Alışkanlık yarı tabiattır derlerdi de inanmazdım. Kaçışlarım başladı bundan bir kaç sene önce. Önce Ankara denen şehirden sonra ülkeden vs.den derken şimdi yolların aşığı oldum. Kimi zaman işim gereği,kimi zaman keyfi kaçışlarla 1seneyi daha tamamlayamadan 15 bin km yapmış buldum kendimi. Aslında bu konuda herhangi bir şekilde isyan etmiyorum. Hatta keyif aldığımda söylenebilir. Söylenmesi değil evet öyle. Yarın sabah çıkacağım yolla beraber bu km sayacımı 17.500km’ye tamamlamayı kafaya koydum. Biraz iş icabı birazda Şubat’tan sonra sıkı bir çalışma temposuna gireceğim için şöyle bir güzel tatil verdim kendime. En geç Şubat 1′de yine Ankara’da olmak üzere bu gece sizlere veda ediyorum.

İlk durağım Diyarbakır olacak. Tren seyahatini seçtiğim için 25saatlik biraz uzun ama keyifli bir yolculuk beni bekliyor. Bu sefer üşenmeyip bilgisayarımı da yanıma alıyorum ki,kağıda yazı yazmayı iyiden iyiye sevmemeye başlayan birisi olarak aklıma estikçe yol hikayelerini yazıp kaydedeceğim. Tabi bir de tren camından ülkemin güzelliklerini de elimden geldiğince ölümsüzleştirmeye gayret edeceğim.

Sonraki durak ise sanırım Şanlıurfa ya da Gaziantep olacak. Belki araya bir de Adıyaman sıkıştırırım. Ama belli olmaz. Sonrasında Adana diyerek inceden Ankara yoluna yönümü çevireceğim. Tüm buraları gezerken dediğim gibi elimden geldiğince vatanımın güzelliklerini karelere dökeceğim. Yani bu sefer ki gidiş pek bereketli olacak inşallah.

Aslında hiç aklımda yoktu böyle bir gezi. Ama son bir kaç haftadır olabildiğince değişimle karşılaştım. Hayatımdaki bazı insanları çıkarmış olmanın verdiği gönül yorgunluğu ne yazıktır ki Ankara denen bu kara şehirde atılmıyor. Bu sefer bu yorgunluğu yollara serperek gitmek istedim. Gitmek ya da yeri geldi mi göndermek lazım bazen. Dertleri,kederleri. Bazen daha da acımasız olarak; dert ve kederi cebinde taşıyan insanları uğurlamak gerekir. Çünkü bu cebinde sana keder taşıyan insanlara eğer sen mutluluğu sunuyorsan ama bunlar onu kabul etmiyorlarsa senin de kendini düşünmek hakkın oluyor. Nasıl ki senle konuşmak güzel ama gerisi ıh ıh denirken kendini düşünen insanlar gibi seninde en doğal hakkın oluyor kendini düşünmek. Ve o mutluluğu sunarken nasıl iyi niyetli davranıyorsan yine aynı şekilde iyi niyetli bir şekilde davranarak insanları uğurlamak gerekiyor. Onlar sana ne yaptılarsa yaptılar. Sen iyi niyetini esirgeme onlardan… Zamanı gelince kazanan sen olacaksın zaten…

Neyse efendim. Bu aynı fotoğraflı,farklı yazıyı okuduğunuz için teşekkür ederken,hepinizie iyi günler diliyorum. Malum,yolcu yolunda gerek…

Bu tatilcilerin otobüs yolculuklarındaki tipleri de çok komiktir. Yorgunluktan ölmüş,fırında unutulmuş kek misali yanmış olmanın haklı ama salak gururuyla,çevresindekileri dikkatle izleyerek ulan benden daha çok yanan var mı acaba bakışlarıyla,birazcıkta güneş kremi kokusuyla otobüsün kalkmasını beklerler. Otobüs kalkar kalmazda yorgunluktan yığılırlar…

