Susuzluktan mıdır yalnızlıktan mıdır bilinmez bir kuruma. Tek tek kaybedilen yapraklar. Çorak toprağın acımasız çatlakları arasına düşen bembeyaz düşlerden arta kalan sararmış yapraklar… Umutsuzca biraz da umarsızca son bir bakış belki de doğan güneşin ışıklarına. En çok canını yakan susuzluk mu yoksa yalnızlık mı bilinmez. Bembeyaz düşlerinden arta kalanlarla son bir fotoğraf karesi. Kısaca kaçınılmaz yok oluşun esaretine boyun eğmiş bir papatya…

Kalem arkası: Ne kadar benziyorum son günlerde bu papatyanın bu haline. Susuz,yalnız ve bir o kadar sessiz. Bembeyaz düşlerimi hayatın çorak toprağının acımasız çatlaklarına döküyorum teker teker…

Thanks for Photo;
Photographer: Barış Kemal Kirik

İşin en ilginci sana inanmayanlar,güvenmeyenler yeri ve zaman geldiğinde öyle şeyler öğreniyorlar ki bir anda diyorlar ki haklıymışsın. Ulan eşek, yıllardır değişmedik işte. Hep neysek o olmayı bildik. Dediğimizin ardında durmayı da bildik. Hatta öyle olaylar yaşadım ki kendi açımdan konuşurken bir kısım zaten hiç inanmadı,bir kısım imkansız dedi çekti gitti. Tek başıma binlerce insana kafa tuttum. Ama işin komik yanı ben haklı çıktım. Yani kral çıplak diye bağırdığımda kimse inanmadı.Yok canım o şeffaf dediler. Ben bağırdım, onlar işi ilerletip susturmaya kalktılar beni. Ama gün oldu devran ağır ağır döndü, güneş doğudan yükselipte gölgelerin oyununa son verdiğinde eee sen haklıymışsın dediler. İyi hoş güzelde tüm o karanlıklarla ben boğuşurken ve bana inanmanıza ihtiyacım varken yalnız bıraktınız. Ama ben o karanlıkları ışıkla boğmasını bildim. Artık bu saatten sonra bana hakkımı versen kaç yazar vermesen kaç yazar. Ben kendim haklı olduğumu zaten biliyordum. Bunun için illa güneşin mi doğması gerekli?

Ve böyle bir iki yıl bazen hızlı bazen yavaş yalnızlaşma sürecimi geçirdim. Şimdi çevreme baktığımda,ailesel açıdan,4kişi kaldık. Ama bu 4kişi 2yıldır bir şeyleri dile getirdiler ama inanılmayan 4kişi oldular. Ta ki güneş doğuncaya kadar. O zaman ne oldu? O zaman olansa o inanmayan yüzlerce kişi kaba tabiriyle göt oldu. Bugünlerde olanda bu. Hem özel hayatımda hem ailesel hayatımda olan yine bu. Yine biz 4kişi kral çıplak diyoruz. Yine inanmayanlar var. Ama Allah’ın (c.c) izniyle onlar yanılacaklar…

Özel hayatımda ise iki kol var. Bir kol bireysel olarak ailevi sorunlar bir kol ise sevda konusu. Ailesel kolda yine diyoruz,ama bu sefer iftira atılıyor ki bu atılan iftira benim ensest ilişkilere hazır bir insan olmama ya da sübyancı olmama varacak bir iftira düzeyinde ki anlayacağınız çok ciddi boyutlarda. İşin garibi tamam benimle en kötü ilişkiyi yaşayanlar ya da yüzümü görmekten nefret edenler bile böyle birisi olmayacağımı iyi bilirler. Ama buna inan bir kesim var ki benim kanımdan onlar. Garip değil mi? Yani ne kadar kötü bir insanda olsam bazılarının gözünde buna gönül rahatlığıyla yok bu kadar da olmaz diyeceklerini söyleyebilirim. Ama kanımdan canımdan bir parça olanlar iftiraya inanıyorlar. Ama yine biliyorum ki gün gelecek,gerçi son kararım ben artık onlardan çok uzak olacağım, farkedecekler gerçekleri. Kim neye istiyorsa hep ona inanır. Bende artık kimsenin inancını yıkmak istemiyorum. Zamanı geldiğinde zaten yıkılacak… O zaman yine dönecekler sen haklıymışsın diyecekler. Şahsen hiç umrumda bile olmayacak çünkü ben başından beri haklı olduğumu biliyordum sen bilmiyordun sende öğrenmiş oldun olacak. Yani kendi açımdan sadece bir tebessüm olacak…

