Bu tren nereye gider? Nereden gelir? Kimi taşır,kimi getirir? Kimi kavuşturur,kimine özlem hediye eder? Tek bildiğim şey yol tektir,gidişin olduğu gibi dönüşünde aynı yoldan olacağıdır. Peki sen hangisi olacaksın? Giden mi dönen mi? Sen buna karar ver…




……






Kalem arkası: Çıkmaya çalıştığınız o dağın zirvesine bir bakın. O dağın zirvesinden size el sallıyorum bu günlerde. Sanmayın ki düştüm. Sadece kanatlarım yeni,kullanmayı öğreniyorum. Siz; -olurda- zirveye çıktığınızda ben sizin soluduğunuz o havayı kanatlarımla yarıyor olacağım…

Alışkanlık yarı tabiattır derlerdi de inanmazdım. Kaçışlarım başladı bundan bir kaç sene önce. Önce Ankara denen şehirden sonra ülkeden vs.den derken şimdi yolların aşığı oldum. Kimi zaman işim gereği,kimi zaman keyfi kaçışlarla 1seneyi daha tamamlayamadan 15 bin km yapmış buldum kendimi. Aslında bu konuda herhangi bir şekilde isyan etmiyorum. Hatta keyif aldığımda söylenebilir. Söylenmesi değil evet öyle. Yarın sabah çıkacağım yolla beraber bu km sayacımı 17.500km’ye tamamlamayı kafaya koydum. Biraz iş icabı birazda Şubat’tan sonra sıkı bir çalışma temposuna gireceğim için şöyle bir güzel tatil verdim kendime. En geç Şubat 1′de yine Ankara’da olmak üzere bu gece sizlere veda ediyorum.

İlk durağım Diyarbakır olacak. Tren seyahatini seçtiğim için 25saatlik biraz uzun ama keyifli bir yolculuk beni bekliyor. Bu sefer üşenmeyip bilgisayarımı da yanıma alıyorum ki,kağıda yazı yazmayı iyiden iyiye sevmemeye başlayan birisi olarak aklıma estikçe yol hikayelerini yazıp kaydedeceğim. Tabi bir de tren camından ülkemin güzelliklerini de elimden geldiğince ölümsüzleştirmeye gayret edeceğim.

Sonraki durak ise sanırım Şanlıurfa ya da Gaziantep olacak. Belki araya bir de Adıyaman sıkıştırırım. Ama belli olmaz. Sonrasında Adana diyerek inceden Ankara yoluna yönümü çevireceğim. Tüm buraları gezerken dediğim gibi elimden geldiğince vatanımın güzelliklerini karelere dökeceğim. Yani bu sefer ki gidiş pek bereketli olacak inşallah.

Aslında hiç aklımda yoktu böyle bir gezi. Ama son bir kaç haftadır olabildiğince değişimle karşılaştım. Hayatımdaki bazı insanları çıkarmış olmanın verdiği gönül yorgunluğu ne yazıktır ki Ankara denen bu kara şehirde atılmıyor. Bu sefer bu yorgunluğu yollara serperek gitmek istedim. Gitmek ya da yeri geldi mi göndermek lazım bazen. Dertleri,kederleri. Bazen daha da acımasız olarak; dert ve kederi cebinde taşıyan insanları uğurlamak gerekir. Çünkü bu cebinde sana keder taşıyan insanlara eğer sen mutluluğu sunuyorsan ama bunlar onu kabul etmiyorlarsa senin de kendini düşünmek hakkın oluyor. Nasıl ki senle konuşmak güzel ama gerisi ıh ıh denirken kendini düşünen insanlar gibi seninde en doğal hakkın oluyor kendini düşünmek. Ve o mutluluğu sunarken nasıl iyi niyetli davranıyorsan yine aynı şekilde iyi niyetli bir şekilde davranarak insanları uğurlamak gerekiyor. Onlar sana ne yaptılarsa yaptılar. Sen iyi niyetini esirgeme onlardan… Zamanı gelince kazanan sen olacaksın zaten…

Neyse efendim. Bu aynı fotoğraflı,farklı yazıyı okuduğunuz için teşekkür ederken,hepinizie iyi günler diliyorum. Malum,yolcu yolunda gerek…

Uzun bir yolculuk bu. Belki de olmayacak dualara amin demenin başka bir yolu. Ama olsun. Can çıkmadıkça umut tükenmez. Hem umut olmasa emek mi olur? Emeksiz aş mı olur? Emek vermek gerekir çoğu zaman çoğu şey için. Sevdaya verilen emekse en güzel şekilde son bulur. Sevmek birini ama delicesine sevmek. Bazen yani çoğu zaman, kendini düşünmeden hareket etmek. Hep O diyebilmek. Belki de en güzel şeylerden biri olsa gerek.

