaktı karanlığa. Düşüncelere daldı. Her kulaçta onu gördü düşüncelerinde. Kendine kızdı sonrasında. Takıntı bu dedi kendi kendine. Aslında kendisi de biliyordu takıntı olmadığını ama öyle olması gerekliydi. Sevmemesi gerekiyordu. Sevgi yanında özlemi getirecekti bunu çok iyi biliyordu. Bu yüzden istemiyordu sevmeyi. Kendine sürekli takıntı bu diyerek kendisini avutmaya çalışıyordu. Ne kadar dese de pek inanmıyordu. İnanmak istemiyordu aslında. Bazı şeyleri artık çok daha iyi ölçüp biçebiliyordu. Bunu iyi biliyordu. İnanmak istemiyordu çünkü belki de yıllarca beklediği kişiydi o. Ama yine de takıntı olmalıydı bu. Sevmemeliydi çünkü sevgi özlem getirecekti. Özlem ne ona faydası olurdu, ne de kendisine. Özlemsiz olmalıydı. Özlem olsa bile geçici olmalıydı. Ama severse biliyordu ki gelecek özlem kısa olmayacaktı. Takıntı dedi yeniden. Bu sevgi değil takıntı sadece dedi. Aslında biliyordu onu sevdiğini. Kendisi özlemeye alışkındı ama özlem bir zehirdi. İçilen her gün zehirleyen… Kendisi alışkındı. Özlemin zehrine. Bu yüzden sevmekten korkmuyordu. Onun kendisini sevmesinden korkuyordu. O bu zehri tatmamalıydı kendisine göre…

Sigarası söndü. Bir tane daha yakacaktı vazgeçti. Takıntı dedi bir daha… Sonra kızdı. Ne takıntısı dedi içinden. Basbayağı seviyordu işte. Yatağına uzandı. Yıldızları seyrederken uyuyakaldı…