İftira atanlara ders,iftiraya uğrayanlara ise destek için bir tek cümlem var. Lüften aklınıza mı yazarsınız,defterinize mi yazarsınız bilemem. Ama yazın bir yere. İftira atmadan önce düşünün,iftiraya uğrarsanız da ilk bunu düşünün: “Birine bok atmak için önce kendi elini boka sokmak zorundasın!”

Sevda konusu da bundan çok farklı değil. Yine bir inançsızlık söz konusu ve yine kötü adam benim. Yine önüme imkansızlıklar seriliyor. Ama işin komik tarafı bilmiyorlar ki imkansızlık yok. Ve yine aylar yıllar geçecek ve yine haklı ben olacağım. Ama bu sefer üzüleceğim. Çünkü zamanında değer verirken,zamanında bir şeyler söylenirken dinlemeyen insan, iş işten geçtikten sonra yine gelecek. Bu üzücü bir durum olacak kendi açımdan. Çünkü hani insana zamanında değer vermelisin. Yoksa tren kalktıktan sonra bir boka yaramaz değer vermen. Çünkü giden gitmiştir.

Tüm bu inançsızlar içinde hep şunu dedim. Ya keşke bir şeylere benim gözümden bakabilseler,empati kurabilseler,inanabilseler. Özellikle bu sözü sevdam için dedim. Ama hiç olmadı biliyor musunuz? Ve bende pek artık uğraşmak istemiyorum. Sevdiğim insana tahminlerde bulundum. Ve bugüne kadar hiç yanılmadım. Aslında son tahminimde de yanılmadım. Ama ben ona sadece tahminde bulundum. Mutlu olabileceğini söylemedim. Üzücü bir şey. Sen görebiliyorsun,sevdiğin ve değer verdiğin insan ya da insanlar göremiyorlar. Bu acı bir şey. Ama benim için değil. Çünkü ben bazı şeyleri söylerken ya da yaparken zaten defterleri kapatıyorum. O saatten sonra da umrumda olmuyorlar. Gözümdeki değerleri düşüyor.

Bugünlerde pek alıştım defterler kapatmaya. Hele bugün… Çok kişi çıktı defterimden artık. Hemde geri dönüşü olmayacak şekilde. Çünkü onlar başka şeye inandılar. Ve o inandıkları yüzünden gırtlak gırtlağa girdik. Ve gözümdeki saygıları yitti gitti. Bir yel aldı sanki. Oturduğum ev,bina artık değersizleşti. Aynı havayı solumaktan bir insan tiksinir mi işte o oldu. Bu ne iğrenç bir durumdu ki içine düştüm. Ama düştüm. Ama üzülmedim tüm bu olanlara… Çünkü kaybetmiyorum kazanıyorum. Ama bugün kaybetmiş gibi görünsem de zamanı geldiğinde gerçek kazanın kim olduğu belli olacak…

Tüm bu olanlar 2yıl önce başladı. Ve tüm bu olanlar önceleri beni üzüyordu. Ama artık üzmüyor. Çünkü haklı olduğumu biliyorum. Ve zamanı gelince çıkacak. Ve bunu bildiğim için bunlar bana sadece güç veriyorlar. Beni bu şekilde yıldırabileceklerini, yıpratabileceklerini sananlar çok büyük gaflet içindeler ki bunlar bana ancak güç verebileceğini bilmiyorlar. Çünkü bazı şeyler çok değişti. Hele bu çocuk çok değişti. Ve bu hayatta hep yalnız olduğunun farkına vardı. Neden biliyor musunuz? O 4kişi de bir zamanlar inanmamışlardı. Ama onlar gaflet uykularından çabuk uyandılar…