Seçimlerin arifesindeyim yine. Garip bir seçim. Gitmek mi kalmak mı seçimi. Ama gidekalmak değil bu. Sıkıntı verici bir seçim. Mantık der git, yürek der kal savaş. Savaşmak belki en doğrusu. Ama ya değilse. Görebilmek bir adım ötesini. Daha doğru seçim yapmayı sağlamaz mı? Tahminlerden sıkıldım. Aptal öss formunun aptal tercihlerinden de. Sıkıldım ama seçmek zorundayım. Keşke şansım olsaydı da seçmeseydim. Böyle seçim mi olur? Olmaz. Olmamalı. Birbiriyle alakasız gibi görünen iki konu hakkında yapılacak olan seçim neden bu kadar içli dışlı? Galiba mantık en doğrusu diyeceğim. Sonrası Allah kerim. Test sürüşü olsa ne iyi olurdu aslında…

Bir sigara daha yakayım bari. İşin içinden çıkamayacağım. Geçmişime dönüp baktığımda aslında çok şeyler atlatmışım. Aslında bu seçimin kolay olması gerekli. Madem ki zor,demek ki hiç ders alamamışım. Ne kadar aptalmışım. Vardır bu işte de bir hayır. Aslında düşününce biraz daha fazla, yapacağım seçimde yine etkisi olacak. Mantığı seçsem bile. Yani aslında seçimimi çoktan yapmışım. Kabul etmekte zorlanıyorum galiba. Yalan söyledim. Kabul etmekte zorlanmıyorum. Ben doyumsuz bir insanım. Her ikisini de istiyorum. Ama olmuyor. Bundan da mızıkçılık yapmak istiyorum ama yine olmuyor. Hay ben böyle işe diye küfrediyorum…

Yazıyı okudum baştan. Ne saçma bir yazı olmuş. Karman çorman. Ne anlatmışım. Gece 3:15. Kafa mı kaldı bende. Vardı diye bir iddiam yoktu ama neyse. Ulan Emrah nereden dedin yazsana diye. Yazık işte,karman çorman. Anlayan varsa yazıyı yorumdan anlatsın bir zahmet… Anlayan varsa beni,anlatsın bir zahmet…






Kalem arkası: Şiir Nazım Hikmet’in “Seni Düşünmek” adlı şiiridir…

Düşlerimde bırakıyorum seni,
Ve tüm kavuşma hayallerimi,
Bir gül misali kururken umutlarım,
Arkamda bırakıyorum Ankara denen o şehri…

Elimde kalan tek umudum,
Olurda bir gün belki dönmektir,
Dönüpte sana kavuşabilmektir,
Ankara’da bahar mevsimi yaşanırken…

Vazgeçmeyi çok istedim,
Vazgeçtikçe vazgeçemedim,
Karşına çıkıp bir kez olsun söyleyemedim,
Uzaklara giden yine ben idim…

Uzaklara düştü yolum,
Gönlümde senin hüznün,
Kavuşamamanın kederi,
Sırtımdaki atılmaz yüküm…

Yolu çizen kader oldu,
Bu sevda içime dert oldu,
Çantam hüzün doldu,
Sevdam gözyaşlarım oldu…

Kalem arkası: Yahu hiç mi yazamaz insan adam gibi bir şiir. Yazamıyorum bir türlü. Çok pis özeniyorum şairlere…Şiir seven dostlarım kusura bakmasınlar. Henüz çok acemiyim…

Bazende bazı imkansızlar zaman alır. Güç alır,emek alır. Var olan gücü,var olan emeği olabildiğince emer. Olmasının tek şartıdır. Ama her zaman güç sarfedemezsin. Bazen gücün tükenir. Canın sıkılır. Bittiğini hissedersin. Bir kaleye saldırmak gibidir. Kale feth edilemez her zaman. Askerleri gücün tükenir. İnatla olacak iş değildir. Bir adım geriye atarsın. Bir adım geriye atmalısın ki zıplamak adına. Gücünü toplayıp tekrar saldırmak adına. Gücünü toplayıp imkansızı başarmak adına.
İşte öyle bir andayım. Bir adım geri atmalıyım. İnadın çare olmadığı anlardan kurtulmak için. Sonra tekrar gelirim. Tekrar imkansızı başarmaya çabalarım. Bu işte yalnızım. Kimseden yardım almıyorum,kimseden güç almıyorum. İster istemez betona çarptığımda bir süre afallıyorum. Buna benzer bir anı yaşadım bir kaç gün önce. Kendimi yenilemek,kendime çeki düzen vermek,güç toplayabilmek adına bir süreliği kayboluyorum yine,yeniden. Biraz uzun olacak gibi bu sefer. Canım fazlaca sıkıldı. Çok sıkıldı…

Kalem arkası: Yol nereye giderse oraya gitmek üzere…Uzunca bir süre…Şimdilik hoşçakal…

Kalem Arkası:İşte böyle bir yol…Bu sefer ay da yok…Geri dönüşte yok…