Ümitsiz

Bilinmezlik…

Ağustos 15th, 2010 |

Garip bir durumdayım. Hem mutluyum hem hüzünlüyüm. Kısacası aslında 0+0 elde var 0 durumundayım. Bilinmezliğe gidiyorum işte. İstemesem de çok istemesemde de gidiyorum. Yangın var bugün bulunduğum şehirde. 3-4 uçak bir o kadarda helikopter. İçim de yanıyor bir yandan. Kısacası çok tuhaf bir haldeyim. Ama gidiyorum işte. Kalamadım,gidemedim zoraki olarak gidiyorum işte. Çok uzaklara.

Garip bir haldeyim. Yarın doğum günüm. Ama bir mum sönük olacak bundan sonra. Bir kutlayanım eksik olacak. Ben ise bekleyeceğim telefonla bilgisayarın başında. Belli mi olur belki kutlar. Belli mi olur bu hayatta. Ümitlerimi bıraktım. Artık hiç ümidim kalmadı. Ama bir yandan da belli mi olur diyor bir yanım. Polyanna yanım. Bu sefer de yanılırsa polyanna tarafımı öldüreceğim kendi ellerimle. Üzgünüm ama böyle olmalı. Madem hayat böyleydi. Yaşamaya hakkı yok.

Garip bir gidiş. Buruk,hüzünlü,umutsuzca. Gidiyorum. Uzunca bir süre de yazamayacağım. Eskilerle idare edin. Tıpkı benim eski anılarla idare ettiğim gibi. Hadi yine iyisiniz. Bu kalem kırılacak yine,ses çıkaracak. Sizi yalnız bırakmayacak birilerinin beni yalnız bıraktığı gibi. Birilerinin beni anılar hapsine tutuklu bıraktığı gibi….