Bugün ailevi konularda gaflet uykusunda olanlara iyi uykular dileyebiliyorum da şu sevdiğim insana bunu diyemiyorum. Tek dileğim,tek duam o uykudan uyanır inşallah. O zaman işte herşey daha farklı olur ikimiz için. Ama işte inanç meselesi. Ve benim bunu yıkasım yok. Kendi ördüğü duvarı herkes kendisi yıkmalıdır. Ben o duvarı bir kez yıktım. Ama o yıkıntılar yeniden duvar oldular. Sanki daha sağlam şimdilerde. İşte bu yüzden ilk çekici o vuracak duvara ben değilim,karşımdaki insan vurmalı. O zaten o duvarı yıkmak için vursa duvara ben zaten duvarın arkasında bekliyor olacağım için ben yerle bir etmeye hazırım. Ama işte inanmak meselesi. İmkansızın olduğuna inanmak.






Kalem arkası: Bir bakışına bin can alacağım insan. İnşallah uyanırsın şu uykudan. Tahminlerimde yanılmıyorum biliyorsun…


Kendime Çok Önemli Dip Not: Ben bir tek ne zaman öleceğimi bilemeyeceğim çok önceden. Yani saat olarak…

Son bir kaç senede ama özellikle son 1senede hayatımda çok şeyler değişti. Başta olaylara bakış açım. Tabi olaylara bakış açısının insan yaşamındaki etkisini görebilmek için davranışlarda da ufak bir değişime ihtiyaç duyulur. Bakarsın ama bir icraat yoksa trene bakan öküzden hiç bir farkın kalmaz. O trene o öküz ister çayırdan baksın ister bir tepeden isterse raya çıkıp baksın. Sonuçta tren değişmez ancak öküz öküzlüğünü korur. İnsan bir kere öküz olmaya görsün. İcraat olmadan bakış açısı değişmiş neyime. Evet bazen öküzlük yaptığım doğrudur. Ancak bu öküz olduğum anlamına gelmez. Bu yüzdendir ki bakış açımla beraber davranışlarımı,hayatı yaşama stilimi de değiştirdim. Tabi ilk başlarda bu sıkıntı yaratmadı değil. Ancak zaman geçtikçe yeni stile alıştım ve herşeyin rayına girmeye başladığını hissettim. Zaman geçtikçe de hissetmekle kalmadım evet bir şeylerin değiştiğini yaşayarak kanıtladım. Güzel olmasını beklerken önce güzel ardından şahane olmaya başladı ki bununla beraber herşeyin değişimi hızlanmaya başladı. En azından kendime uygun bir mutluluk ilacı yarattım ki henüz ne yan etkisini gördüm ne de bünyenin alışma durumunu. Hatta doz aşımı bile çok eğlenceli oldu. Tabi bunun yöntemini anlatmayacağım çünkü bu herkese göre değişir ama sabit bir şey varsa o da sabırdır. Sabrın sonu selamet diyen atalarımız yerinde ve güzel bir söz söylemişler. Ama çok faydasını gördüm. Görmekteyim de…

Bir de daha önceki bir kaç yazımda bahsettiğim dürüstlük var ki insana inanılmaz bir güç veriyor. Çünkü kartlarınız ortada iken kimse sizin açığınızı bulamaz. Kimse sizi bir yalanınızla ya da açığınızla köşeye sıkıştıramaz. Alnınız açık bir şekilde girersiniz her yere…