Otobüs terminalleri özellikle yazları daha ilginç tiplerle doludur. Yaz tatili için sevgilisinin yanına gelmiş yanık tipler, tatile giden tipler. Ki bunlardan biri de benim. Evet tatilimi memleketimde sahil kıyısında geçirmeyi pek sevmem. Zira o denize yıl boyunca bakmış ve de girmiş olmanın verdiği bunaltıyla kendimi karasal bölgelere atarım. Artı tatil dediğin Karadeniz’in yaylalarıdır. Aklı olan adam soğuk tarafa geçer. Gecenin 12′sinde 47derece sıcaklıkta ancak balatayı sıyırmışlar tatil yapar. Biraz önce otobüse binmeden önce otobüs insanlarını gözlemledim. Sevgilisiyle ayrılan iki tip vardı. Ellerinde neredeyse bitik bir su bidonunu ay aşkım sende kalsın nidalarıyla birbirlerine kakalamaya çalışıyorlardı. Bir de o hoşçakal seramonisi. Herkes bilir o seramoniyi,son sarılma,son öpüşme vs. Bir de gençlik tayfası vardır. 3-5kişilik gruplar şeklinde tatile gelmişlerdir. O grupta ne hikmetse mutlaka bir gitar çalan vardı ki bu da klasik gitardır. Tabi bu şunu da gösterir. Biz relaxız,sahilde sabahlarız. Eller havaya,kop kop. Ve ne hikmetse bu grup ortam yapma grubudur. Zaten bu canına yandığımın klasik gitarı ortam aracıdır. 3-4senedir elektro gitar çalıyorum ama hiç sahilde çalıpta ortam yaptığımı hatırlamıyorum. Zaten elektrik bulmak sorun olur. Bu tatilcilerin daha da ilginci vardır. Otobüse binmeden 15dk önce aşkısını arar,ya canım geliyorum,özledim der. Ne var bunda diyecekseniz söyleyeyim,o telefondan önce de arkadaşıyla konuşur,baba hatun iyiydi numarasını aldık görüştük… diye devam eden bir konuşma yapan aynı insandır. Ortam tatilcisi.

İlginç ve zevkli iştir tatilcileri dinlemek,onlarla konuşmak,onları izlemek. Bana tüm bunlar garip gelirken belki size normal gelebilir. Bunun da galiba nedeni sizin tatil diye koşturduğunuz sahil kıyılarının birinde yaşıyor olmam. O yüzdendir ki size tatil deyince sahil gelirken aklınıza,bana tatil denildiğinde yaylalar,balıkçı kasabaları,Doğu Anadolu geliyor. Hani bal yiyenin belki de baldan bıkma durumu olmuş olabilir. Ama yıllardır yaşadığım deniz kenarı hakkında size bir ip ucu vereyim. Bir halt yok o sahilde.Bir hafta tatilim var ne kadar yanarsam o kadar iyidir yapmayın bari gelecekseniz de. Bünyenizi yıprattığınıza değmez.

Şİmdi gelelim şu otobüs yolculuklarına. Anam ya bende bir şanssızlık var ya da gerçekten millet olarak angutlaştık. Yahu tamam bu koltuklar yatıyor. Yatmıyor demiyoruz. Yatmasında demiyoruz. Ama güzel kardeşim bu yataş yaylı yatağı değil ki. Artı otobüste de aylarca kalacak halin yok. Az biraz dikkat etsen arkandakini rahatsız etmeyecek şekilde yatırsan şu koltuğu. Hadi onu da geçtim bu ne acele. Daha kahve servisi yaparken ne bok yemeye yatırıyorsun. Kahve bardağımı kafana mı koyayım bunu mu istiyorsun? El insaf! Bende yatırıyorum koltuğu ki genelde zorunlu kaldığım için oluyor bu. Çünkü önümdeki koltuğu yatırınca ayaklarım sığmıyor. Ama hiç bir zamanda arkamdakini rahatsız edecek kadar yatırmıyorum. Çünkü ayıp. Benim özgürlüğüm sınırsız değil. Başkasının özgürlüğüne müdahele edebilecek kadar sınırsız değil en azından. Artı neden kendi kıçımın keyfi için arkamdakini rahatsız edeyim. Uzun yıllardır otobüs yolculuğu yapıyorum. Ama özellikle son yıllarda insanlarda daha bir öküzlük baş gösterdi. Eskiden önündeki koltuğunu yatırmak istediğinde izin alırdı arkasındakinden. İzin almasının haricinde Rahatsız edecek kadar da yatırmazdı. Şimdi izin almayı geç,la kardeşim istersen kucağıma yat öyle rahat değilsen diyecek kadar koltuğu yatırmalarının haricinde birazcık koltuğu kaldırır mısın dediğinde adamın yüzüne çemkirmeler başladı. Verdiği taş çatlasın 100ytl paradır, sanki otobüsün tapusunu aldı pezevenk. Milletimiz gittikçe kabalaşmaya başladı. Bir başkasını rahatsız etmek eskiden ayıplanırken şimdilerde rahatsız etmeyen ayıplanıyor. Düşünmeyi zaten bıraktık ki bu hale geldik. Bunları anlatsam şimdi önümdeki bayana bana şu yanıtı vereceğinden şüphem yok: Sen kendini ne zannediyorsun? Bu laf bugünlerde moda. Ne de olsa magazin dünyası. Benim kendimi bir bok zannetmiyorum ki bunu da inkar etmiyorum ancak bunu diyen kişi kendini bir bok zannettiği aşikar. Bu kişiye ne yapsan da o boşvermiş durumda. O kendi küçük beyninde nispeten büyük dünyasında yaşamaya alışmış.

Belki biraz fazla sosyal içerikli bir yazı oldu gibi. Ancak amacım biraz eğlenmekti. Eğlenirken de aklıma geldi yazdım. Ama bu yazıyı okuyan kim varsa şunu unutmasın: Özgürlüklerimiz, bir başkasının özgürlüğünün sınırına kadardır.