Tabi ben bunların hiç birinden bahsetmeyeceğim. Sadece aklınızı karıştırmak,düşüncelere daldırmak ve sonra anlatacağım şeylerden bir bok anlamamanız için yazdım. Son günlerde hayatımda herşey güzel gidiyor. Çevremdeki tüm salaklardan kurtulmakta bunlara dahil. Akraba ya da arkadaş çok önemli değil. Salak bir insan varsa çevrende seni de salaklaştırabiliyor. Kesin çözüm bir akraban ya da arkadaşın az olsun. Ama çevren hep elit insanlarla olsun. Çünkü çevredir insanı bok kuyusuna sokan ya da altın koltukta oturtturan. Amacın altın koltuksa kurtul. Yok bok çukuruysa hedefin devam et. Ancak yalnızlık denilen o tabir zirve yolunun ilk adımıdır. Doğada da bu şekildedir. Hiç bir kartal grup faaliyetine girmez. Daima tek avlanır.

Dedim ya son günlerde gerçekten hayatımda bazı şeyler düzene giriyor ve bende bu sayede mutlu oluyorum. Eskiden bozulmuş arkadaşlıklarımı düzeltmekte bunların cabası. Varolan arkadaşlıklarımı güçlendirmekte tabi ki. Ve dediğim gibi salaklardan kurtulmak. Ama bir şey var ki bazı şeyleri düzeltebilmek. Hani o imkansız denen ya da hakkında imkansız diye düşündüğün şeyleri başarmak. İşte o bir insanın tadabileceği en büyük zevktir. İmkansız olduğunu düşünürken yapabilmek. Evet kral tacını takmazsın ama kraldan da üstün olduğunu hissettirir sana. Evet ben de imkansız dediğim bir şeyi başarmaktayım. Her zamanın laf oyunudur. İmkansız diye bir şey yoktur. Doğru yoktur. Ama  sen imkansızı başarmak istersen,uğrunda uğraşmak istersen,doğruları yaparsan imkansız dediğin her ne ise imkanlı olur. Ve bu zevki sende yaşarsın.

Bu zevki ben yaşıyorum. Umarım o da yaşıyordur. Ki galiba yaşıyor. Ama ona teşekkür ediyorum çünkü imkansız dediğim o olayın giriş kapısının anahtarı elindeydi. Kapıyı açtı. Teşekkür ediyorum. İyi bir şeyler başarmanın verdiği huzuru tadabilmiş olmanın keyfi için. İyi bir şeyler başarabildiğimiz için…






Kalem arkası: İşte size farklı bir yol hikayesi. Bir dönüş hikayesi. Ama huzurlu bir dönüş…

Bazende bazı imkansızlar zaman alır. Güç alır,emek alır. Var olan gücü,var olan emeği olabildiğince emer. Olmasının tek şartıdır. Ama her zaman güç sarfedemezsin. Bazen gücün tükenir. Canın sıkılır. Bittiğini hissedersin. Bir kaleye saldırmak gibidir. Kale feth edilemez her zaman. Askerleri gücün tükenir. İnatla olacak iş değildir. Bir adım geriye atarsın. Bir adım geriye atmalısın ki zıplamak adına. Gücünü toplayıp tekrar saldırmak adına. Gücünü toplayıp imkansızı başarmak adına.
İşte öyle bir andayım. Bir adım geri atmalıyım. İnadın çare olmadığı anlardan kurtulmak için. Sonra tekrar gelirim. Tekrar imkansızı başarmaya çabalarım. Bu işte yalnızım. Kimseden yardım almıyorum,kimseden güç almıyorum. İster istemez betona çarptığımda bir süre afallıyorum. Buna benzer bir anı yaşadım bir kaç gün önce. Kendimi yenilemek,kendime çeki düzen vermek,güç toplayabilmek adına bir süreliği kayboluyorum yine,yeniden. Biraz uzun olacak gibi bu sefer. Canım fazlaca sıkıldı. Çok sıkıldı…

Kalem arkası: Yol nereye giderse oraya gitmek üzere…Uzunca bir süre…Şimdilik hoşçakal…